hafif.org

Her şey koptu nasıl olsa, anlayamıyor ve anlamanın o kadar da önemli bir şey olmadığını düşünüyordum bir yandan da. Gözüm kapıya ilişti, çıkıp gitmek düştü birden aklıma. Ne olurdu onu burada tek başına birdenbire bıraksam acaba. Bıraksam ve şaşırsa ne olur ondan sonra… Kapının yağlı boyası saçılmış, camına ve kapı koluna bulaşmıştı. Orta kısımlara doğru poster yapıştırılmış sonrada sökülmüştü. Bunun için kararmış bant izleri ve kurumuş kalmış bant parçaları dökülüyordu kapıdan. Kapatınca tam kapatılmıyor, uğraştırıyor ve küçücük bir nefret duygusu oluşturuyordu içlerimizde. Koltuğun üstüne doğru çevirdim yüzümü yine. Hala oturuyordu orada, koltukta, hala anlatıyordu bitmemişti derdi. Dinledim devam etti:

Ne derse desin emindim ben, içi acımıyordu artık ve eksikliği buydu onun. Sonbaharın yağmurunu koklayamaz ve sararmış yapraklarıyla sevişemezdi onun. Geçmişi içinde yaşayamaz ve gözlerini boğamazdı yaşlarla. Hiçbir zaman dinlenme fırsatı bulamayacağı bir savaşın içindeydi çünkü. Kendine tanımıyordu bu fırsatı ve kendini izleyemiyordu böylece. Değil makyajlı bir dudağın, ölümsüz bir eserin bile esiri olamazdı bir anlığına. Hüznün verdiği burukluğa tercih etmişti çünkü yalancı önsezilerini. Kırılmış ve gücenmiş bir çocuk gibi, onu üzen şeyi unutmuş, sadece bir şeylerin onu üzmüş olduğunu hatırlamaktaydı belki. Hayali oyun arkadaşı tarafından terk edilmiş ve bekleyecekti onu bir ömür boyu. İçi acıyordu belki de, sadece bir şeyi olmadığı gibi göstermekti onun zayıflığı. Vurulmuş ve bunu kendine yedirememiş bir ölü gibiydi. Ayağa kalktığında fark etmişti ölü yalnızlığını ve kendine ortak arıyordu sadece. Acısını hafifletmekti tek isteği. Nasıl emin olunabilirdi ki öyle olmadığına? Anlattıklarından önce onun kim olduğu önem taşır bu durumda. Güvenilir birisi miydi o benim dinleyip önem vereceğim kadar? Beni sevenleri bile dinlememişken bu isyankâr çocuksu kulağım. Onun beni sevdiğinden şüpheliyken bir arkadaş olarak. İçi acıyor veya acımıyordu, fikirlerimi etkileyebildiği kesindi. Zihinsel bir savaş vardı aramızda görünmeyen. Bunu biliyordu, yoksa savaş olmazdı adı.

Bunun üzerine gülümsedik ve ben bu söylediği şakayı ciddiye alıp ve hiç bozuntuya vermeyip ikinci sigarayı yaktım. Birasının dibini yudumlarken göz kırptı ve tam o sırada genzine bira kaçtı. Gülmekle öksürmek arasında bir hareket yaptı ve gözlerinden yaş geldi. Birkaç kahkahadan sonra kendimize geldik ve ilki öksürük olmak üzere kelimeler ağzından döküldü:

“ Öhhöğ yaptığın edebiyatın veya sanatın gerçeğin bir parçası olup olmadığını soruyorsun galiba ve sana diyorum ki gerçek parçalardan oluşur. Öldürmen gereken değil doğurman gerekendir o. Önemli olan onun var olması değil, neye hitap ettiğidir. Bu yolla basamak atlarsın. Elindeki çok değerli bir ciladır. Ama onu hangi taşa sürmen gerektiğini bilmiyorsan ziyan olmaz mı?”

Sözleri bittikten sonra o da benim gibi rahatlamış görünüyordu, iyiden iyiye uyuşmuştuk ama düşüncelerimiz çok hızlı akıyordu, bu hissedilebiliyordu. Çoğu zaman aynı frekansı tutturmak için uğraşan ve ortak konular bulup çıkaran bendim. Cevaplarım her zaman hazırdı, düşünmeye ihtiyaç duymayacağım kadar hızlı yerlerine oturuyorlardı. Bir savaştaymış gibi her zaman hazırlıklı ve düşüncelerimi otomatik pilota almış gibi güven içinde hissediyordum kendimi. Olanları dışarıdan izliyormuş gibiydim kendimi ve onu izleyen büyük bir gözdüm sanki. Ağzım konuşuyor, kulaklarım dinliyordu:

Bunları söylediğinde bende kokmuş peynirli bayat ekmeğimi yemiş, kırıntıları ayağımla halının kenarına silkmiş ve sigaralıktan bir fırt daha almıştım. Ortalık her zamankinden fazla dağılmıştı bu kez, yarın ayıldığımızda toparlaması zor olacak gibi görünüyordu ama bu görüntüden ikimiz de rahatsız değildik. Beni söyledikleriyle daha büyük bir kararsızlığa itmişti ama problemlerimden biri artık yoktu. Tembeldim ama sadece toplumun gözünde, şimdi ise bir karar vermek zorunda hissediyordum kendimi, daha büyük bir karar, gerçek bir soru. Toplumun bizi şekillendirmesine, kendi iyiliğimiz için ne ölçüde izin vermeliydik? Eğer bu izin verme işi çığırından çıktıysa, toplum içinde hangi birey, kendisiydi, tam bir bireydi, özgündü, özgürdü? Kim kendi gerçekliğini yaşayabiliyordu? İyilik veya doğru olan şeyi yapma isteği ya da erdemlerimiz ve hatta ahlak buna engel miydi? Bütün bu soruların toplamı bu soruyu sorduğuma pişman ettirecek kadar büyük müydü? Tembel kalmak daha mı iyiydi ve bir şeyleri düşünmeden yaşamak topluluk tarafından çalışkan olarak mı nitelendiriliyordu? Ona soracaktım, karşımdaydı ve şimdilik onun bir dahi olduğunu düşünmekte sakınca görmemiştim. Bir an gelip bir şeylere cevap veremediği an anlayacaktım nasıl olsa, onunda sıradan biri olduğunu. Kendimi ondan daha zeki hissedip mutlu olacaktım belki… Sordum: “ Kendi seçimlerine karar verebilecek güce erişmek ve tercihlerin önemsizleşmesi beni nereye taşır ve bu benim yararıma mıdır? İyi olan bu mudur sence?”