hafif.org

Minibüs yolcuların tamamlanmasını bekliyordu. Hareket etmek üzereyken, omzuna boya sandığı asılı gözlerinin içi gülen bir çocuk bindi. Elinde de bir kuş tutuyordu. Elleri, giysileri ve yüzünün birkaç yerinde boya lekeleri vardı. Ama heyecanlıydı. Gözlerinin parlayışı içinin güzelliğini, temizliğini meydana vuruyordu. Bir köşeye iliştirdiği boya sandığının üzerinde yolculuk başladı. Arada bir çevreye bakıyordu pencereden. Gittikçe de heyecanı artar gibiydi.
Bir ara sandığın üzerinden kalktı, pencereyi hafifçe açtı. Kuş elindeydi. Kuşun gagasını ve başını sevdi. İçten birer öpücük kondurdu.” Azat mazat beni öbür dünyada gözet” diyerek açık pencereden bırakıverdi kuşu. Üzgün gibiydi ama mutluydu. Ben o temiz yüreğe bakakalmıştım. Yavrum neden bıraktın, sen bakmıyor muydun ona dediğimde, yanıtı çok daha güzeldi. Özgürlük… Dedi. Onu özgür bıraktım dedi. Babası yokmuş, anneannesinden gelirmiş. Anneannesinin verdiği para ile kuşçudan aldığını ve onu özgürlüğüne kavuşturduğunu söyledi. Çok mutluydu.
Bu yaşadığım olay, benim hayata ve çocuklara bakış açımı bir daha değiştirdi.Olumlu düşünceler uyandı bende. Hani çocuklar kuş yakalar, taşlar, öldürür ya… Böyle çocuklar da var hala aramızda diye şimdi daha iyi düşünüyorum. Bir miktar para çıkardım çantamdan, uzattım. Alamam dedi gururluca. Bu parayla da bir kuş al, benim için özgürlüğüne kavuştur dedim. İkna olmuştu. Parayı aldı. Şimdi ben de o çocuk gibi çok mutluyum. Benim de artık bir azat kuşum var…

Gündelik yaşamda mecburi konuşmalar yaparız. canın kimseyle konuşmak istemese de günaydın, merhaba demek zorunda kalırsın en basitinden.. alıcı verici gibi bir alet olsa hani cep telefonu taşıyoruz ya onu da taşısak bir tarafımızda, kapsama alanı dışında olsak yani diyorum olmaz mı ?

Böyle bir alet olmadığına göre şimdilik uyuyan bir bebeğin uykusundaki gevşeklik moduna geçin bayağı faydası oluyor

Susuz bir hayatı düşünmek bile dehşete düşürür insanı değil mi?
Ama etrafınıza bakın bir kere....Neredeyse herkes arabasını, halısını veya başka bir eşyayı yıkamak için tonlarca suyu akıtyor acımasızca.
Su herşeydir.İmaj hiçbirşey..
Su
hızla azalırken öyle kapının önünde halı, araba, paspas vb. yıkamak doğaya ve insanlara ihanettir bence.
Suyun insan yaşamındaki rolü her fırsatta okullarda, camilerde, konferanslarda üstüne basa basa anlatılmalı.
Hatta zaman zaman 3-4 saatlik kesintiler önceden haber verilerek yapılmalı. Korkarım biz suyu akıllıca kullanmasını başka türlü öğrenemeyeceğz toplum olarak.

hayatt..
ey hayat ..sen ne kadar tuafsınn..
nedır bu ıcınde barındıklarınn..
nedır bu saflıklarr nedır bu katılıklar bu ıyılıkler bu kotulukler soylesenee..bunların ustesınden nasıl gelebılıyorsun hayat'ım..
hayatt..
nefesss..
can...
benım can'ım..
ne kadar tatlısınızzz..
ne kadar agır bı yukunuz var uzerımdee..
soylesenızee ustenızden nasıl gelecegım..
gelebılecek mıyımm kaldırabılecek mıyım..
yoksa ıcımde kı cocuga yenık mı dusecegım..aglayarak herseye ıc cekerekk ben annemı mı ıstıyroum dıyecegım ..ve ona sıgınacagım..o anne koruyucum olmadan yapamam ..bu hayata yalnız baslayamam..kaldıramam mı dıyecegım..

3haziran2oo6...
taksim yepyeni bir büyüye daha imza attı..merak ediyorum daha nelere tanık olacak acaba istiklal?
2de buluşacaktık.. trafik vardı geç kaldım.. mesaj attım sana 10-15 dakika geç kalacağım ben dedim.. o sıcakta beklememek için girdin burger king’e 2 kola içtin..tam 2 yi 10 geçe girdim burger'ın kapısından.. işte beni gördün o anda ve dedin çok fıstık olmuşsun sen ya.. işte o an başladı büyü.. konuştukça konuştuk..üniversiteden, eskişehir’den, dumandan, taksimden...her konudan konuştuk belki de.. düşündük buradan çıkıp ne yapsak diye.. ben buraları bilmiyorum eskişehirliyim ben dedin 18sene boyunca istanbul da yaşamana rağmen... elini cebine soktun ve bekledin koluna gireyim diye.. işte başladık istiklalde yürümeye.. özlemişim ya dedin..biliyordum o özlemin içinde ben de vardım.. benimle böyle büyülü bir gün yaşamayı istiyordun.. bilmiyordun ki o büyü beni sana aşık edecekti.. saat tam 3e kadar yürüdük istiklal’de..