hafif.org

Geçen yazıda kısa bir giriş yapmış, paranın ve matematiğin alışveriş olgusundaki yerine değinmiştim. Yine o yazıda söylediğim gibi başlarda belirli periyotlarda –ki bu hafta kavramının da ortaya çıkış sebeplerinden bir tanesiydi, insanlar ürettiklerini (veya avladıklarını) pazar yerine getirirler burada takas ederler ya da satarlardı. Fakat paranın tatlı kokusundan (sanırım güzel bir oksimoron oldu..) olsa gerek bir süre sonra insanlar pazar yerini hergün kurmanın menfaatlerine daha bir uygun olduğunu düşünmeye başladılar.

Ne var ki, asırlar sonra kuantum mekaniğinin babalarından Heisenberg’in de ortaya koyacağı belirsizlik ilkesi gereği, insanlar aynı anda iki yerde birden bulunamazlardı. Dolayısıyla hem tarlada veya avlakta hem de tezgahın başında olamayacakları için insanlık yeni bir kavramla tanışmak durumunda kaldı: uzmanlaşma! Filozof katili bu terim sayesinde insanlar başlarda masumane iş bölümleriyle (kocanın avlayıp eşinin satması gibi..), biraz daha ileride ise yaptıkları işlerin erbabları olarak bugünkü uzun çarşılarımızın ilk tıfıl örneklerini oluşturmaya başlamışlardı.

Özellikle konar-göçerlik zamanlarında bireyin (veya iyimser bir ifadeyle kabilesinin) şahsi zorunluluğu olan zanaat bilme durumu, hayatta kalabilmek için başlıca yükümlülüktü. Nitekim avladıkları hayvanlardan matara yapamasaydılar yeniden avlanmak için su kaynağından uzaklaşamazlar, kili işleyemeseler yiyeceklerini kötü zamanlar için stoklayamazlar, çemberi tamamlamak için ekleyelim, madeni kullanamasalar avlanamazlardı. Şüphesiz bütün bu malzemeleri takas ederek de bulabilirlerdi. Fakat Ademoğlu, kendi cinsini yoktan yere öldürebilen yegane varlık olduğundan mı bilinmez, takas için yüzyüze gelmektense kendi üretmeyi yeğliyordu. Her nasılsa, zaman içinde ve bir noktaya kadar bu güdüsünü törpülemiş, ve toplum içinde yaşamanın avantajları baskın geldiğinde olmazsa olmaz bu edinimleri unutmaya başlamıştı (bugüne bir not, bkz. ampül takamayan elektrik mühendisi). Aynı şekilde ziraat ve ava istidadı olmayan zanaatkarların da kendi tezgahlarını açmasıyla bugüne kadar süregelen pazar ve çarşı uygulaması başlamış oldu.

japonya'nın aomori bölgesine bağlı inakadate kasabası çiftçileri her yıl, yetiştirdikleri küçük mor/sarı yapraklı kodaimai ve yeşil yapraklı tsugaru-roman pirinç filizleri ile tarlalarına sanat eserleri işliyorlar. 1993 yılından beri tarlalarına geleneksel motifleri ve hatta mona lisa'yı kopyalayan inakadate sakinlerine birkaç japon kenti daha katılmış. bu yılın kreasyonunu ise hokusai'nin ünlü "fuji dağının 36 görüntüsü" isimli ağaçbaskısı serisinin en ünlü parçası olan Kanagawa-oki nami-ura'nın reprodüksiyonu oluşturuyor. reprodüskiyon mahsüllerin toplanacağı eylül ayına kadar görülebilecek.

Bazı şeyler de teknoloji aldı başını gidiyor.Ama bir bebeğin doğuşunda acaba ne kadar yol kat ettik.Tarlada,mağarada doğan bebeklerimiz az değil.Okulunu okumamış,eğitimini almamış köy ebeleri sayesinde,ilkel yöntemlerden dolayı hayata merhaba demeden göçüp giden bebelerimiz.Düşünüyorumda bizler gerçekten çok şanslıyız.Şimdilerde normal doğumu ?Sezaryanmı ? tabiki sezaryan ön planda nerdeyse normal doğumda kalmayacak.Ama ben bu videoyu izledikten sonra acaba hangisi diyorum