Zaman zaman dostlarımız olur. Çeşitli yerlerde tanışır, toplanıldığında davet ediliriz. Ya da işyerinde güzel arkadaşlıklar kurarız sonra bu ilişkileri gündelik yaşantılarımıza taşırız. Ama bir tanesi vardır ki, ihtiyacımız olsun ya da olmasın hep yanımızdadır.
-Ben çok kötü hissediyorum kendimi..Acayip aşığım ve onun umurunda değilim.
En iyi arkadaşım fena halde aşık olmuştu. Bir şeyler yapmalı, onun fark edilmesini sağlamalıydım. Okul dönüşümde Erol u sıkıştırıverdim bir kenara..
-Neşe yi çok seviyorum, o kadar da güzel ki..Onun hayatına girecek kişi, çok şanslı bence.
Evde,işte,okulda,sokakta etrafınızda dolanan yığınları anlamak,kendinizi anlatmak,ortak bir bağ yaratmak gibi sıkıntıları bohçalayıp bir kenara kaldırdığınızdan beri her ses,her yüz,her ifade birbirine benzer.
Biraz güvensizlik,biraz doymuşluk vardır.
Birlikte vakit geçirmek ,ortak bir nokta yakalamak,kendini birine anlatmak zor gelmeye başladığında yalnızlık tümörünün de büyüdüğü verdiği acılarla duyumsanır.
işte nedensiz bir durumda bir bakıştan, bir yazılandan, bir telefondan sonra yığınlardan sıyrılıp farkını hissettirenler vardır.bunu anlamak sürprizdir.
