hafif.org - etiketler: doğu felsefesi

DOĞU'NUN NIETZCHE'Sİ; HALİL CİBRAN

dina13 — Thu, 04 Oct 2007 07:31:00 GMT

1883'te Lübnan'ın Bkarre şehrinde doğan Halil Cibran, 1895'te çilesi ile birlikte Amerika'nın Boston şehrine göç etmişse de, 1898'de Beyrut'a geri dönmüş ve El Hikmet Medresesinde dört yıl eğitim gördükten sora , 1902'de yeniden Boston'a gitmiştir.

Halil Cibran

1905'te yayınlamış olduğu ilk eseri Müzik'ten sora 1908'deki Husursuz Ruhlar büyük bir yankıya neden olmuş, kilise değer yargıları ve anlayışına ters düşmesi nedeniyle, kendisi Maronit Kilisesi tarafından afaroz edilmiştir.aynı zamanda eserleri zamanın Osmanlı idaresinin kararı ile Beyrut'ta aleni olarak ateşe verilmiştir. 1918'deki Deli (The Madman)yi, 1919'da arapça olarak yazıp yayınlamış olduğu Processions;1920'de Forerunner ve Kasırgalar;1923'te Peygamber(The Prophet-Türkçede Ermiş adıyla yayımlandı); 1926'da Kum ve Köpük; 1928de İnsanoğlu İsa(Jesus, The Son Of Man), The Earthgods ve İvme ile, Türkçe'ye Ermişin Bahçesi adıyla çevrilen The Garden Of The Prophet eserleri takip etmiştir. Ve,bu doğu düşünürü,büyük hoca 1931'de sefalet içinde ,bir çatı katında Newyok'ta bu dünyadan ayrılmıştır.

o sadece bir yazar değil kısacık hayatında büyük bir filozof ve iyi bir ressam olmayıda başarmıştır.o tam anlamıyla bir doğuludur, ruhunun derinliklerinde yatanı yansıtabilme yetisi her doğulu gibi ondada var olan bir meziyettir. ve bu meziyeti sayesinde çok yankılar uyandırmıştır. onun ruhunu anlamak için derinlere inmek ve çok yükseklere çıkmak gerekir. resimlerindede aynı durumla karşılaşılır. o asla somut olmamıştır resimleride soyut kavramlar üzerine kuruludur. ve şuan hala dünyanın bir çok yerinde sergilenmektedir. O doğunun Nietzche'si, Sartre'ı, batının Mevlana'sı, Yunus Emre'si olmuştur.O yunan felsefesini doğu ve batıyla sentezlemiş ve ortaya tüm dünyayı etkileyecek fikirler sunmuştur. şiirlerine buradan ve bazı eserlerinden alıntılara buradan ulaşabilirsiniz.kitapları hakkında bilgi almak isterseniz burdan ulaşabilirsiniz.

ilgili yazılar

bu yazı dina13 tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: halil cibran, felsefe, ressam, şair, resim, şiir, edebiyat, edebiyatçı, düşünür, doğu felsefesi, sentez, fikir adamı, eserler, soyut, varoluşçuluk, nietzche, sartre, tanrı, mevlana, yunus emre

aikidoyu keşif

astral — Sat, 25 Aug 2007 20:30:27 GMT

Arkadaşlar, Aikidoya başlamış bulunmaktayım. Umduğum gibi süper geçti. Türkiye’de en iyi beş hocadan birinden özel ders alıyorum. Adam atıyor mu diye araştırdım, şimdilik doğru görünüyor. Oldukça estetik bir spor. Bir de hoca nasıl deneyimli. Ben o kadar estetik değilim diye çekindim, yapamam diye çekindim. Öyle olmadı diyebiliriz. Hareketleri ilk ders olmasını göz önünde bulundurursak yaptık. Üstelik sakatlanmadan) Bileğim biraz acıdı, onu da söylemem lazım. Heyecanlandım ama selam veriyorsun, Japonca terimler var. sürekli doğu felsefesini anlatıyor bana. İşin öz’ünü. Sonra zaten ben 15 yıldır meditasyon ve psiko yoga yaptığımdan bu felsefe yakın. Dediği her şeyi biliyorum. Durum bu. Adam benden daha çok güveniyor bana. Bu durum biraz enteresan geliyor ama çıkar ortaya. Gerçekten mi kişiliği böyle yoksa ben seziyor muyum bir şeyler diye. Bilmiyorum bu mevzuyu. Yarın gene ders var. Olaya bak ters ve düz düşmeyi gösterdi bana. Yuvarlanıp duruyorsun. O çok güzel yuvarlanıyor. Ben seyrediyorum defalarca, neresini nereye koyuyor, nasıl yapıyor diye bir de merak ediyorum ben mi kazmayım diye. Bir de özel ders diğerleri nasıl yapar ben miyim tuhaf olan ölçemiyorum da. Sanırım değilimdir ama. İlk ders ya!! Olsun gene de yaptık. Her şey enteresan kardeşim. Haşama giyiyorsun. Bana kocaman oldu. Öyle olurmuş. Sonra anladım nedenini: o kadar hareket de, rahat ediyorsun. Bir de mistik her şey: duvarda aikidonun kurusunun resmi. Farklı bir ortam. Çıplak ayak minderde çalışıyorsun. Doğu felsefesi sinmiş her tarafa. Ben zaten aşığım buna. Bir heyecan durumu mevzu bahis. Sen hoca olarak yetiştirebilirsem kazancım budur diyor: aslında benim gibi felsefesini bu denli içselleştiren birinden iyi öğretmen olabilir. Lafları öyle güzel ki: başlarken ‘herşeyi dışarıda bırak ve yalnız içini dinle’ deniliyor. Meditasyonda bu var. sonra, nefesle yapılıyor. Ben zaten yıllarca yoga çalıştım. Oradaki teknikleri şak diye kullandım bugün. Hem heyecan hem de biraz ürkme söz konusu. Kalbim ağrıyor mesela: ben meditasyon yapmazsam hayatta geçmez. Çalışabilmem için de geçmesi lazım. Demek ki, meditasyon yapacağım az sonra. İşte böyle. Huzur versin diye başlamayı düşündüm. Dingin yanım artsın diye.

devamını oku »

ilgili yazılar

Çocuklara yelkeni sevdirmek için 200 bin kitap (24)
Denizlerdeki Sanatı Keşfedin (16)
bataklık gülleri (0)
chinlone: mistik ayaktopu (2)
Erkekleri Eğitelim - 1 (5)
pilates (21)
Cinayet sebebi sözler (17)
Denizde... (63)
Dyatlov Geçidi'nin Esrarı - 1 (32)

bu yazı astral tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: aikido, keşif, spor, sanat, doğu felsefesi, korku, düşmek, ilk ders, hoca öğrenci, meditasyon, psiko yoga, nefes, estetik, uyum, dingin, huzur, olmak

ZEN FELSEFESİNİN TEMEL TAŞLARI

ahabahmet[pilli_silinen_hesap] — Mon, 25 Dec 2006 16:37:00 GMT

ZEN FELSEFESİNİN TEMEL TAŞLARI Zen kavramlarla ilgilenmekten çok, doğrudan yaşamın gerçeklerine eğilir, bu nedenle Budist okullara içinde Japon yaşamına en çok etki eden Zen’dir. Aklın yaşamla ilişkisi her zaman dolaylıdır. Akıl, her zaman için bir genelleştirme aracıdır. Genelleştirilmiş şeyler ise içgüdüsel gücünü yani istenç gücünü (will-power) yitirir. Zen, yalnızca istençten oluşmaz, Sezgiye dayalı olmak koşuluyla bir ölçüde akılıda içine alır. Diğer Budist okullardaki kavramsallık eğitimine karşıtlık içinde, Zen’de yaşama verilen önem her zaman temel öğedir. Zen hocaları askeri eğitimde vermişlerdir, ustaların eğitim yöntemleri basittir, dolaysız ve mantıksızdır. Bu eğitimle kılıç kullanma ile askerlere, yalnızca umursamazlık, aldırmazlık değil, bir vazgeçme durumu yaratılır. Budizm de “Benliğin yok olunması” bilinçdışını çıkartır. Bilinçdışı, bireysel olan bilincin çevresinde oluşur, özgün, koşulsuz ve sonsuza dek sürekli bir Ruh- Benlik varmış gibi değerlendirilir. Büyük şeyler bilinçdışından destek aldığımız durumlarda başarılabilir. Benlikten arınmaktaki amaç, dikkatimizi bilinçdışı gerçeğe çevirmek içindir. Benliğin yokluğu ile bilinçdışı gerçekleşir, bu öyle bir Esrime (ecstasy) durumudur ki bu durumda “Ben bunu yapamıyorum”durumu kalmaz. Herhangi bir işin başarılmasında insanın kendi benliğinin bilinçliğinde olması yolu tıkayan büyük engeldir. Zen’ de sık sık şimşek çakmasından ya da iki çakmak taşının birbirine sürtünmesinden çıkan kıvılcımlardan söz edilir. Buradaki amaç hareketin ayni anda oluştuğunu, yaşamın kesintisiz eylemini anlatmaktır. “Bodhisattva” Yaşam biçimidir, zihni işe karıştırmadan, zorlamasız birer yaşam yaşamın ağırlık merkezi kımıldamadan duran bir durumda kalır. İster sanata, ister eylemde, yaşamın bütün etkinliklerinde insan, bu durumu elde edebildi mi, bütün yeteneklerini ve olanaklarını gerçekleştirir. “Sonsuzluğun Duyarlılığının Uyandırdığı Yalnızlık Duygusu” Zen ruhunu tam yansıtan duygudur. Bu duyguya “Sabi” denir. Bu duygu günlük işlerin olağanlığıyla içimizdeki derin akşın duyguların kaplanmış olmasıdır. Sadelikle, doğallık, kalıplar dışına çıkmak ve içtenlik taşır. Kendi yerini saptayacak bir nokta bulamamaya, Zen’de “ büyük boşluk” denir. Descartes mantığı bilimde ve teknoloji geliştirdi, ama yaşam ve uyum konusunda başarılı olamadı. Formm’un dediği gibi Batı kültürü Yunana ve Musevi’ye dayanır. Her ikisinde de amaç daha eksiksiz ve mükemmel insana uçlaşmaktır. İnsanı ancak kendisi kurtarabilir. Fakat Batı eksikliği insanda değil, maddesel şeylerde tamamladı. İNSAN, HALA EKSİK İNSANDIR. Yaşam karşısında cesaret ve sabırla girişen, kendi kendine yardımcı olan insan mükemmelleşir. Taoculuk ve Budizm karışımı olan, Zen insanın varoluşuna kendi başına yanıt aramasına yardımcı olmayı amaçlıyor. Doğu dinlerinde de Batını ahlak kuralları var ama kurtarıcı baba Tanrı imgesi yoktur, yani insan daha yansız bakıyorlar. Eric Fromm gibi birçok ruhbilimci Zen ile Psikanaliz arasındaki benzerliklerin üzerinde durmuştur. ”Bilenler söylemiyor, söyleyenler bilmiyor”-Lao-Tzu. Çünkü salt gerçeğin, yalın gerçeğin sözcüklere dökülüp, anlatılması olanağı yoktur ama gerçeğe götüren yolu parmakla gösterebilmek için gene de söze ihtiyaç var. Kendi kendimize yabancıyız çünkü zihnimiz gövdemizi tanımıyor, kendi kendimize yabancıyız, çünkü duygularımızdan, derinlerdeki düşüncelerimizin büyük bölümü bilincimize ulaşmıyor. Düşüncelerimiz için var ama duygularımız için tam bilinç ve sözcüklerimiz yok, bu yüzden duygularımızı, düşünce kelimelerine çeviriyoruz. Hepimiz az ya da çok parçalı ve belli noktaları ile gerçeğe yakınız, çevresiyle ilgilenen, sağını solunu izleyen bir kimseye çocuklar dışında rastlamak zor. Zen, dolaysız, güzele olduğu kadar Anlamsız olana karşıda duygulu bir yol. Zen’de kutsal kitap, doğmalar, simgesel törenler yoktur. Buda’nın sözleri ve diğerleri, gökteki ay değildir gökteki ayı gösteren parmaklardır. Zen bir şeyler öğretmek çabasında değildir, kendi yolumuzu kendimizin bulmasını istemektedir. Zen hiçbir felsefe sisteminin içine konulamaz, felsefe, mantık ve analize dayanır. Zen bunların ikisine de karşıdır. Sözlerin, mantık kurallarının gerçeğe ulaşmak şöyle dursun, gerçeğe ulaşmaya büyük bir engel olduğunu fark etmiştir. Mantık, akla dayalı olarak ikilcidir, güzel ve çirkin, iyi ve kötü gibi. Zen ise tam ve bölünmez gerçeği izler. Gerçeği ararken akıl kadar, akıl-dışının (irrasyonel) da bizi gerçeğe ulaştırabileceğini fark etmiştir. Zen tanrının varlığını, ölümsüz ruhu doğrulamaz ama yansımazda. Çünkü bir şey yansındığı zaman, ikili mantık gereği bir şey doğrulanıyor demektir. Bu mantığın kısırdöngüsüdür. Tek tanrılı dinler gibi tanrı ve yasaklar koymadığı için felsefe olmadığı gibi dinde değildir. Zen’de ne arınma sonucu Nirvana, ne de günahların cezalanması vardır. Zen için gerçek, gerçektir. Sulandırmaya, dolayımlamaya izin vermez. O tanımlamalara karşı şüphecidir, iç yaşantımız, yaşam deneyimimiz tarafından doğrulanmayan her inanca kuşkuyla bakar. Yaşamdan salt bir anlam aramak anlamsızdır. Düşünce ve duygularımız bir talkım sözcüklerle, kalıplandırılır ve sınırlanır bu anlamda bilinçdışı, akıldışı(irrasyonel), anlamsız ve nedensiz olan daha içsel derinliktir. Sözcük mantıkla gerçeğe ulaşmamızı engeller. Şiirin ise bu anlamda sözcük niteliğini yıkan bir anlatım gücü var, konuşma ve yazı dili ile anlatılamayan şiirin bu uyumsuz sözcükleri ile iletilme olasılığı var. Bir şeyi göstermek, o şeyi yüz sözcükle anlatmaya çalışmaktan daha etkilidir. Bir şeyin gerçekten anlanması için yaşanmalı tecrübe edilmelidir. Kişisel yaşamla doğrulayamadığım, içselleştiremediğim şey, düşünce benim anlayamadığımdır.

devamını oku »

ilgili yazılar

Zen (0)

bu yazı ahabahmet[pilli_silinen_hesap] tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: zen, doğu felsefesi, minimal yaşam, spritüel

Zen

ahabahmet[pilli_silinen_hesap] — Sat, 23 Dec 2006 14:55:55 GMT

ZEN Zen resmi, Sumiye, resim sanatı sayılmaz, daha çok çiziktirme, karalamadır, uzun uzun düşünmeye, silip yeniden çizmeye yer yoktur. Sanatçı esin anını olanca hızıyla ve sade biçimde yansıtmalıdır, Ya da şöyle diyebiliriz: sanki fırça sanatçıdan habersiz kendiliğinden resmi yapıyor da sanatçı bilinçli bir katkısı olmadan fırçanın hareketlerine uymakla yetiniyor. Fırçayla kâğıt arasına düşünce ya mantık girdi mi resim hemen bütün etkinliğini yitirir. Sumiye resminde öyle ışık gölge oyunları, perspektif falan yoktur, gerçekçi olmak gibi bir görüntü vermeye çalışmaz. Resim sanatının sistemli, iyice tartılmış yapısına karışı Sumiye çiziktirmesi Yoksulluğun ta kendisidir, biçimde yoksul, içerikte yoksul, yapımda yoksul, gerçekte Yoksul. Ne benek atmacanın, ne eğri çizgi Fuji dağının simgesidir. Benek kuşun, eğri çizgide Fuji dağının ta kendisidir. Yapıtın değeri aslının benzerliği ile ölçülmemelidir. Onda şimşek kaçamaksı gibi kaçınılmaz bir şey vardır. Sanatçı kendisi de yaptığından geri dönemez. İşte çizgiler bütün güzelliklerini bu geri dönülemezlikten alırlar. Bir şey kaçınılmaz olduğu zaman güzeldir, çünkü o zaman ruhun özgür bir yansısıdır. Zihnin ya da DÜŞÜNCENİN YOKULUĞU Sumiye sanatçısının ruhsal durumuna tam olarak uyuyor. Her şey devinim içinde yakalamaya çalışır. Sumiye’nin doğadaki nesneleri anımsatabileceği için renklerden kaçınması doğaldır. Tıpkı evrenin yaratılma işleminde olduğu gibi fırçada hızla, yüreklilikle, eksiksiz ve geri dönüşü olmayan bir kesinlikte dolaşması gerekir. Yaratının ağzından söz çıkar çıkmaz anında eyleme dönüşmelidir. Gecikme, değişme demektir; bunun sonucu etkinliğini yitirme demektir; ya da istenç ileri atımında önlenmiş, engellenmiş olur, durur, duraksar, düşünür, yargılara varır, sonunda da yolundan sapar, bu duraksama bir o yana, bir bu yana yalpalama sanatçının zihnin özgürlünü engeller. Sumiye ve Zen arasında “sonsuzluk duygusunun uyandırdığı yalnızlık duygusu “ vardır. Bu duyguların tümüne birden “Sabi” denir. Haiku şiiri, büyük gezgin şair Basho ile başlamıştır, o ateşli bir doğa aşığı ve ozanıydı. Çağdaş kolaylıkların şiirle bağdaşması zordur. Çağdaş bilimsel yöntemler gizemi yok sayıyor, bilimin bu yönü, zihinde yeni esinleri engellemesi, imgelem gücünün gerilemesidir. Yaşamın şu katı geçekleri zihnimizi kemikleştiriyor, yumuşaklık kalmıyor, şiirsellik gidiyor. Bu yolculukta duygusallık, uyandırdığı yalnızlık duygusundan gelir. Yol boyunca bu yalnızlık insanı yaşamın anlamı konusunda düşüncelere götürür. Bu yalnızlık duygusu öyle bir umutsuzluk, bulantı değil, bir tür mutlağın gizinin tadını tatmak. Sonbaharın başlatırında arada bir yağan yağmur başlayınca doğa tam olarak sonsuzluğun yalnızlığını yansıtır. İşte bu sırada yalnız yolcu, insan yaşamının yazgısını düşünmeden edemez. Doğa insanın iç durumun belirler. Basho’nun dedi gibi: bir yolcu / bırak böyle ansınlar / sonbahar yağmuru boşanıyor. Haiku on yedi hecelik kalıtlar. Yine Basho: yaprak dökmüş kuru dal / üstünde bir karga tünemiş / bu sonbahar akşamı. Yapayalnız bir karganın kuru dalın üstüne tünemesinde kuşkusuz insanı ötelere götüren bir şeyler var. Şair orada öylece oturup sürekli oluşum içinde olan, dünyayla ilişki kuran zihindeki ruhsal durumları izliyor ve yaşamın asıl özünü, asıl kaynağını yakalayıp kavrıyor. Her şey bir bilinmezlik, bir gizemler uçurumundan geliyor. Biz her şeyin içinden bu bilinmezlik uçurumuna bakabileceğimiz ufacık bir Yarık, ufacık bir Aralık bulabiliriz.

devamını oku »

ilgili yazılar

Zen yolu (0)
ZEN FELSEFESİNİN TEMEL TAŞLARI (0)

bu yazı ahabahmet[pilli_silinen_hesap] tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: zen, doğu felsefesi, ahlak