Gerçekten herşeyden sıkılmış bir ben var benden içeri.. Şükrediyorum, çünkü inançlıyım. İnançlıyım ve şükrediyorum ama bu başka bir şey. Öyle çok şeye sahibim ki. Bu bizim olmayan sahte dünyada o kadar çok şeyim varki aslında. Ailem, bir arada ve bozulmamış ailem, işim, param, sağlığım, tek başına ayakta durabilme cesaretim, hırçınlığım, insanlığım.. Aslında dolu doluyum ama hani biliriz ya insan hayatta bir şeyler için savaş verdiğinde aslında yaşadığını hisseder, işte bende o amaç yok. Kiminin çocuğu var ve onu büyütmenin peşinde, kimi evlenmeye hazırlanıyor ve yeni bir hayat aşamasının eşiğinde. Benim şükretmeme rağmen hayatımdan tatmin olmamamı sağlayan şey de işte tam buralarda bir yerlerde. Bir kadın olarak yalnız olmak. Çoğul yaşama geçmenin özlemi, yeni bir hayat evresinin kenarında bile dolaşıyor olmamak. Uzun süredir bir heyecan yaşamadığını fark etmek ve bunalmak. Ne iğrenç ne pis bir hismiş bu. Ne kadar çok şey var ve ben gerçekten ne kadar sıkıldım bu HERŞEYDEN. Çözüm belli ama ne zaman gerçekleşeceği belli değil..
yeter....
Hani hayatınızda dönüm noktaları vardır. Hayatınızda ki bir noktadan sıkılıp 'artık başka bir şey olmalı ve ben bu hayata karşı daha heyecanlı ve hevesli olmalıyım' dediğiniz anlar. Birşeyler değişmelidir ve siz o andan sonra mutlu olacaksınızdır tekrar.
Bunlardan ilkini 18 yaşıma kadar ailemle aynı evde geçirip ardından üniversiteyi başka bir şehirde kazandığımı öğrenince hissetmiştim. İstesem de istemesem de beni başka bir hayat bekliyordu. Üniversitenin özellikle son sınıfında artık çalışma hayatına başlayacak olmamın ve para kazanacak olmamın tuhaf heyecanı basmıştı artık tüm bünyemi. Artık üniversiteye ait olmadığımı hissediyor bundan sonraki hayatın beni daha çok tatmin edeceğine inanıyordum(zannetmeyin ki üniversite hayatım sıkıcıydı, aksine çok ama çok mutluydum) Bu sanırım sadece zamanın getirisi olan bir şey. Bir zaman dilimi akıp geçiyor ve siz hayatınızda artık bir değişiklik olması gerektiğini düşünüyorsunuz. Şimdi bu anlattığım dönemlerin farklı bir türünü yaşıyorum. Okulumu bitirdim. İşimi buldum. Paramı kazandım. Şimdi yine sıkılır oldum. Çünkü hayatta ne eksiğim kaldı diye dönüp baktığımda aklıma düşen sadece evlenip, yuva kurmak oluyor. Size anlattığım bu süreçler arasındaki tüm geçişler inanın bana çok sakin, bir anda ve hızlıca oldu. Ve ben o bünyemde hissettiğim 'bir şeyler değişmeli' fikirlerini çok ta sıkıntı duymadan atlattım, geçtim. Hatta huzurluydu. Ama şuan ki süreç öyle değil.
Erkek milleti! Ha dedin mi evlenmiyor, yanaşmıyor. Bana tutupta sakın ' E sende yalnız yaşa, yaparsın, edersin' demeyin, 4 sene okul + 3 sene bekar hayatı: yalnızlıktan sıkılma durumu! Yani ben değil bünyem istiyor değişimi. Vücut sıkılıyor, beyin sıkılıyor, tatmin olmuyor hayattan. Ve işte şimdi o sürece girdim. Malesef uzun ve meşakatli bir yol bu. Ama bildiğim tek bir şey var bu sefer ki süreç diğerlerinden çok ama çok sıkıcı ve uzun geçecek gibi...
Hepimiz az çok biliyoruzdur ama gece gece üşenmedim, sayfa sayfa aradım, en azından eğlenecek birkaç şey de çıktı karşıma…
Wikipedia’ya göre: “Terimin Yunanca mezea (μεζεα, "penisler") ve Latince turbare ("karıştırmak") kelimelerinin birleşiminden ortaya çıktığına inanılırken, Oxford İngilizce Sözlük, kelime kökeninin latince manu stuprare (elle kirletmek) olduğunu söyler.”
İstimna da denirmiş.
Nedir bu özgürlük ? Gerçekten özgür müyüz acaba ? Özgürlüğümüzün sınırları nasıl belirlenir, nelere endekslidir ? Özgürlüğün kesinlikle mümkün olmadığı bir nokta varmıdır ? Kendimizi gerçekten özgür ne zaman hissederiz ? Veya gerçekten özgür olabilir miyiz ?
İşte bu kadar sorudan sonra bağımlılıklarımıza geri dönebiliriz.
Sigara, alkol ve madde bağımlılığı, hatta seks bağımlılığı, bize zarar veren ilişkiler, zarar veren edimleri tekrarlamak, intihar, çoğu zaman aşk, melankolizm, arabesk, pop arabesk...vs..
hepsi ölme iç tepisinden! Yaşama ara veremeyimişimizin intikamını alırız iç sularımızda ansızın. Derdimiz kendimizledir. İntikam alamadığımız tanrı yerine kendimizi seçeriz azar azar öldüğümüzü görmek zevk verir bize. Sigaranın dumanını üflerken, dibine kadar içerken, aşık olup ağlarken kendimizi öldürme güdümüzü tatmin ederiz.
Bilinç altımızda ölme duygusu var. Neden? Çok basit. Yaşama ara verilemez. Ben sıkıldım bir süre kapsama alanı dışındayım, bir ara gelirim deyip çekilme imkanı olmadığından tutsak olduğumuzun far-kın-da-yız-z!-!
