Kus hadi…
Kurtul!
Daha fazla bekleme buralarda. Yıkımını seyretmeye geliyor kargalar. Üstelik çirkin örümcekler her yerde.
Kus hadi…
Kurtul!
(…)
Derin bir girdapta buhranlar içinde boğuşan beynimi mi kusayım? Alsınlar götürsünler beni. Yorgunum, uçamam ben.
Bir de hiçbir gizemi yok yaşamın. Garip şey, böyle laflar etmezdim ben.
(…)
Alnına sinekler konarken mi değiştireceksin dünyayı? Düş kurmayı bile beceremiyorken. Eğer şimdi kusmazsan, bir daha beni duymayacaksın. Her gece sancılarının koynunda yatacaksın kanlı gözlerinle. Kendi ellerinle boğazlayacaksın benliğini.
İlk sevgilim anal istediğim için terk etti. İkincisi Oral istediğim için… Üçüncüsü ise anal sonrası oral istediğimden;
Dördüncüsü sabah uyandığımda “sen kimsin?” diye sorduğumdan bırakıp gitti.
Beşincisi sigara içmediğimden – o zamanlar- “çocuksun” dedi terk etti.
Altıncıyla yollarımız, ablası olan beşinciyle beraber olduğumuz ortaya çıkınca ayrıldı.
Yedi, sekiz ve dokuz aynı döneme denk düştüklerinden bana muhalefet şerhi koymakta gecikmediler oy birliğiyle… En azından biri kalamaz mıydı?
bir ruya ile başlasa bile bazen buyuk hayal kırıklıkları ile bitebiliyormuş bütün umutlar. Her yanı kapanmış, nefes alamayan bir yaşam içinde yaşama dair veril(emey)en mücadele. Beden ve ruh ile çift kişilik olmuş tek kişilik yasam. Oysa ruh ve bedenden çoktan çekilmiştir, onsuz hiç olamayacağını düşündüğün. ve gerçekten onsuz olamadığını anlıyorsun. O çoktan gitmiştir, çoktan beri yalnızmışsın meğer. ama yürek ve mantığın çelişmesiyle halen arzularsın, gelsin sana dönsün ve bir ömür alabilesin boynunun kokusunu. fakat öyle çok şey değişmiştir ki, ne senin gözlerindeki hayat sevinci kalmış, ne de onun bakışlarındaki kayıran, kollayan sıcaklık.
Biz. Biz, isimlerinden memnun olmayan insanlardık seninle ikimiz. Öyle memnuniyetsizdik ki isimlerimizden, değiştiriversek karşılıklı, karşı karşıya geldiğimizde en azından diye de geçirirdik içimizden. Ama hiç söyleyemedik birbirimize bunu. Yalnız bunu mu? Bununla beraber birçok değiştirmek istediğimiz şey vardı birbirimizde fakat söyleyemezdik bunları. Söyleyememek en nefret ettiğimiz zincirdi ayak bileklerimizden bizi zemine mıhlayan. Gelgelelim, öyle içimize işlemişti ki bazı şeylerin yalnız karanlıkta söylenebileceği, bazı şeylerinse asla söylenememesi gerekliliği, bunu tartışma konusu yapmayı bile düşünmek ağır bir eziyetti.
Şimdi, sana 'gel' demek ne mümkün! Kapatıp gözlerini, terket bedenini; güvendesin, yokum artık...
Şimdi sana, herşeye rağmen yaşanan ve tortusu zamanın dibine çöken, 'dön' demek ne mümkün! Bakışlarındaki memnuniyetti beni sana iten oysa aşkının son hecesi sabahın dördünde bukağılıymış; bilemezdim...
terk edilmek... bir trapezcinin partnerine duyduğu güvenin benzerini ruhunda büyütmektir sevdanın beynine ferahlık veren realitesi.
ama işte o güvendiğin partner, ellerini çekivermiştir. parçalanırsın. ilişkine koruyucu ağ çekmeyenlerin sonu hazin bir parçalanmadır.
jacques brel'in dikenli sesinden feryat figan ne me quitte pas'yı dinlerken kadehlerden birinin dolup, diğerinin
boşaldığını söylemek kehanet sayılmamalı. hele de parçalanmışsan... bourbon ya da rakı, belki viski... kanayan bölgelere alkolle pansuman yapılmalı.
bir insana bağlanmanın riskini göze almak lazım. en büyük risk ise terk edilivermek apansız.
hele bir de açıklama bol eslerle süsleniyorsa acılı bir tirat şeklinde: sen... biliyor musun... çok iyisin...
ucuz arabesk bir bahane... katlanması daha zor gelir.
niye, diye sormak faydasızdır. şah damarına kör bir bıçak
vurmuştur son darbesini artık.
kafanı yormadan, sevgilinin boynunda, dudaklarında koşturduğun soluğunun anıtlaşmış halini düşünmeyeceksin!
bileceksin ki, her başlayan "şey" bitecektir. varsın, bu bitiş "mutsuz son"la olsun...
