hafif.org

Nebahat ÇEHRE (1943)
Günlerden 30 Ocak yıl 1967, saat 18.30 Yer: İstanbul Hilton Oteli Roof salonu. Bu bir nikah davetiyesinde yer alan duyuru. Evlenen çift ise; 2004 yılında izlediğimiz “Haziran Gecesi” isimli TV dizisinin “Dr. Kumru” tiplemesiyle sinemaseverlerin karşısına çıkan ve büyük hayranlık uyandıran yılların deneyimli sanatçısı Nebahat Çehre ile, Türk sinemasının Çirkin Kral lakaplı oyuncu-yönetmen-senarist ve yapımcısı Yılmaz Güney. Giresun’un Alucra ilçesinin Mindeval Nahiyesi’nin Köroğlu Köyü’nden Ocak 1943 doğumlu Nebahat Çehre’nin gelinliğini Mualla Özbek dikmiş ve aynı zamanda da nikah şahitliğini yapmış. Adana Yeşilyuva Mahallesi’nin 10 sayılı adresine kayıtlı Yılmaz Pütün’ün (Güney) şahidi ise film yapımcısı Kadri Kesemen. Nebahat Çehre - Yılmaz Güney beraberliği nikahtan 6 sene öncesine dayanır. Yıl 1961, Atıf Yılmaz ve Yılmaz Güney’in ortaklaşa yazdıkları senaryoyu Ümit Utku’nun yapımcılığını ve yönetmenliğini üstlendiği “Yaban Gülü” filmde Çehre, ilk kez kamera karşısına çıkacaktır. Ancak bu beraberlik, 1964 yılında Yılmaz Güney’den gelen bir film teklifi ile pekişir. Çehre bu üç senelik sinemacılık döneminde 19 filmde oynamış ve artık aranılan ve vazgeçilmez bir oyuncu olmuştur. Yılmaz Güney’in senaryosunu yazdığı ve oynadığı “Kamalı Zeybek” filmi için Güney Nebahat Çehre’ye bu filmde beraber oynamaları için teklifte bulunmuştur. Filmin yapımcısı ve yönetmeni ise Nuri Akıncı. Bu tanışma anını ve sonrasını Nebahat Çehre’nin Ses Mecmuası’da yaptığı söyleşiden, kendi ağzından dinleyelim (okuyalım)... “Onunla ilk defa bu filmi konuşmak üzere gittiğim Televizyon Film yazıhanesinde tanıştık. Kişiliği beni çok etkiledi, benim yaşadığım çevreden çok farklıydı. O zamanlar ben ondan çok daha meşhurdum, dolayısıyla beni etkileyen tamamen kişiliği oldu. Film boyunca beğenimi, üzerimdeki etkisini çok ortaya koydum. Baktım o da bana cevap veriyor. Saf, temiz bir flört başladı aramızda. Filmin seti için Adana’ya gittik, orada beni annesiyle tanıştırdı. Annesi beni gösterip, ona Kürtçe bir şeyler söyledi. "Ne diyor" dedim, "Bembeyaz, çok güzel bir kız, onu çok beğendim. İnşallah gelinim olur" demiş. Her şey müthiş güzeldi, hayatımın erkeğini bulmuştum, çok mutluydum. Ta ki İstanbul’daki sete bir hanım gelinceye kadar. Yılmaz Güney, "Üç Bilinmeyenli Eşitlik Sistemleri" adlı öyküsünden dolayı Konya’da sürgündedir. İşsizdir, açtır, beş parasızdır. Sonunda bir pavyonda fedai olarak iş bulur. Orada tanıştığı bir konsomatrisle yaşamaya başlar. Bu birliktelikleri İstanbul’a da taşınır. O hanımın adı, Can Ünal’dır. - Evet, meğer o hanımla yaşıyormuş, "karım" falan diye konuşmalar oldu. Bütün hayallerim bir anda yıkıldı, paramparça oldum. Üstüme çok düştü, olayı anlattı, ama ben kabul etmeyip ayrıldım.” Ve devam ediyor Nebahat Çehre konuşmasına: “ - O sırada beni Miami’deki Miss Universe Dünya Güzellik Yarışması’na gönderdiler. 24 Temmuz 1965 gecesi Miami Beach’te muhteşem bir balo yapıldı. Döndüğümde, baktım Yeşilçam’dan yağmur gibi teklif var. Yılmaz Güney’in "Dağların Oğlu"nda oynamaya karar verdim. Yılmaz’la birlikte Adana ve Gaziantep yollarına düştük. Bana ilgisi çok yoğun, zaten çok zarif, çok sıcak, çok sevecen bir adam. Sinemayı, oyunculuğu, kitap okumayı ondan öğrendim. Bir gün bana sette evlenme teklif etti. O hanımla evlenmesinin söz konusu olmadığını, nedenleriyle anlattı. İnandım, Adana’da kendi aramızda nişanlandık, bir yandan da nikah muamelelerine başladık. Gün alacağız, duydum ki, hanım hamile, doğumu da yakın. Yılmaz’a dedim ki "Benimle evlenip, ertesi günü başka bir kadından çocuğun olursa çok yanlış olur." Doğuma kadar nikah muamelelerini dondurduk. "Elif" adlı çok şeker bir kızı oldu. Paris’e her gittiğimde mutlaka onunla buluşuruz. 1967’de evlendik, 1968’de boşandık” .

Bu çok kısa süren evliliklerinde anlaşmaları söz konusu olamamıştı. Yılmaz Güney deli-dolu, kafasına koyduğunu yapan bir adamdı Nebahat çehre henüz üç beş aylık evli…
Yıl 1967 Atıf Yılmaz “Kozanoğlu” filminin İnönü civarındaki çekimlerini bitirmiş İstanbul’a dönüyorlar. Yolda Yılmaz Güney’in anlattığı bir olayı Atıf Yılmaz, anılarında şöyle anlatmakta: