Güzel şey şu serhoşluk.
Sabah olunca akşamdan kalma
değil de,
akşama yelken açmak yeniden
daha bir güzel oluyor.
Serhoşken daha bir güzel bakıyorum
Sana.
En güzelinden okşuyorum saçlarını
ve
dokunabildiğim yüreğini.
O kadar sarhoştum ki, bakışlarım italicti, düşüncelerim ölmeye değerdi, gölgeler söndürmeye yürekliydi mumları. Birkaç kez sarhoş olsam anlatmazdım size bunları ama ben çok nadir sarhoş olurum belki çok kolay sarhoş olurum. Belli ki, ekleri uzatıyordum, elleri uzatıyordum ve çaya batırılmış bisküvi gibiydim yatakta. Ağzım, burnum kaymış; ailemi trafik kazasında kaybedersem hoşlandığım kızın gözünde acınacak bir hal alıp, birlikte olabilecebileceğimizin hayalini kuruyordum. Alakası yoktu, ben o kızın gözünde ismin -de hali bile olamazdım.
Ay dolun bu gece.
Gece aydınlık,
İçim aydınlık.
Şarap içmeli,
Kendimden geçmeli,
Şiir yazmalıyım.
Derken...
Bir bulut,
Kapkara bir bulut.
Kararttı geceyi,
İçimi kararttı.
Şiir yazdım
Karanlığa,
Boşluğa,
Yokluğa,
Sessizliğe,
Sensizliğe,
Sana...
Eve girdiğimde sarhoş ve mutsuzdum. Koltuğun üzerinde bir gün önce kendime yazdığım notu buldum ve okumaya başladım:
“İşte buradayım, bütün anlaşılamadığını düşünen yazıların ağır kaygılarıyla, düşünebilen bir yazının içinde, tam ortasında… Seninle yüz yüze, karşı karşıya, kol kola ve iç içeyim. Nefesinle birlikte içine giriyor ve beyninin kıvrımlarında yüzüyorum.
İşte buradayım, tam fikirlerinin yanında, hatırlamaktan utandığın bütün hatıralarınla baş başa... Yeraltından gelip, gökyüzüne çıkıyorum. Aklında milyonlarca çoğalıyor ve milyonlarca ölüyorum. Buradayım, sisli sokakların bel altında kalan buğusu gibi, yarı çıplak, çirkin, gerçek ve istekliyim. Gerçeğim, içinde konuşuyorum, fikirlerinle kol kola giriyorum ve seni değiştiriyorum. Eğer beni kullanmayı öğrenirsen, ben de seni kullanırım. Eğer olduğundan daha iyisi olmak istersen değişmeyi istiyorsun demektir…
İşte buradayım, yorgun güneşin, karanlık dünyaya dalışı gibi. Bir başka gün doğumu gibi, bir başka gece bekçisine… Hayallerini karıştırıp hayallerime, bana bir yaşam daha verip fazladan bir yaşam kazanmak istersen, ölümsüzlüğü istiyorsun demektir. Benim dünyam ölümsüzdür. Seninle burun buruna, göz göze, yan yana ve iç içeyim. Beni gör, bana tutun.
İşte buradayım, şimdi tam yanında, aklının sevinç çığlıkları veya güvenlik duygunun saçma alarm sesleri arasında. Yerimi belirle ve beni yerleştir içine. Orada büyümem ve ben olmayan şeyleri olabilmem için. Beni sana, seni de bana karıştırmam için. Karşı çık ve canlandır beni, küflenmiş beyin hücrelerinin arasında temiz bir nefes alabilmem için. Dinle beni ve sakla içinde. Bana sahip olabildiğin kadar sana sahibim…”
sarhoşum lan şu anda. ne yazacağımı bilmiyorum fakat bu lanet hayat değmez hiç bi b.ka. harfleri zor buluyorum ama ne yazsam bilmiyorum. nefret mi, hasret mi, ne bu ne? kendimi öldürsem değeri yok, ne yaptığımı bilkmez haldeyim. derdimden sana ne? neden içtim bu kadar? sana ne? ulan niye buraya yazıyorum? yirmi dolar oldu mu acaba hesabım? kaç kişi tuttu lan yazılarımı? kopanisti ne demek olum? mim mi serbest mi bu hayat? ciddi sarhoşum ve ciddi nefret doluyum. bana biri nefretin resmini göndersin de görsel olarak çekici hale gelsin bu yazı. hepinizi..
Birazdan gün doğar; bekliyorum. Ben hafifçe ayakta sallanırken, ardımda yeterli bir mesafeden, garsonların uykulu gözlerle beni göz hapsinde tuttuklarını biliyorum. Ya, iki arada bir derede sulara gömülürsem?
