hafif.org - etiketler: kahraman

Osman Pamukoğlu'ndan Ergenekon yorumu

makaleci — Tue, 06 May 2008 08:31:00 GMT

http://www.haberturk.com/haber.asp?id=72207&cat=160&dt=2008/05/05

ilgili yazılar

bu yazı makaleci tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: osman pamukoğlu, vatan, millet, kahraman, zeki, lider, toplum, türkiye

Bu ayıp biz yetmez mi?

NLPMaster — Sat, 08 Mar 2008 00:45:38 GMT

http://bumerang.hurriyet.com.tr/Adclick.aspx?clientid=08335d1e-4dd2-4438-a88f-5a9a8d2ca0c2&goto=http://www.hurriyet.com.tr/gundem/8405016.asp?gid=229&sz=69354

ilgili yazılar

bu yazı NLPMaster tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: ayıp, leke, tarih, sey, t onbaşı, asker, kahraman, çanakkale zaferi, şehitler haftası, şehit haftası, haber, hürriyet, manşet, türkiye, savaş, tarihi haber, heykel, harabe, eski, kadın, erkek, çocuk, anıt, tarihi eser, sanat, heykeltraş, güzel sanatlar

Resmi tarihin gizlediği Mehmet Akif Ersoy'a bile ilham vermiş bir Türk kahramanı: Sudanlı Zenci Musa'yı tanıyan var mı?

salahana — Tue, 29 Jan 2008 14:39:29 GMT

http://lahana.org/index.php?topic=6296.msg22353;topicseen#msg22353

ilgili yazılar

bu yazı salahana tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: resmi tarih, mehmet akif ersoy, ilham vermiş türk, kahraman, sudanlı, zenci musa, osmanlı, kurtuluş savaşı, hamal, cesur yürek, sudan, siyah, tarih, türk tarihi, osmanlı tarihi, musa

Bir Kahraman Adayının Güncesi

cemazulevvel — Mon, 14 Jan 2008 14:29:00 GMT

“Ben kahraman olucam.”
Acıbadem Gül sokaktaki evimizin bol misafirli bir Pazar akşamında, uzaktan akrabam olduğu iddia edilen kel kafalı, kalın gözlüklü, kocaman kulaklı bir adamın “Büyüyünce ne olacaksın sen bakayım” sorusuna cevap olarak bu cümleyi söylediğim zaman henüz 9 yaşındaydım. Zaten kendinden emin bir şekilde verilen böylesi keskin cevaplar anca o dönemlere özgü davranışlardır. Daha sağlıklı, mantık süzgecinden geçmiş ama bir o kadar da yaratıcılıktan yoksun konuşmalar ise ilerleyen yaşlarla beraber gelir. Her geçen yıl hayal gücünü biraz daha köreltir ve insanı belirli kalıpların içine sıkışmış, bu tabirimi hoş görün lütfen, güdük birisi haline getirir. Sanılanın aksine adına “zaman” denen mendebur, en şiddetli tahribatını fiziksel alanda değil de fikirsel de gösterir. En güzel hayallerimizi değme hırsızlara taş çıkartacak biçimde, hem de bedenimiz daha tap tazeyken çalar bizden. Ve en çabuk çürüyenler ise düşüncelerimizdir. Tekrar bana dönecek olursak eğer, çocukluğum; ailesi belirli eğitim seviyesine ulaşmış ve ekonomik olarak, lüks olmasa bile, rahat yaşamaya alışmış kişilerin çok yakından bilebileceği gibi dış dünyadaki tehlikelerden uzak, ebeveynlerin koruyucu kanatları altında güvenli, birazcık şımartılmış, birazcık da gerçeklikten kopuk steril bir ortamda geçmiştir benim. Konuşmaktan pek fazla hoşlanmayan, içine kapalı bir çocuktum ve daha dün gibi hatırlarım çevremde arkadaşım diyebileceğim kimse yoktu. Görüntüde yalnız, mutsuz birisi gibi görünmemle beraber kendi hayal dünyamdaki o eşsiz, o kusursuz, o güzel insanların içerisinde hayli popüler olduğumu söyleyebilirim sizlere. Her gözlerimi kapatışımda, her odamda yalnız kalışımda ve her uzaklara bakıp dalışımda karşımda aniden beliren bu insanlar, elle tutulamamalarına, gözle görülememelerine rağmen gerçek dünyada yaşayanlardan çok daha belirgindiler benim için. Onlar benim dostlarım, arkadaşlarım, dahası kahramanımdılar. Bu kahramanların çıkış yeri ise, yaşı aşağı yukarı benimkine denk olanlar çok iyi bileceklerdir, o dönemlerimi, yani çocukluğumu eşsiz kılan çizgi romanlardı. İnanın bir nostalji rüzgarı estirip o hassas duygularınızla oynamaya çalışmıyorum. Hatta en son isteyeceğim şeydir bu. Sadece eskiye ait düşüncelerimi, duygularımı daha iyi anlayabilmeniz için söylüyorum. Çizgi romanlar her şeyimdi benim. Her şeyim… Ders çalışıyordum çünkü ailem anca o zaman, yani ödevlerimi bitirdikten sonra çizgi roman okumama izin veriyordu. Okula gitmemin sebebi de aynıydı. Harçlıklarım o güzel eserleri temin edebilmekten öte bir gaye taşımıyordu. Odamdaki dolabın, yatağımın altındaki küçük sandığın görevi ise onları, o sevdiklerimi tehlikeli gözlerden korumaktan ibaretti sadece. En büyük zevkim ise Kaptan Swing’in yanı başında kırmızı urbalılarla mücadele etmek, barbar Conan’ın idaresindeki Zuagir çetesiyle kervanlara saldırmak, Jery Drake, namı diğer Mister No arkadaşımın pırpırıyla Amazon ormanlarında turalamak ve Martin Mystery ile birlikte gizemlerin içinde kaybolmaktı. Bütün bunları niye mi anlatıyorum? Biraz evveli bahsi geçen cümleyi söylediğim zamanki ruh halimi anlayın diye. Hiç unutmuyorum, hala dün gibi aklımdadır, o akrabam olduğu iddia edilen kişi gülümseyerek “zor be Kemal’ciğim” demişti. “Şimdi çocuksun, öyle düşünmen normal, sana kolay geliyor, ama ileride sen de anlarsın. Hele Türkiye gibi bir yerde katiyetle olmaz, imkânsız...” Ben de, birazcık sinirli bir edayla “niye olmasın ki” gibilerinden bir cevap vermiştim. Daha 9 yaşındaydım, toydum… Fakat geçen yıllar tüm planlarımı alt üst ederek o gıcık akrabamı haklı çıkartmıştı. Henüz ülkemi hain düşmanlara karşı savunamamış, zor durumda kalmış masum bir prensesi kötü adamların elinden kurtaramamış, en basitinden bile olsa bir kanun kaçağını adaletin kollarına teslim edememiştim. Çizgi romanlarda her köşe başında kahramanın karşısına çıkan o kötü adamlar neredeydi? Ben niye karşılaşamıyordum onlarla? Hatta benim macera aramamam, tam aksine, maceranın gelip beni bulması gerekmiyor muydu? Bu en temel kurallardan birisi değil miydi? On altı yaşına gelmiştim, artık sabrım kalmamıştı…
Derken bir gün, hiç unutmuyorum, babam dedi ki; “oğlum, sen bu kahraman olma düşüncesini yanlış değerlendiriyorsun. Kahraman dediğin illa kavga mı etmeli, illa silah mı kullanmalı? Bence hayır… Sen okuyarak, üniversiteye giderek, sonrasında ise çalışarak da bu ülkeye hizmet edebilirsin. Hatta en büyük hizmet budur… O okuduğun kitaplar senin kafanı karıştırıyor, biliyorum, ama gerçek dünya ile o kitaplar çok farklı. Gerçek dünyada öyle davranamazsın. Hem biz de çok üzülüyoruz senin bu durumuna…”
Sonrasında da epeyce konuştu babam… Yok çalışmam gerekmiş yok en büyük hizmet okumakmış cakmış cukmuş… Bence babam bir kahraman olamadığı için öyle düşünüyordu. Uzanamadığı ciğere mundar diyordu babam… Ve beni kıskanıyordu.
Sonunda aradan yıllar geçmiş, kader denilen muamma ağlarını feci şekilde örmüş, üniversiteyi bitirir bitirmez beni uluslar arası bir şirkette işe yerleştirmişti. Bu durumumdan ailem öylesine hoşnuttu ki… Annem sürekli olarak memnuniyetini dile getiriyor, böylesi güzel bir işi olan sevgili oğlunun şimdi de eli yüzü düzgün bir gelin bulabilmesi için dualar ediyordu. Böylesi bir ülkede iş sahibi olabilmek büyük olaydı, şükretmek lazımdı. Ben 24 yaşındaydım…
Eli yüzü düzgün, annemin standartlarında birisiyle evlendiğim ve nur topu gibi iki çocuk sahibi olduğum zaman her kes benim şu kahramanlık sevdamdan vazgeçeceğimi düşünüyordu. Ne de olsa kelli felli bir adam, iki çocuk babasıydım. Düzenli bir işim, düzenli taksitlerim vardı. Görüntüde, yaşamın sıradanlığına boyun eğmiş, hayatı en yüzeysel şekliyle yaşayan bir insan portresi çiziyordum. Ama gerçekte pusuya yatmış bir kaplan gibi görüyordum kendimi. Sadece bekliyordum… Hayatta tek istediğim şeyin gerçekleşmesi için, bir gün kahraman olabilmek için bekliyordum… Yaş otuzdu… Nihayet sonunda, aradan epeyce zaman geçtikten sonra, iş yerinde mesaiye kaldığım bir günün akşamı aheste adımlarla eve dönerken, ileride, karanlıklar içerisinde bir ses işittim. Bu bir yardım çığlığıydı. Ana yoldan sağa sapıp ara sokağa, sesin geldiği yere doğru koşmaya başladım. Bu koşma esnasında kalbim küt küt atıyor, sözlerime inanınız lütfen, salgıladığım adrenalinden mi yoksa yıllardır beklenilenin gelmesinden midir bilmem, yüksek bir enerji dalgası bütün bedenimi sarmalıyordu. Koştum, koştum… İleride, sırf kötülük yapmak için doğdukları her hallerinden belli olan silahlı iki adam, yaşlı, masum bir kadının çantasını çalmaya çalışıyorlardı. Yaşlı kadın yalvarıyordu kötü adamlara. “Ne olur” diyordu. “Almayın çantamı… İçinde emekli maaşım var. O olmazsa aç kalırım, sonra üç ay boyunca ne yaparım ben.”
Tabi normal insanın yüreğini paralayacak bu sözler kötü adamlara herhangi bir etkide bulunmuyor, aksine, o korkunç kahkahalarının daha da beter çınlamasına neden oluyordu. Ses çıkartmadan yaklaştım. Niyetim arkalarına kadar sokulup onları şaşırtmaktı. “Durun” diye bağıracaktım aniden, “Rahat bırakın o kadını.”Ve ardından devam edecektim; “Yoksa hak ettiğiniz cezayı alırsınız.” Şaşıracaklardı haliyle, hatta korkacaklardı. “Kim bu adam” diye geçireceklerdi içlerinden. “Ne cesaretle karşımıza dikilebiliyor. Üstelik silahı bile yok…” Sonra, içlerinden birisi tam ateş etmek üzereyken demir yumruğumu suratına yiyip saf dışı kalacaktı. Ardından da diğerini halledecektim… Plan buydu… Gizlice yaklaştım… Tam konuşmak için uygun bir konuma gelmiştim ki, daha ağzımı açmaya fırsat bulamadan, fark edildim. Üzerime doğrultulmuş iki silah vardı şimdi. Durum ciddiydi…
“Ne var lan” diye bağırdı uzun boylu, iri kıyım olanı, “belanı mı arıyorsun?”
Sesi korkutucu, bakışları tehditkârdı…
Ardından, üstüne basa basa konuşmasına devam etti; “yürü git lan buradan… Yürü git ”
İşte o vakit aklıma babam geldi. Daha doğrusu babamın söylediği sözler… Kahramanlığın silahla, kavgayla olmayacağını, aksine okumakla ve çalışmakla gerçekleşebileceğini konu alan o güzel konuşmalar… Ne de doğruydu. Üstelik böylesi kötü adamlarla fiziki mücadeleye girmek hiçbir işe yaramazdı ki. Biri biter bini gelirdi böylelerinin. Bunların kökünü kazıyabilmek için ülke ekonomisinde ve eğitiminde köklü değişiklikler yapmak gerekirdi. Ekonomi düzeldiğinde ve insanlar sağlam bir eğitim aldığında suç olgusu tamamen ortadan kalkacaktı dünyada. Peki ya tüm bunlar için ne gerekliydi? Tabi ki benim gibi okumuş, iyi eğitim almış insanlar… Benim gibi olanların devletin üst kademelerinde görev alması, dolayısı ile de tüm bu sorunların çözümünde yetkili merci olması yeterliydi. Kavgayla dövüşle olmazdı bu işler. Şiddet sadece şiddeti doğururdu… O an içimde öyle bir ışık uyandı ki sizlere anlatamam… Bir istek, bir çalışma aşkı… Hemen eve gidip bu konular üzerine kafa yormak istedim. Nereden başlamam gerektiğini düşünmeliydim. Siyasete mi atılmalıyım, yoksa akademik çalışmalar mı yürütmeliyim. Sanayi alanında da boy gösterebilirdim pekâlâ… Sabırsızlanmıştım şimdi… Hatta sabırsızlığım o dereceydi ki, gerisin geriye, inanılmaz hızlı deparlar atarak ve nedendir bilinmez, ama büyük ihtimalle coşkudan olsa gerek, zigzaglar çizerek koşmaya başladım. Önemli olan o yaşlı teyze değildi. Onun durumunda olan binlercesi için çalışmam gerekiyordu benim. Okumam, üretmem ve bunların sonucunda elde ettiğim deneyimleri insanlara aktarmam… Hiç durmadan koştum, koştum, koştum… Kırk üç yaşındaydım…

ilgili yazılar

Kitaplarla Ruh Sağaltımı (5)
Savaş Anı (0)
cehennem (1)
Altın Kule (2)
siz hiç hayallerinizden sıfır aldınız mı? (3)
hikaye tamamlamaca (0)
korku hikayeleri (0)
hikaye başlangıcı... (4)

bu yazı cemazulevvel tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: çizgiroman, hikaye, kahraman, öykü

Osman Pamukoğlunun Web Sitesi (Slogana Dikkat)

kayvenk — Mon, 26 Nov 2007 15:35:32 GMT

http://www.osmanpamukoglu.org

ilgili yazılar

bu yazı kayvenk tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: osman pamukoğlu, site, kişisel site, pkk, hpg, türk, kahraman, kahramanlık, pkk çatişma, kan uykusu

gerçekçi çocuk! imkansızı istiyor...

odo — Mon, 19 Nov 2007 06:42:00 GMT

hayal ettiğinden de büyüksün sen çocuk!

kim çekmiş bilmiyorum. nerede çekilmiş onu da bilmiyorum.
tekrar tekrar dönüp baktığım, uzun uzun seyredaldığım bu fotoğrafı paylaşmak istedim.

micheal haneke'nin kara ütopya sayabileceğimiz "kurdun günü filminde, insanlığın kurtuluşu için kendisini ateşe atan bir çocuk vardı.
işte o çocuğu son anda kurtaran bekçi (hatırladığım kadarıyla) :
"bunu denedin! sen kendini o ateşe atmayı denedin! işte bu bize yeter! demek ki insanlığın sonu henüz gelmedi..." diyordu.

bu çocuk için neredeyse aynı şeyleri hissediyorum.

ilgili yazılar

Savaş (0)
ESRARCI HOCA (26)
Bu Gün ... (0)
Kahraman (23)
Tenten'in tartışmalı Kongo macerası (3)
Kızını durakta unuttu!!:)) (2)
Allah Yazısı ve Çocuk (fotoğraf) (0)
5 Yaşında Anne Oldu! (17)
KARPUZ NASIL YENiLiR BiLiYORMUSUNUZ? (0)
'ACI GERÇEK BU ÖMRÜMÜZ BİR SU GEÇİYOR YILLAR' (11)

bu yazı odo tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: çocuk, kahraman, polis, fotoğraf, hayal, gerçek

Şehitlere Saygı, teröre tepki için BAYRAKLI Yürüyüş

NLPMaster — Sun, 21 Oct 2007 14:44:56 GMT

http://sahilgazetesi.blogspot.com/2007/10/manavgatta-terre-tepki.html

ilgili yazılar

bu yazı NLPMaster tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: bayrak, haber, şehit, şehid, mehmetçik, asker, kahraman, yiğit, terör, hain, pkk, terör saldırısı, teröre lanet, kınama, manavgat, manavgat haber, sahil gazetesi, atatürk, dsp, manavgat şehit aileleri derneği yöneticileri, atatürkçü düşünce derneği, dsp manavgat, ulusal hareket platformu, türk bayrağı, bağımsızlık, türkiye, dünyta, ırak, kuzey ırak, tezkere, 2007, haberler, yürüyüş, protesto, kadın, erkek

Beyaz Perdenin En Süper Kadınları

nurdantunay — Sun, 21 Oct 2007 13:38:17 GMT

http://baksimdi.blogspot.com/2007/10/beyaz-perdenin-en-sper-kadnlar.html

ilgili yazılar

bu yazı nurdantunay tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: sinema, süper, kahraman, kadın, ünlü, yıldız, angelina jolie, halle berry, fantastik dörtlü

Karanlık Odadan Mektuplar 7

kadirgunay — Sun, 23 Sep 2007 00:17:31 GMT

bazen kırarız istemeden "herkesi" ama bilmeyiz aslında "herkes" dediklerimiz değerleri ile sıyrılmıştır diğerlerinden... tutmayız sözlerimizi ve bize uzatılan elleri. görmeyiz aslında sevgileri ve adımıza yapılan sayısız gerçeği.
giderken üzülür hep "herkes", birilerini kaybederken ve dilimize gelir sözler ama söyleyemeyiz. bilmeden yaşarız aslında "herkes" kimdir ve nedir? anlatmak isterler ya da göstermek bazen sevgi ile bazen değer ile bazen de... susarız içimize atarız ve ekleriz "kurtar beni..." gösterilmez aslında değerler ve gösterilirse de anlamı kalmaz aslında kime ve neye. zamanı geri almak için aslında "herkes" gibi çabalarız ama nafile.
zaten "herkes" de zamanı geri almak için çabalamaz bunu anlayamayız. "herkes" içinden çıkıp bambaşka bir şekilde olduğumuz söylenir ama söylediklerimiz gülüp geçerler "herkes" gibi yine ve yine... şimdilerde eksik kalan yanlarımızı anlatırız ve yine ekleriz "birisine güvendim, kendimi teslim ettim ve yine "herkes" gibi yanlış zaman yanlış insan".
sarılmayız aslında uzaklar da bile olsa, önemini bilinmez değersiz taş gibi davranız "herkes" e... yaşamak isteriz sonra, atamadığımız adımları atmak ve bu sefer biz uzatmak isteriz elimizi "herkes" dediğimiz kişiye, bir bakarız ki "herkes" gibi o da gitmiş bilinmezlere ve arkası dönük uzak yerlere... koşmak isteriz "herkes" gibi tükeniriz yarı yolda çünkü "herkes" dediğimiz yaklaşırken attığı adımları hep çoğaltarak gider uzaklaşırken bizden ve bu sefer o ekler "herkes gibi olmaktansa hiç yaşanmamış ve başlamamış bu değerler kavramının kaçan kahramanı olmak..."

bazen biz de ağlarız ama akmaz gözyaşlarımız "herkes" gibi...

ilgili yazılar

Pandora’nın kutusu açıldı (3)
En yüce mahkemeye güvenmiyor musunuz? (10)
HAFİF YAZARLARINA (207)
yine ona dair (1)
varlığın bu mu (2)
koca 1 NEDEN!?! (0)
Engellenmislik, neden mi? (0)
Çocuğunuzu sokakta bulmadıysanız! (2)
Sevmek eskidenmiş güzelim (0)

bu yazı kadirgunay tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: herkes, değer, sevgi, tükenmek, uzaklaşmak, kahraman, herkes gibi, zaman, gözyaşı, ağlamak

Anne ve babalara öneriler

pharmacid[pilli_silinen_hesap] — Thu, 13 Sep 2007 14:19:31 GMT

http://www.internethaber.com/news_detail.php?id=103915

ilgili yazılar

bu yazı pharmacid[pilli_silinen_hesap] tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: anne, baba, ebeveyn, öneri, tavsiye, öğrenci, kaygı, korku, okul, kitapçık, uyum, sarıyer, eğitim, öğretim, heyecan, sosyal, özellik, sağlıklı, özgüven, arkadaş, temel, sorumluluk, güven, masal, kahraman, ödül, alışveriş, eğlence, ortam, kazanım, öpmek, sohbet, yoğun, kararlı, psikolojik, öpücük, kucaklamak, hoşçakal, gidiş, söz, geri dönmek, uslu, oyuncak, rüşvet, tartışma, yorgun, huzursuz, öğretmen, okul müdürü, ilişki, karne, tören, tanışma, tv, karşılaştırma, müdehale, yardımcı, ödev, harçlık, kumbara, para, biriktirmek, cep, çanta, telefon, ev adresi, çocukluk, akraba, kardeş, kitap, başarılı