Hala bir mesaj gelecekmiş gibi...
Hala telefonum çalacakmış gibi...
BİTTİ.
Bil-iyorum. Hala bekliyor bir yanım. Yeniden başlayacak mıyım, hayır. Ama bekliyor hala içimde küçük bir kız. Özlenilmek, aranılmak, peşinden koşulmak istiyor...
‘DÖN’!
demesini bekliyor bir yanım, şımarık bir çocuğun söz dinlemez, inatçı haliyle. Ben de inat’çı olmasını bekliyor illaki...
‘Her çalan kapıda, adıma gelen bir çiçek midir acaba...’ diye küçük bir merak pusu kurmuş içimde...
---
Bu boş hayata alışmam lazım. Yalnız eve gitmeye. Yalnız uyumaya. Saçlarını okşamadan uyumaya, sohbetsiz akşamlara, şarapsız, sözsüz zaman geçirmelere...
Verdiğimiz bir eleştiri sözünü tutarken, toplumumuzdaki
bazı eğilimleri de eleştiriyoruz bu yazımızda.
Mekanımız asker ocağı, başlayalım!
Acemi birliğinde, akşam yemeğinden sonra bir de akşam dersi yapılıyordu.
Atatürkçülük eğitimi falan...
Aklıma gelmişken, "Atatürk'ün tanımı" diye birşey vardı.
On maddelikti sanırım. Yani tüfeğin silahın tanımı olur da,
"Atatürk'ün tanımı" kavramını hangi akla yakıştırırsınız,
bunu TDK'ya havale ediyorum.
Gerçi bu tanımın, "hangi aklın" eseri olduğuna dair duyumlar almadım değil.
Ama kesinliği olmayan bir konuda polemiğe girmeyelim deyip,
TDK'ya saygı ve sevgilerimizi gönderiyoruz(nedense!).
Selam beynimkazanbenkepce
doğru yazmışsın, yazıyı aceleye getirip, bayağı bir polemiğe neden olduk.
Pilli'yi sevmemin bir nedeni de, çok kötü bir yazı yazsam bile,
yapılan yorumlardan farklı düşünceleri daha iyi değerlendirebiliyorum,
bununla birlikte yazı yazma, konuşma ve tartışma tarzında da yeni açılar kazandırabiliyorum kendime.
Bu yazının bir sonraki sürümünü daha sonra yayınlayacağım.
Yoğun "Popüler Kültür" bombardımanından kurtulmak çok zor çünkü.
Duygularımız, düşüncelerimiz, hoşumuza giden-gitmeyen birçok şey...
Telkin denilen, binbir türlü biçimde karşımıza çıkan canavarın
etkisiyle temel değerlerimiz biçimlendiriliyor.
