hafif.org

Bu sabah, yine güneşin şehrime ayırdığı aydınlıkla uyandım. Her zaman yatmadan önce bıraktığım 2cm’lik perde aralığımdan sızan ışık, bugün yağmurlu ve ne yazık ki güneşin sabah hırçınlığı ile savurduğu keskin ışıkla gözlerim oyun oynayamadı; lakin yağmurun inceden akışı yeryüzüne, tatlı bir dokunuş gibi geldi. Güne uyanmak, yeni hatırlanacakları bana getirir ve hatırlamak istediğim gibi yaşamaya gayret ederim, ben günümü.
Malum sabah uğraşlarımı bitirdim. Evden çıkarken, az önce dinlediğim şarkının sözleri; hep başa sarıyor ve nabzımın ritmini unutacak kadar dalgınım. Madde mi, maneviyat mı ağır basarcasına iş ortamım beni bekliyor. Bazen işte bugünkü gibi dalgın olan bünyem, insanlık oyunu sahnesinde ikinci karakteri oynar. Tam bu nokta da sevgi depomda kaçak olduğunu düşünürüm, şu benzetmeyi duyduğumdan beri, “Her çocuğun içinde, sevgi ile doldurulmayı bekleyen bir duygu deposu vardır. Fakat sevgi deposu boş olduğu zaman, çocuk yanlış davranışlar da bulunacaktır.”
Bu dalgınlıkla yanlışlar yapmamam ve kabuğuma çekilmemem için, sevgi depomu doldurmam gerek diye düşündüm. Bu düşüncem beni bir yolculuğa çıkardı. Yolculuk dediğim 2km’lik yürüyüş mesafesinde olan iş yerime doğru… Sevgi deposunu dolu tutmayı, tıpkı bir otomobilin benzin deposunu dolu tutma ile eş değer görürüm.
Bu yolculuğum esnasında çevremi izliyorum: 1) Bir hengame de olan trafik, bana 1 litrelik sevgi dolduruyor; çünkü yürümeyi seçtiğimden dolayı trafiğin keşmekeşinde değilim.

Ayak parmaklarının azıcık dışarıda unutulması durumunda; ya onları en sevdiğinizin ayaklarına yaklaştırıp, onun ayaklarını soğuktan sızlatarak kendi ayaklarınızı onunkilerin sıcaklığında ısıtmak gerekiyor ya da yorganın toplanmış kısımlarını düzeltip parmaklarınıza en acilinden sığınabilecekleri bir ortam yaratmak! Kaçarı yok!

Size de geliyordur arada sırada şu meşhur yurdum insanı mailleri. Bana da arada bir gelen bu mailleri okurken bazen ''hadi ya yok artik dediğim'' ve belki de birileri bunları uyduruyordur diye düşündüğüm olur. Bu yurdum insanlarının hepsi gerçekmidir bilemem ama bana bir tanesi rast geldi. Geçenlerde bir taksiye bindim. Şansıma konuşkan bir şöför düştü fakat onun şansı kötü günde zira benim canım konuşmak istemiyor. Şöför'ün bütün konuşma çalışmalarını birer kelimelik cevaplarla geçiştiriyorum. Hava çok sıcak, no'lucak bu İstanbul'un trafiği, abla sen nerelisin gibi klasik soruları ''Ya, evet, haklısınız'' gibi baştan savma cevaplarla savuşturduktan sonra ''abla ne iş yaparsın '' sorusu arzı endam etti. Kısaca ''Tıbbi Radyofizik Uzmanıyım'' dedim. Cevap şöyle geldi. ''Seni allah gönderdi abla. Şu benim bagajda eski bir radyo var. Bi kenarda dursak bakarmısın bir. Kimse ne olduğunuı anlamıyor baba yadigarı atamıyorum da''
Nasıl diyorlar o an koptum işte...