Ağlayan bebeğin hüznü var sende
Kaybolup gidici her nefesinde
Büyüyen dirilen içten içe
Anabiliyorum sonunu
Düşecek gece
Öleceğiz
Uyumak istiyorum bedeninde
Terleyip, sen sen kokan göğsünde
Yazın sıcağında, kışın içinde
Ama geliyorum sonuna
Bir cafede oturmuşum, sohbet ediyorum adamın biriyle. Anlatıyor, anlatıyorum. Kalabalık. Ortalıkta koşturan garson kitlesi. Çaba. Karmaşa. Günün yoğunluğu devam ediyor. Henüz gecenin dinginliğini hissedemediğimiz saatler...
Gün boyu koşturmam sanki bu cafede de devam ediyor. Oysa kalbimdeki ağrı geçsin diye kendime ayırdığım saatler. Karşımdaki adam habire anlatmaya çalışıyor bana kendini. Koşturan kalabalıktan alamıyorum gözlerimi.
