Şefkate ihtiyacım var dedi. Yaaaaaaaaaaa dedim. Ablalar seksi öğrenmiş diyordun, demek ki yetmiyormuş dedim.
Var ya, içimin yağları eridi!. Gelsene buraya dedi. Özlüyor musun diye sordum. Tabii özlüyorum, çok çalışıyorum bakamıyorum kendime, zayıfladım, gelsem ben geleceğim dedi.
Hep ilgilendim ben onunla. Anne gibi oldum. Seks ve arkadaşlığın ötesinde yani.. Anlamadı eşek diyordum. Anlamış! Aradı işte.
Hiç iz bırakmamışım. Bir buçuk yıl hiç iz bırakmamış. ‘Özledin mi beni?’ dedim. Evet dedi. ‘Sen?’ dedi. ‘Keşke özlemesem..’ dedim.
- Gelecek misin buraya?
- ‘Çok yoğunum’ dedim.
- ‘Seks hayatın nasıl?’ dedim sorunun yanıtından korkarak.
- ‘Oluyor arada bir’ dedi. ‘Öğrenmiş ablalar, eskiden böyle değillerdi, fena değiller. Anlamışlar olayı’ gibi adi sözlerini söylemeye devam etti ki içimden sus artık diyen çığlıklar atıyordum. Bitti konuşasım. Daha anlatmam gerekir mi? Hakikaten sevdim onu ben, baktım ona, iyileştirdim, sohbet ettik, seviştik, evimi açtım...
Nasıl bir kazmayım ben ya, bu kadar haketmeyen bir adama aşığım ya! Unutamıyorum. Arıyorum. Kimseyle uyuyamıyorum. Kimseye niye yemek yapmıyorum onun dışında, hizmet etmiyorum.
Bu kazma sanki anlıyor? Odun! Ya hak ediyorum ben. Yapma o zaman. Hayvan. Ne var. Hani bi laf var ya, deveye diken insanı siken aynen öyle..
Adam nasıl ya, hasta ediyor beni, hiç kaile almıyor, bu kadar mı odun olunur onca güzel lafa bir şey demiyor. Ama sorun onda değil ben de. Ben arızalıyım. Kazmalık ben de. Dünyada adam kalmadı.
Böyle çıldırtan bir adamı niye özlüyorsun ya! Kazma. Nerde benim karizmam ya. Bakma yüzüne köpeğin. Arama, görüşme.
Çok mutluyum!
Bebeğim seninle konuşmak su serpti yüreğime. Bana bozuk konuşursun diye korktum. İyi hissetmezdi öyle olsa. Vallahi, şu an kendimi öyle iyi hissediyorum ki...
Seni görebileceğim.
Hayatımdasın.
Öpeceğim seni.
Sarılacağım. İçime çekeceğim kokunu. Giysilerinin dahi sana has halini görüp senin halli ruhaiyeni görmek beni mutlu edecek..
Yemekler yapacağım sana
İstanbul’a geleceğim sonra. İstiklal’de, Ortaköy’de el ele yürüyeceğiz. Bir yandan tabii ki akşam için fantezilerini anlatacaksın. Eve gideceğiz. Çay yapacağız. Sonra iki yıldır hiç değişmediği gibi gene hiç o çayları içmek kısmet olmadan dayanamayıp sevişmeye başlayacağız. Gene saatlerce. Bebeğim benim. Öyle özelsin ki, benim için....
Bu nedir ya, insan terk ettiği adamı unutamıyorsa ne yapmalı? Unuturum deyip zamana mı bırakmalı yoksa hata yaptım deyip dönmenin yollarını mı aramalı? Nedir bu ya!! Nedir bu ya? Nedir saygın? Nedir özünün farklılığı. Beni görmemesi mi?
Ben de deveyi diken insanı ..keni kıymetli bulanlar sınıfında mıyım? Nefret ettiklerimin içine bende mi giriyorum. Özlüyorum işte ya! Hem de köpekler gibi itler gibi özlüyorum. Olur olmaz dilime geliyorsun. Zaten her daim böyleydi. Seni devamlı daha fazla sevdiğimi farkettiğim için gittim. Ama değişen olur ümidiyleydi. Olmadı. Değişmedi.
