NICOLAS BOURRIAUD’NUN İLİŞKİSEL ESTETİK VE POSTPRODÜKSİYON TEORİSİ

lovesredcloud — Mon, 09 Jun 2008 06:44:00 GMT

felix gonzalez-torres, perfect lovers, 1987

Nicolas Bourrıaud’nun “İlişkisel Estetik” ve “Postprodüksiyon” adlı kitapları 90’lı yılların üretim modelleri üzerine yapılan okumalarla kuruludur. Yazardan alıntılarla görüşlerini incelersek; “(…) Doksanlı yılların başından beri gittikçe artan sayıdaki işler daha önce var olan çalışmalardan yola çıkılarak yaratılıyor; giderek daha fazla sanatçı başkaları tarafından yapılmış çalışmaları ya da hâlihazırdaki kültürel ürünleri yorumluyor, yeniden üretiyor, yeniden sergiliyor veya kullanıyor. Kullanıma hazır işlerin sayısındaki bu artış ve şimdiye değin görmezden gelinen ya da küçümsenen formların sanat dünyasına katılması ile karakterize edilen bu postprodüksiyon sanat, bilgi çağında küresel kültürün hızla yayılan kaosuna bir tepki gibi gözüküyor. Kendi işlerini diğer insanların işlerine yerleştiren bu sanatçılar, üretim ve tüketim, yaratı ve kopya, hazır-nesne ve orijinal iş arasındaki geleneksel ayrımın kökünün kazınmasında rol oynuyorlar. Manipüle ettikleri materyal birincil değil artık. Bundan böyle önemli olan ham materyali temel veri olarak alan bir formun ayrıntılarıyla ele alınması meselesi değil, kültürel pazarda çoktan dolaşımda olan nesnelerle, yani diğer nesneler tarafından zaten daha önce aynı kalacak nesnelerle çalışma meselesidir. Orijinallik (bir şeyin kökeninde olma) ve hatta yaratım (hiçbir şeyden bir şey yapma) nosyonları, her ikisinin de işinin kültürel nesneleri seçme ve bunları yeni kavramlar içine sokma olan ayrılmaz ikili DJ ve programcının damgasını vurduğu bu yeni kültürel manzarada yavaş yavaş bulandırılıyor.” *

duchamp, fountain

“(…)Tüm bu sanatsal pratikler, biçimsel olarak heterojen olmakla birlikte, hepsi de daha önce üretilmiş olan formları bir yardım aracı olarak kullanırlar. Sanat işini özerk ya da orjinal bir form olarak değerlendirmektense, onu göstergeler ve anlamlardan oluşan bir ağ içine yerleştiremeye ilişkin bir hevesi gözler önüne sererler. Burada söz konusu olan, ortak “boş bir yap-boz tahtası”ndan başlama ya da hiç dokunulmamış bir materyale dayanarak bir anlam yaratma değil, üretimin sayısız akışlarıyla kesişme yolunu bulma meselesidir. “Şeyler ve düşünceler” diye yazar Gilles Deleuze, “ortadan başlayarak ilerler ya da gelişirler ve bu orta yer işe başlaman gereken yerdir, her şeyin açıldığı yer.” Sanatsal soru artık “Nasıl yeni olan bir şey ortaya çıkarabiliriz? Değil; “elimizdekilerle nasıl bir şey yapabiliriz”’dir. Başka bir deyişle, soru şudur: günlük yaşamımızı oluşturan bu kaotik nesneler, isimler ve referanslar yığınından nasıl tekillik ve anlam üretebiliriz? Sanatçılar bugün formları yaratmaktan çok onları programlıyorlar: İşlenmemiş bir materyali (boş bir tuval, çamur vb.) mükemmel bir şekle dönüştürmek yerine, halihazırdaki formları miksliyorlar ve verilerden faydalanıyorlar. Sanatçı, satışa çıkmış ürünlerin, daha önce varolan formların, çoktan işaretleri verilmiş sinyallerin, çoktan yapılmış binaların, öncelleri tarafından yollarında iz bırakılmış patikaların evreninde, artık sanatsal alanı modernist orijinallik ideolojisinin yapacağı gibi, alıntılanması ya da “aşılması” gerekli olan işleri bir araya getiren bir müze olarak değil; kullanılabilecek araçlarla dolu bilgi hazineleri, manipüle edilecek ve sergilenecek verilerden oluşan stoklar olarak görür.” * 20 yüzyılla sanatçı öznenin sanattaki değerler de dahil olmak üzere herşeyi sorgulaması, herşeyi alaya alması, herşeyi tahtından indirmesi, yaratıcılık, özgünlük ve deha kavramlarını esirgememiştir. 20. yüzyılda her sanat dalında her zamankinden daha fazla kişi aktif olarak üretmiş, sergilemiş ve üzerinde yazılmış, kültürün tüm ifadeleri her zamankinden daha fazla üretilmiştir. Bu yoğunluk, çeşitli sanatsal yaklaşımların da bir arada yaşamasına yol açmıştır. Bir yerde Batı kültürünün kutsal değerleri sorgulanırken, bir yerde diğer kültürlerin değerleri de çoğulcu bir ortam içinde yer edinmiştir. Misal, bir yandan sanatçı bir yaratıcı gibi el üstünde tutulurken, bir yanda "sanatçısız" sanatlar üzerinde konuşulmaya başlanmıştır. Ya da en azından sanatçı kavramı sürekli olarak yeni yorumlara ve yeni tür anlayışlara açılmıştır. * BOURRIAUD, Nicolas, Postprodüksiyon, Bağlam Yayınları, İstanbul, 2004, s.22-23 ve 28

devamını oku »

bu yazı lovesredcloud tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: felix gonzalez torres, perfect lovers, nicolas bourriaud, ilişkisel estetik, postprodüksiyon, kitap tanıtımı, 90lı yılların üretim modelleri, alıntı, kopya kavramı, hazır nesne, orijinal, özgün, walter benjamin, pasajlar, dj, marcel duchamp, özerklik, yap boz, gilles deleuze, sanatsal soru, referanslar, anlam üretmek, form, materyal, manipülasyon, batı kültürü, bağlam yayınları

Dada, Da Da...

untouchable zen[pilli_silinen_hesap] — Thu, 29 Mar 2007 17:00:00 GMT

Dadaizmden bahsetmeden önce kendime göre bir sanat tanımlaması yapmak istiyorum; elbette hiç bir tanımlama, tanımlanan şeyi tam anlamıyla tanımlayamayacaktır demeden de geçemeyeceğim.Sanatı; yaratıcı insan aktivitelerinin maddelere şekil vererek veya seçilmiş bir fikri, duyguyu, ilginç bir yaşam formunu bir şekilde ifade ederek yaptığı üretim olarak tanımlayabiliriz. Dadaya gelince fransızcada oyuncak at anlamına gelmekte. Ama fransız bir (kendisi bayandır, böylece kafanızda güvenilebilirliğini ölçebilirsiniz) arkadaşım dadanın bir bebeğin anlamsız söylediği sözler olarak kullanıldığı için bu akıma dada denildiğini söylemişti. Neyse bu akım 1913'te Marcel Duchamp' ın yapmış olduğu garip heykelle başlıyor.

Bisiklet hırsızları(bu başlık resimle anlamlı değildir)

. Ondan sonra 1916'da dada ismi kabul görüyor ve akım başlamış oluyor. Dadayı şöyle tanımlayabiliriz belli bir kültüre gönderme içeren o kültürün çelişkilerine vurgu yapan, önceden tasarlanmış absürd performans, şiir ve görsel sanatlar. Ayrıca içerisinde ironi, akıldışı öğeler barındırır. I.Dünya savaşının akıldışılığınada gönderme yapar. Ki zürihte kurulan voltaire kabaresi bunun en güzel örneğidir. Voltaire kaberesinden yazının ilerisinde kısaca bahsedeceğim. Dadalar genelde ahlaki yargıları reddeder ve nihilist olarak bilinirler. Ama buna karşın ölümün gerçekliğini ilginç bir şekilde sadıktırlar. Yani savaşlar ve insan ölümleri önemlidir onlar için.1913' ten sonra Fransız duchamp ve Francis Picabra, 1915'te Newyork city gidip bir çok yaratıcı resim ve heykel ürettiler.Bu çalışmalarında amerikalıların sevilen yazarlarından daha doğrusu sevimli bulunan Man Ray' de yardımcı olur. !922' ye gelindiğinde ise dada düşüş göstermeye başlar; bunun nedenide dadacıların herşeye karşı kavgacı ve eleştirici tutumlarıdır. Bunun sonucu olarakta toplumdan itilen dadacılar Paris' te birleşerek; Andre Breton, Lois Aragon, Paul Eluard ve Philphe Soupalt gibi dadacılar eşliğinde yeni bir akım olan sürrealizmi oluştururlar. Dada sürrealizmden pop art a taki kavramsal sanat a kadar bir çok akımın çıkış noktası olmuştur. Pek tabi günümüzde bile tartışılan sanat kavramına sokulmayabilir dadaizm, sürrealizm, pop art ve kavramsal sanat ama ben dadayı bir sanat akımı olarak sizlerle paylaşmayı uygun gördüm. Elbette bu adamlar hiç bir birikimleri olmadan uydurmasyon şeyler yapmamaktadırlar her birinin kültürel ve sanatsal anlamda perspektif ve renk bilgileri mevcuttur. Voltaire kaberesi ise 1916' da Alman şair ve müzisyen Hugo Ball ve oyuncu olan karısı Emmy Hennings tarafından Zürich'te açıldı. Zürich savaş karşıtlarının bir kulesi durumundaydı. Ve kabarenin açılması dünyadan bir çok entellektüelin bu Kabarede toplanmasına neden oldu. Ve bu Kabare dada görüşü altında birleşti.Jean Arp, Richard Hülsenbeck, Tristan Tzara, Marcel Janco ve Emmy Hennings bu kabarede oyunlar oynamaya başladırlar. Bu oyunlar pandomim şeklinde oynanıyor; oyuncular sessiz bir şekilde oyunlarını oynuyorlar, piyanist; olmayan bir piyano çalıyor, kemancı; olmayan bir piyano çalıyordu... Vikipedidende daha ayrıntılı bilgi edinebilirsiniz...

devamını oku »

ilgili yazılar

görsel şiir (0)
Avangard Kuram üzerine (7)

bu yazı untouchable zen[pilli_silinen_hesap] tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: dada, dadaizm, dadaist, marcel duchamp, jean arp, richard hülsenbeck, tristan tzara, marcel janco, emmy hennings

hafif.org - etiketler: marcel duchamp

NICOLAS BOURRIAUD’NUN İLİŞKİSEL ESTETİK VE POSTPRODÜKSİYON TEORİSİ

Dada, Da Da...