Sabahın körü gözlerimi açamıyorum daha.Bu nereden çıktı şimdi demiyorum çünkü günlerdir beklediğim,olmasını çok önemsediğim ve çok uğraştığım seminer günü bu sabah.Ankara'dan geldi hocalarımız.Ben çok heyecanlıyım nasıl olacak nasıl becereceğiz bu işi.Seminer yeri her zamankinden farklı bu kez.Yerler halı serili.Her taraf pırıl pırıl.Ayakkabılarımız çıkarıyoruz girerken.Kafamda sayısız soru işareti var.Ne olacak?
Sanırım bir tanışma faslı başlar şimdi derken hocamız giriyor içeriye.Yirmi kişiyiz hepimiz.Bir günaydın arkadaşlar sesi.
-Hepimiz ayağa kalkıp bir daire oluşturabilir miyiz?
Hayda bu nereden çıktı şimdi.Bir tanışıp kaynaşsaydık olmaz mı?
Mağazada alışverişimi yaptıktan sonra kasaya geliyorum. Kasa görevlisi bana, bende mağazanın indirim kartı olup olmadığını soruyor. “Yok!” diyorum.
İstersem hemen adıma bir kart çıkartabileceklerini söylüyor. “İstemiyorum!” diyorum.
Bunun üzerine yandaki kasa görevlisi önündeki müşterisi ile ilgilenmeyi bırakıp bana dönüyor ve kart çıkartırsam satın aldığım bir üründen ikinci bir tane daha aldığım takdirde ikinci ürün fiyatı için %50 indirim kazanabileceğimi hatırlatıyor. Bu hatırlatma zaten alışveriş boyunca mağazanın duvarlarında öküz puntolarıyla gözüme gözüme sokulduğundan artık patlayacağımı düşünmeye başlıyorum. Bugün yüzüme aptal ifademi mi takınıp çıkmışım, Allah’ım?
