hafif.org - etiketler: dostoyevski

19. yüzyıl Sanat Akımları

ladress — Mon, 18 Feb 2008 15:01:00 GMT

http://resimsanati.bloggum.com/yazi/19-yuzyil-sanat-akimlari.html

ilgili yazılar

Mimesis: Platon Vs. Aristoteles (11)
DOĞU'NUN NIETZCHE'Sİ; HALİL CİBRAN (15)
Kuzeyli sanatçıların bakış açıları (3)
Çağının Ötesinde Sıradışı Bir Hükümdar: Sultan ... (37)
Oto Portre (0)
görsel şiir (0)
Suç ve Ceza Üzerine (1)
neymiş aşk dediğin? (0)

bu yazı ladress tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: 19.yüzyıl, aristoteles, celalleddin harzemşah, charles dickens, dadaizm, dostoyevski, doğalcılık, edebi, edebiyat, emile zola, felsefe, felsefi, fransa, fransız devrimi, franz kafka, gelecekçilik, george bernard shaw, heykel, idealizm, klasizm, lean jacques rousseau, namık kemal, naturalizm, parnasizm, puşkin, rasyonalizm, realizm, resim, resim sanatı, roman sanatı, romantizm, rusya, rönesans, sanat akımları, sanat akımı, sanatsal, sembolizm, shakespeare, sigmund freud, tiyatro, tolstoy, varoluşçuluk, yunan sanatı

Para ne işe yarar

Harbiyemutlu — Wed, 05 Dec 2007 11:29:54 GMT

PARA NE İŞE YARAR

Arjantinli golfçü Robert de Vincenzo, bir golf turnuvasını kazanıp ödülünü aldıktan sonra, kulüp binasına gidip oradan ayrılmak üzere hazırlanır. Binadan çıkıp arabasına yürürken yanına bir kadın yaklaşır ve çocuğunun çok hasta olduğunu, ölmek üzere olduğunu ve hastane masraflarını ödemesinin de olanaksız olduğunu anlatır. Kadının hikayesinden etkilenen ünlü golfçü, turnuvadan kazandığı paranın bir miktarını yazdığı bir çek ile kadına verir ve ekler: “Umarım bu parayı bebeğinin iyi günleri için harcarsın.”

devamını oku »

ilgili yazılar

kullanışlı bir birim çevirici (1)

bu yazı Harbiyemutlu tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: para, paranın değeri, robert de vincenzo, ayakkabı, tatlı, tatlıyı önce yemek, dostoyevski, para saadet getirmez ancak mutluluğun dekorları için gereklidir

Dostlar Arasında Dostoyevski’nin Lafı Olmaz.

INTERNET CAFEE — Thu, 30 Aug 2007 07:32:00 GMT

İnsanın böyle dostları olunca düşmana ihtiyacı kalmaz. Bedenine zararlı her türlü faaliyeti yapar, aşırı düşünür, kafayı zorlar, uykusuz kalır, terler, tetebber. Yazar Ursula K. Le Guin’in yazdığı Mülksüzler romanı, Üstad Dostoyevski’nin Ecinniler romanına cevaben yazılmıştır diyebiliriz. Üstad romanı, ünlü Rus anarşist, Neçayev’in hayatı ile ilgili yazmış. Ecinniler adını koyması sizi şaşırtmasın, Üstad koyu hristiyan olduğundan mütevellit Neçayev’i şeytani kabul görmüş. Yani cin tutmuş, ruhuna şeytan girmiş diye adlandırmış. Aynı zamanda da mülk sahibi anlamına geliyor possessed kelimesi. Ursula hanım efendi de, bir ince gönderme yaparak The Dispossessed koyuyor romanını adını. Bildiğiniz üzere Dis takısı İngilizcede olumsuzluk ihtiva eden bir ek. Bu durumda mülksüzler anlamına da geliyor. İşte bu mülksüzler/sahipsizler kelimesi marifeti ile romanda tasvir ettiği anarşist toplumun en önemli özelliğini vurgulamaya çalışıyor.

Anarres Gezegenin’in sakinleri, ne bir şeye sahipler, ne de sahipleri var; emir almıyorlar ve vermiyorlar. İki anlamda da özgürler: hem Marx’ın Proleterya’yı tanımlarken kullandığı anlamda üretim araçlarından özgürler, hem devletten, patrondan yöneticiden özgürler.

Romanda mülksüzlerin yaşadığı gezegenin adı Anarres. Anarşiyi çağrıştırdığı açık. Yunanca arche baş ve olumsuzluk öntakısı ana’dan oluşan anarche kavramı, kavram/kelimesi başsızlık anlamına geliyor. Peki bu durumda Acephale ne anlama geliyor?

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı INTERNET CAFEE tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: mülksüzler, mülk sahipleri, dostoyevski, bataille, inan6666, untouchable zen, kopanisti, euqon, ursula k. leguin, medine vilayeti, ivız zıvır şu bu

Hiçbir Şey Gercek Kadar İnanilmaz Değildir

Siradanbiri — Tue, 07 Aug 2007 08:49:00 GMT

insanın hayal dünyasının ancak gerçeği taklit etmesi ile şekillenebileceği üzerine, dostoyevski 'nin kaleminden çıkan ''inanılmaz'' cümledir.

okuduklarımız, yaşadıklarımız, tanık olduklarımız ,hayallerimiz gerçeğin aslı ya da taklidi olanlar ve ancak onun kadar bünyemizi sarsanlardır.

ilgili yazılar

bu yazı Siradanbiri tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: dostoyevski, gerçek, hayal, inanılmaz

Suç ve Ceza Üzerine

webci — Fri, 06 Oct 2006 14:35:06 GMT

Suç ve Ceza adlı kitabı ben gece saat 04’ e kadar okuyup bir hafta içinde bitirmişimdir. O kitap için şunları söylüyorum. Suç ve ceza benim dünyamı çok mühim bir konuda etkilemiştir. Bu kitap bir 18 yaşında bir de 23 yaşından sonra okunması gereken bir eserdir.,
Rasnolnikov’un şahsında iki seyi görüyorsunuz toplumun yapmayı cesaret edemediği bir cinayeti işleme ama hiçbir çıkar sağlamadan bunu gerçekleştirme düşüncesi Vicdanın sesi her şeyin üzerinde insana hükmeden bir gerçektir.
Raskolnikov ne kadar hukuk fakültesinde okursa okusun entelektüel bilgi sahibi olsun, vicdan karşısında ona hükmedemez.
Ben şuna inanıyorum Suç ve Cezayı anlayan bir cemiyet içinde varlığın derinlerine inmeye çalışan vicdanı ile hesaplaşan bireyler için yazılmıştır. Duyarsız olmaktan şikayet edenler varsa Suç ve ceza okusunlar

ilgili yazılar

19. yüzyıl Sanat Akımları (0)

bu yazı webci tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: suç ve ceza, raskolnikov, dostoyevski, edebiyat

Değişim

super hero — Sat, 03 Jun 2006 14:26:13 GMT

Dostoyevski’nin 1870 yılında yazdığı ünlü Ecinniler romanında bir yerlerde karakterlerden biri “Dünya’nın daha fazla ilerlemeye ihtiyacı yok. İnsanlığa gereken bütün ilerlemeyi yaptık zaten,” der.

İlk bakışta insanın gülüp geçtiği şu gelecekle ilgili yanlış tahminlerden biriymiş gibi görünse de, büyük ustanın bu önermesini söz konusu yanlış tahminlerden ayıran önemli bir özellik var; o da doğru olması.

Bilgisayar başında sohbet ederek sabahlamayı hayat tarzı haline getiren bir nesil için henüz elektriğin bile icat edilmediği bir dönemi teknolojik açıdan yeterli görmek çok saçma gelse de bir düşünün: teknolojik ilerleme bugün duracak olsa, bundan sonra hiçbir yeni icatla karşılaşmasak bile hayatımızı bugün olduğu gibi sürdürebiliriz. Ama bizden değil 150 yıl sonra, sadece 10 yıl sonra yaşayacak olanlar bile onların sahip olduğu imkanlar olmaksızın nasıl olup da yaşadığımıza şaşacaktır. Tıpkı, daha on yıl önce ilk çıktığında zenginlerin yeni oyuncağı olmaktan başka bir işlevi yokmuş gibi görünen cep telefonlarının bugün hayatımızın ayrılmaz bir parçası haline gelmesi, zamanında nasıl olup da cep telefonsuz idare edebildiğimize kendimizin bile şaşması gibi.

devamını oku »

bu yazı super hero tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: değişim, dostoyevski, teknoloji

Dostoyevski haklı mı acaba ?

her_kimse-hafif — Wed, 17 Jul 2002 05:04:04 GMT

İnsan Tanrı olabilir mi?

Neden mi? Yazdıkları şeyler bazı kişileri konuştururlar, ya birinci ağızdan ya da dışarıdan üçüncü bir gözle. Ama sonuçta bütün o yazılanlar, kişilerin konuştuğu her şey, geçen bütün olaylar bir kişiye aittir, yazara. Fikirler çatışır, düşünceler birbirine karışır ama sonuçta bunu bir tek beyin üretmiştir. Bu çelişki midir? Yani o kadar zıt düşünceler üretmek, sonra da bunları ayrı kişilere söyletmek ve sonunda bir senteze ulaşmak. Yazarın hangi düşündüğü şey doğrudur? Okurken bunu hiç düşünmeyiz. Çünkü okuduğumuz yazarın değil, o kitapta geçen kişilerin anlattıklarıdır, en azından öyle gelir bize. O kitapta belirtilen en kötü fikirler ve düşüncelerle, en iyi fikir ve düşünceler de yine yazara aittir. Yani en iyiyi de, en kötüyü de yazar düşünür, bir kişi düşünür. Ama bunu karakterlerine söyletir, ilginç değil mi? Herneyse, bunu tartışabiliriz tabi.

Dostoyeski de ilginç bir yazardır. Bana göre ortaya çıkamamış, anlaşılamamış dahilerden birisidir. Bütün kitaplarını okudum. Hangi ruh hallerinde bu kitapları yazdığını çok anlıyorum ve biliyorum. Dostoyeski der ki, madem ki insanlara can vermeye ve can almaya yetkili olan tek kişi Tanrı'dır, o zaman kendi canını kendisi alan bir kişi de Tanrı'dır. Tahmin edebileceğiniz gibi ihtihar etmekten söz ediyor. Peki sizce nasıldır? Dostoyeski haklı mı? Düşününce mantıklı gelmiyor mu size de. Bana geliyor. Peki neden insanlar Tanrı olmak istemiyorlar, işte sorun burada bence. Tanrı olmak kolay mıdır? Bunu denemek isteyen birçok insanın görüntülerini izlemişsinizdir. Hiç de kolay görünmüyor değil mi. Yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide duran insanlar ama yaşama daha yakın olan insanlar. İnsanlar kendi hayatlarına son vermek istemezler çoğu zaman. Sadece hayatlarını rehin alırlar, o rehineyi de hayatlarını değiştirmek için kullanırlar. Çelişki. Ortaya konan kendi hayatlarıdır ama istenen yine kendi hayatlarıdır. Yani şunu demek istiyorum, Tanrı olmak için ölmek isteyen bir kişiye rastlamadım ben daha. Zaten bunu isteyen kişi bunu yapar. Ne köprüye şıkıp şov yapar ne de hapı içtikten sonra sevgilisine telefon eder. Çok mu acımasız oldu bu, sanmıyorum. Dostoyeski de aslında bunu söylemek istiyor zaten. Tanrı'ya başkaldırmak istiyorsan, ona kafa tutmak istiyorsan, onunla eşdeğer olmak için sana sadece bir tek yol öneriliyor, onun yetkisini kullanmak. Sakın kimseyi intihara falan teşvik ettiğimi sanmayın. Zaten ben bu işin teşvikle falan olacağına da inanmıyorum. Hiç kimse şimdiye kadar 'dolduruşa geldim, o yüzden intihar ediyorum' diye yazılmış bir not bırakmadı. Bundan sonra da bırakmayacak. Bir deneyin sizde bakalım, yüksek bir yere çıkın, kenarda durun, aşağıya bakın, son adımı atabilecek cesaretiniz var mı? Tabancayı başınıza dayadıktan sonra tetiği çekebilecek cesaretiniz var mı? Yok değil mi. Fark burada işte. Yaşam insanlara verilmiş en büyük armağan. Ya 12 amino-asit tarafından veya Tanrı tarafından, hiç farketmez. Tanrı olmak mı? Karar sizin.

ilgili yazılar

tanrı ve zaman (4)
Mutluyum, mutlusun, mutlu ! (0)
Humanus Est Terrenus, Ego Sum Immortalis (38)
ÖN YARGI... (16)
İNSANOĞLU VE BİLGİSAYAR... BİR TANRILIK ARAYIŞI... (5)
Türlerin Savaşı ve Merhamet (1)
Tanrı'nın Mucizesi (28)
acının resmi (14)

bu yazı her_kimse-hafif tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: dostoyevski, insan, tanrı, çelişki

Korkarım Korkacak Hiçbir Şey Kalmadı!

NuMB — Sat, 11 May 2002 20:29:29 GMT

“Kedinin fareye üstünlüğü, delik başında ki sabrından” demiş Mazhar Candan. Kendi sabrımı kim bilir kaç delik başından denedim, kaç kez “biraz daha mı bekleseydim?” diye bırakarak bitirdim beklemeyi sonra. Delikten çıkacaklardan korktum kimi zaman, kimi zaman beklediğim deliğin ağzını hiçbir şey çıkmasın artık diye kendim tıkadım.

Kedinin fareye üstünlüğü, delik başında ki sabrından” demiş Mazhar Candan. Kendi sabrımı kim bilir kaç delik başından denedim, kaç kez “biraz daha mı bekleseydim?” diye bırakarak bitirdim beklemeyi sonra. Delikten çıkacaklardan korktum kimi zaman, kimi zaman beklediğim deliğin ağzını hiçbir şey çıkmasın artık diye kendim tıkadım. Dimdik ayakta durduğumu sanıyordu herkes, oysa ben bekliyordum ve çok korkuyordum beklerken. Dünyanın gideceği yerden, insanların acılarının daha çok artacağından, bir daha aşk olmayacağından, yeni Hitler’lerden, Dostoyevski’nin bir daha öleceğinden, Bach’ın hiç yaşamamış olmasından, çocukların açlıktan ölmesinin sonu gelmeyeceğinden, masum, günahsız insanların dünyevi çıkarlar uğruna yaşamlarının ellerinden alınmasından korkuyordum. Korkularımı paylaştıkça insan olduğumu anlıyor, bir daha korkmamaktan korkuyordum. Korkarım başıma geldi korktuğum, korkarım kimse de artık korkacak hiçbir şey kalmadı.....

devamını oku »

bu yazı NuMB tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: mazhar candan, dostoyevski, korku