Bu anlamsız ve ürkütücü gümbürtüler başladığından beri yaklaşık 2 hafta geçmişti. Bir akşam evime dönmek için ofisimden ayrılmış 12.nci katta asansörün gelmesini bekliyordum. Aynı gümbürtü dizlerimi sarstı. "Delirmeden bu bina dışında bir yerde iş bulabilsem ne güzel olurdu" diye düşünürken aynı katta bulunan diğer şirketin kapısından yine bir "fazla mesaici" koşa koşa çıkıp "Asansöre yetiştim, neyse ki!" diye yanımda soluklandı. Sonra da hızla geri dönüp şirketine tekrar girerken ve elindeki tıka basa evrakla dolu çantayı savura savura koşuştururken "Lütfen asansörü bekletir misiniz? Bir şeyi kontrol edip hemen döneceğim!" diye ricada bulundu.
Öte yandan, ofisin diğer bir ucunda zaten obezliğin sınırlarına dayanmış iş arkadaşlarımızdan biri, artık bu fazla mesai hapisliğinin kanıksanmışlığı içinde "Ne yiyoruz arkadaşlar?" diye gelişigüzel sorusunu sorarken zaten kişilerden alacağı cevapları, kimin neyi sipariş edeceğini, sanırım, adı gibi biliyordu.
