
Bir arkadasim var adi; Crirtian, bununla biz ayni tarihte reiki ögretmeni olduk. Kendisi cok asiri bir Ateist. Cok atesli tartismalarimiz olmustur Cristi ile. ama hic küsüsüp bozusmadik. Iki gün önce gece yarisi saat 23:40 telefon caliyor. Bu saatte kimse aramaz. Sasirdim tabii. Ben hala uyaniktim. Siir falan ugrasiyorum PC'nin basinda. Kaldirdim telefonu...
-Aloo
-Ich bins Cristi (Benim Cristi)
-Und was willst du? Um dieser Uhr zeit? (Ve ne istiyorsun bu saatte?)
-Ich fliege, Ich fliege, Ich fliege.. (Ben ucuyorum, ben ucuyorum, ben ucuyorum..)
-Wohin fliegst du? Kanst du mich mit nehmen? ( Nereye ucuyorsun? Beni de götürürmüsün?)
-Ich bin zu dein Gott geflogen. Kanst du bitte zu mir kommen? Ich will dir alles ertzehlen. ( Ben senin Tanri'na uctum. bana gelebilir misin? Sana her seyi anlatacagim.)
-OK. Ich komme, so schnell wie es geht. Tamam. Geliyorum. Ne kadar hizli gele bilirsem.

Aslinda bu yaziyi yazip yazmama da cok kararsizdim. Fakat arkadasim Cristian'in ilk astral yolculugunu yazinca, bunu yazmaya sizlerle paylasmaya karar verdim...
Mesnevi-i Serifi ilk okudugum zamanlarda, cok degisik hallere bürünüyor, ve sadece agliyordum. Neden? Nicinini bilmedigim bir duygu cemberi etrafimi sariyor, beni ha bire aglatiyordu. Her aglama sonucunda da büyük bir yük üstümden gidiyor rahatliyordum...
Bir gece yarisi kalkip boy abdesti aldim. Icime namaz kilma istegi geldi. Aslinda neden kalktigimi, ve neden boy abdesti aldigimi da bilmiyordum. Sanki bilmedigim bir güc beni yönlendiriyor, bunlari yapmami istiyordu. Gece o kadar sakin ve sessiz di ki" sanki tüm canlilar yok olmus tek ben vardim. Belki de bu benim icin böyleydi...

-off kankam ya sus lütfen kess okumayi, yak söminenin atesini,hele önce kafalarimiz bir demlensin..hele söyle bir kederin yoluna girelim yürüyelim hafiften ,kana alkol karissin sonra duman hafifletsin vücüdumuzu sonra oku bana yazdiklarini ki anlayim su anda kafam motor gibi …dedi