Otobüstesiniz. Vapurda, minibüste, belki bir toplantıda. Ortam sıkışık. Ayakta duruyorsunuz, biri gelip baya baya değdirip geçiyor. Ya da değdirmesin tamam, ama normal çarpma, sürtünme ya da temas sınırlarının üzerinde bir olay yaşanıyor. Böyle durumlarda o kişiye dönüp " Evet, ben de sizden hoşlandım gerçekten. Ama ilk buluşma için bu yakınlaşma fazla değil mi?" demek istiyorum. Evet , evet bunu demek istiyorum. Hatta bir keresinde dedim böyle bir şey. Çok sesli değildi demek ki, adam duymadı. Yanımdaki arkadaş duyup, (duyup duyup, çok komikmiş bu 'duyup', sürekli tekrarlansın, gülelim eğlenelim hep) baya eğlenmişti. Acaba adam duysa ne olurdu, sonrasında neler yaşanırdı ise başka bir yazımızın konusu olsun. (aaa! aşkolsun, anlatsana kııııız..!)
Bu insanları anlamak gerçekten de çok zor.
Demek isterdim. Ama demiyorum. Çünkü toplumumuz ne yazık ki bazı konularda güdülen sığırlardan farksız.
Çok basit bir konu günlerdir beni aşırı derecede rahatsız ediyor. benim derdim özellikle otobüslerle, Hınca hınç dolu otobusün hala duraklardan yolcu alma çabaları ,
Bir kaç aydır İstanbul da yaşıyorum. Eh haliyle durum gereği toplu taşım araçlarını da bir hayli kullanıyorum. Ülkemizin klasik toplu taşım araçları olan feribotlar,vapurlar,denitotobüsleri,metrolar,trenler,diğer raylı sistemler ve otobüsler bu koca metropol de de hala çok önemli unsurlardan birisi.
Hizmetleri kadar gazeteciler ile yaşadığı polemikler ve mahkemelerde aylarca süren davaları ile sürekli gündemde olan Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı İ.Melih GÖKÇEK' in başı bu sefer gerçekten çok ciddi bir dertte.
Ankara da doğup büyümüş bir birey olarak o kaos dolu günleri tabii ki de unutmam mümkün değil. Hava kirliliğinden günlerce okulların tatil olduğu seksenli yıllar , ulaşım ağının kitlenme noktasına geldiği kavşakların ve caddelerin artık trafik yükünü kaldıramadığı doksanların başları ve nihayet tertemiz bir hava ve akıp giden trafiği ile ikibinli yılların Ankara' dı.
Daha önce kedilerin inanılmaz anatomilerinden, kendi kendilerini tedavi etme yetilerinden bahsetmiştik. "Alerjim var, kedilere yanaşamıyorum," diyenler için alerjiye yol açmayan kediler de üretilmişti üstelik. İnanmayacaksınız belki ama kimileri işi abartıp kedi pornosu bile çıkarmıştı piyasaya!
Şimdi sizlere bomba gibi bir haberim var! Akıllı mı akıllı bir kedi -sanırım Van- İngiltere'de toplu taşımayı kullanmaya başlamış. T S Elliot'ın şiirine konu olan gizemli kedi Macavity'nin adını vermişler bu haylaza. Otobüs şoförlerinin birkaç haftadır dikkatini çeken bu şirin yaratık, otobüs durağında sabırla sırasını bekliyor, kapılar açılınca otobüse atlıyor ve bir sonraki durakta kapılar açılır açılmaz otobüsten iniyormuş.
toplu taşıma araçlarında oturduğunuz kanepenin boş olan yerine/yanına poposunu koyar koymaz bacaklarını yırtarcasına açarak sanki arasına şişme hatun koyacakmış gibi yayılan (haydar abi'miz bu hususa parmak basabilir) ve kollarını da "toplama" ihtiyacı hissetmeden yayanlara,
sabah sabah işe giderken asabımızı bozup da gazetelerin üçüncü sayfasına; x. y'nin bacaklarını yayarak oturmasına sinirlenen n. v., cep telefonunu x. y.'nin anüsüne, anahtarlığını da kulağına soktu haberleriyle meze olmama düşüncesiyle kendimi tuta tuta bir hal oldum!
kent yaşamında uyulması gereken asgari kurallar adı altında
bir ders okullara ne zaman konulacak?
eleştirel ve sorgulayıcı düşünce prensiplerinin temelini edindiğimiz felsefeyi "felsefe yapmayın lan" şeklinde
müfredattan uçuran yetkililer ve ilgililerin bu psiko-sosyal yaraya nazik mabatlarıyla gülüp geçmelerini yadırgamam.
tıpkı, diyanet'e ayrılan bütçenin sağlık-eğitim-kültür harcamalarına ayrılan bütçenin yanında "önümüze gelene bir tekme" makamıyla haşmetli hacmine şaşmadığım gibi...
