hafif.org - Bakperi - beğendikleri

Ağlayamazsın…

Bakperi — Fri, 04 Apr 2008 21:10:00 GMT

Birinin zamanladığı periyot dilimlerinde gidip gelen, sıyırdığı su sesiyle berraklaştırdığı ve tekrarında bulanmaya mahkum araba camının ardından…

Çalışmayan yâda olmayan kalorifer sistemi yüzünden buz kesmiş ellerinle, saatlerinin geçmesine rağmen ısıtamadığın o plastik içerikli direksiyonun başında…

Bir şemsiyenin altında, tanımadığın bir sokak lambasının ışığında, “Sen” olduğun için ıssızlaşmış bir yolun kaldırımında…

Titrek parmaklarının ters yüzüyle, dudaklarını kapatırken, dirseklerini dayadığın bir pervaz kenarından ve sadece karşı binanın sarı boyalı, çatlamış, nem kapmış duvar manzarasına bakarak…

devamını oku »

bu yazı Bakperi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Dolunayın Karanlık yüzü

Bakperi — Sun, 30 Mar 2008 20:16:27 GMT

Günlerden hangi cumartesiydi veya pazardı… Hangi gecenin dolunayıydı? Hatırlıyor musun? İnan bende hatırlamıyorum. Anlamsız olduğum, sıkıldığım, boş boş etrafa bakındığım anlardandı. Avuç içlerimin arasına aldığım sesini dinliyordum sessizce…

Yolculuklar neden daima alfabenin sonuna doğru başlar bilir misin? Harflerinden taşan, kelimelere sığmayan, hayatın anlamına ağlayan bir cümleler eşliğinde… Anlaşılmayacak yine biliyorum. Yine de satır aralarına gizliyorum, kimse bilmeden, kimse duymadan. Kapılar kapanıyor tek tek birbirinin içinden geçerek, yüzüme hürmeten sessizce… Labirentlerde kayboluyorum. Dolambaçlı, birinin kurguladığı… Neredeyse… Neredeyse parmak uçlarım dokunacaktı… Tökezlemeden önce…

devamını oku »

bu yazı Bakperi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Noter Sendromu

Bakperi — Thu, 20 Mar 2008 11:43:51 GMT

Kerem işsiz güçsüzdü, bir hiçti. Tek sermayesi sonsuz aşkıydı. Aşk onu felç etmişti, Ferhat gibi dağları delmeye gücü yoktu, zaten taklit sevmezdi. Aşkını aşkına itiraf etti. Benim ol diye yalvardı, biliyordu ki bu aşktan kurtulmanın tek yolu ona sahip olmaktı. Aslı onu reddetmeye kıyamadı, ama böyle bir aşkın küllenmesini de istemiyordu. Bir şartla kabul edeceğini söyledi, imkansız bir şartla; bütün insanlar bu erişilmez sevgiyi bilmeli bilmeyenler de öğrenmek zorunda kalmalıydı. Kerem çaresizce imkansızın peşine düştü. Ferhat bile, koskoca dağları delmesine rağmen, sadece edebiyatla ilgilenen insanlar tarafından tanınıyordu. Ayrıca Ferhat dağları delerken Şirini kimler delmemişti? Kerem düşündü taşındı, deretepe, anaavrat dümdüz gitti. Birkaç dağı delmeye kalkıştı, yıldı vazgeçti. Bir kaç filmde figüran olarak rol aldı yükselemeyeceğini gördü bıraktı. Ticarete atılıp zengin olup parasıyla aşkını dünyaya anlatmaya kalkıştı, işin erbapları onu hemen ticaretin dışına attılar. Aşkın ve aşığın kapitalizmde yeri yoktu çünkü. Aşkta kazanan bu sebeple kumarda kaybediyordu. Marks Kerem'i tanısa, 'Kapitalizm de aşık olan kaybeder' derdi kesin. Para herkesi bozmuştu. Jüliet bile Romeo'dan inip Alfaromeoluya binmişti. Çıkış yolu bulamadı ve umutsuzluğa düştü. Umutsuzluk ve imkansızlık, olma olasılığının parapsikolojik kardeşidir. Bunu bilen Kerem umutsuzluğuna körükle gitti, kendisinin hem aşkta hem de kumarda kaybettiğini düşünüp oracıkta görkemli bir depresyona girdi. Doktorlar hastalığa ad koyamayınca hocalar cin ve şeytanlı teşhisler koyarak para kazandılar. Beyni onu aşkının ıstırabından kurtaracak bir savunma mekanizması üretti; nereye baksa Aslı'yı görüyordu: Ağaç Aslı, taş Aslı, hayvan Aslı, orospu Aslı....Bu ilkel mekanizma hem Kerem'in Aslı'ya olan mecburiyetini yoketti, hem de bu aşkın herkes tarafından öğrenilmesinin yolunu açtı. Madem Kerem'e göre her nesne Aslı'ydı o halde nesnelere tanımlarını yazmalıydı. Ve başladı, her yere, 'Aslı gibidir' yazmaya. Çok sonra tıp bu hastalığa 'Noter Sendromu' adını koydu. Ve bu saçma gelenek günümüze kadar ulaştı.

bu yazı Bakperi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

hüzüntü [hayalci]

Bakperi — Thu, 20 Mar 2008 17:15:10 GMT

Yine geldin!
Geldin ve oturdun baş köşeye.
Seni gidi davetsiz misafir.
Seni gidi utanmaz sıkılmaz pespaye!

Biliyorsun!
Biliyorsun senden nefret ettiğimi.
Senden ve çuval dolusu hüzüntü yükünden.
Sıkıntı ve keder

Geliyorsun!
Bilerek ve isteyerek,
beni sıkıntılara boğmak için.
Beni kasvete büründürmek için.

Biliyorum!
Kimlerden, nelerden yüz bulduğunu.
Kimi zaman anlamsız bir şarkının birkaç notası,
kimi zaman bir şiirin birkaç dizesi,
bir öykü,
bir roman,
bir film sahnesi...

Teğet geçiyorsun kimi duygulara,
Yanağından hiç öpülmemiş bir çocuk,
Ya da eksik bir anne şevkati,
Platonik bir aşk,
Yarım kalmış, eksik bir şeyler,
Boşa geçmiş bir ömür,
Ve daha neler neler...

devamını oku »

bu yazı Bakperi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

“ Nasıl yaptım ben bunu?”

Bakperi — Thu, 20 Mar 2008 19:53:21 GMT

“Nasıl yaptım bunu ?”..Bugünlerde en şaşırdığımın kendim olmasının ses bulmuş sorusu bu. Herhalde kendine şaşmak bütün diğer aleme şaşmaktan çok daha şiddetli bir şaşkınlık...

“ Nasıl yaptım ben bunu?” Öylesine bendendi oysa o. Ben gibi bir deniz çocuğuydu ; hani küçüklükten ağlamasına aldırış edilmeden suyun içine bırakılıverilen kıyı çocuklarından..Egeydi onun da suları. Kıyılı olanın başka olduğuna kendini bir güzel inandırmıştı ve iddiası Posedion‘un kızı olduğumdu. Tavrından tenine dek başkadır denir ya o çocuklar. Öyle işte...

devamını oku »

bu yazı Bakperi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Giz ve Gölge

Bakperi — Thu, 20 Mar 2008 20:49:44 GMT

"Hoşça kal" der dudağının kenarından sızan kana aldırmadan gülerek adam “hoşça kal”
Önündeki aynaya bakıp gülümsüyordur. Birazdan kimin öleceğini biliyordur çünkü. Fısıldayarak konuşur. "Artık görüşmeyeceğiz."

Karanlık gizdir. Bilinmesi mümkün gizlerin yuvasıdır. Saklar içinde, yansımasında… Karanlıkta gölge ye yansır. Işığın kırılmış haline… Gerçeğin ifadesidir gölge. Sureti… Gerçeğin karanlık yüzünün sureti…

Bileniniz vardır belki ışığın karanlık yüzünü. Saklanmış yüzünü… Gölgede gizlenmiş, belli belirsiz yüz ifadesini, gölgede attığı gizlemli adımları... Hiç baktınız mı? Dikkatlice yüzünüzün gölgede yansımış görüntüsüne? Gölgenizdeki adımlarınızın sizi takip eden sessiz yürüyüşüne?

devamını oku »

bu yazı Bakperi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

sebze ressamı

Bakperi — Tue, 11 Mar 2008 12:15:53 GMT

hayaller ve sebzeler

ona bu ismi ben koydum. o aslında profesyonel bir fotoğrafçı ve ressam. ama o'nu diğerlerinden ayıran en büyük özellik; bilindik güneşli, tepeli, şelaleli, kumsallı, martılı, sandallı resimler çizmek yerine domatesi, patatesi, brokoliyi, marulu çizerek birbirinden güzel resimler yapması. o gerçekten kendi alanında bir dahi. "o, o, o diyorsun da yok mu o'nun bir ismi?" diyenler için işte huzurlarınızda Carl Warner .

bu yazı Bakperi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Konusuzsanız Konu Sizsiniz

Bakperi — Wed, 12 Mar 2008 14:32:23 GMT

bugunku yazımı yazmak icin şimdilik bir çıkış noktası (konu, eni konu) bulmuş değilim. yani öylesine başladım yazmaya, bakalım bu yazı nerelere gidecek. yani şu an çok konusuzum. konusuzsanız konu sizsiniz. (böyle saçma mesaj kaygılı bir cümle vardı. umutsuzsanız umut sizsiniz. oooldu..) ama siz beni bir konu bulduğumda görün. en basit konu üzerine dahi (bile anlamındaki dahi bu ha, ona göre. bir de dahi/deha var. deha erus. yok lan deha muhtar. yaa sen var ya sen, neyse..) ne diyordum, evet en basit konu üzerine bile (hadi iyisin bak bile, bu da yıllar ayırsabile) uzun uzun nutuklar atabiliyorum. hiç konum yokken bile bakın ne kadar çok şey yazmışım. yalan mı, ha yalan mı? yalan mı dedim de aklıma özcan deniz'in yalanmış meğer şarkısı geldi. bu da bir arkadaşım ile yaptığımız kötü bir geyik konusudur. o da şudur ki ; yalanmış meğer, oysa ki ben temiz, el değmemiş, dokunulmamış olanı arıyordum. bu yalanmış. kim yaladıysa artık, onun allah belasını versin. bela okuma bela okuma, bela dolaşır seni bulur derdi şimdi babaannem yazıyı okusa. (ulan manyak babaannem nereden bulsun bu yazıyı da okusun a benim tıntın yarim.)

konusuz yazıya ne resmi koyacağıdııım başka

evet sevgili arkadaşlar, bakın şu kadar zamanınızı ayırdınız ama gördünüz bi halt yok yazıda. ne halt var, ne bir konu. (haaalt 7 kere 9) sizin bu yazıyı okurken geçirdiğiniz zamanı (sarımsaklasakta mı sarmalasak acep ne etsek) boşa geçen zaman olarak nitelemeniz ise beni ayrı üzer, onu da baştan söyliyim. neden? çünkü....şeey..bilmiyorum cevabını. zaten yalan söyledim. bana ne ki! hiç de üzmez beni. istediğiniz gibi niteleyin. tınmam bile, tırs gelir tırıs gider haha. nitelemek ne, bi önce onu öğren sen, sonra eyleme geç derler adama. adam olana zaten bir kere söylenirmiş. ayrıca adam olan anlar. ne demişler, hiçbir şey bilmiyorsan sus da adam sandler, yani sansınlar. sansınlar da bir Türk boyu ismi gibiymiş. şu bölgelere oğuzlar, şu bölgelere sansınlar yerleşti. ya şu bölgelere? evet evet şu bölgelere? o bölgelere de gaynımgiller taşındıydı. sonra çok gürültü yaptıkları için oradan çıkarttık onları, buzdolabının üzerine yapıştırdık. böyle bir şey var bir de degil mi? buzdolabı çıkartmaları. n'oldu heyecanlandın degil mi sayın okur, bu kadar zamandan sonra sonunda üzerine konuşulacak bir konu bulduk degil mi? ama hiç heveslenme, bu konu hakkında bir şey yazmayacağım. işte güzel türkçem, hiç önem vermesem yazmıcam der kestirip atardım. bu da ne pis bi lafmış, kestirip atmak. yuuhhaa.

devamını oku »

bu yazı Bakperi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Çürümüşlüktü Tanıdığım, Ellerini Versene

Bakperi — Wed, 12 Mar 2008 10:42:23 GMT

Kapı açıldığında aralıktan giren uzun saçlı kadın bana benziyordu. Ama tanıdığım o değildi. Kelimelerinde eskisi gibi saçmalayamıyordu. Bulamıyordum eskiden olduğu gibi onda benzer yanlarımı. Uzanıp dokunmak istediğim o teni eriyordu havanın mateminde. Sadece sıcaklığını istiyordum, o da yoktu bu atmosferde. Kalıpları eritip ruhunda şekle verdiğim o narinlik yerini tunç bir miğfere bırakmıştı. Bulamıyordum daha fazlasını ve daha azını gözlerinde. O, artık tanıdığım o değildi.

“Konuşma!” dedi bana bir anda.

Zaten payıma her zaman susmak kalıyordu ve bende öyle yapıyordum. Ve sadece sustum bir anda. İlerlediği soğuk havada bulduğum sadece ondan geriye kalan bu yalnızlık iklimiydi. Ama sonra… Birden durdu, adını sordu, cevap verecekken tam “Sus! Adımı kimseye söyleme” dedi.

devamını oku »

bu yazı Bakperi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Sanrı

Bakperi — Sat, 08 Mar 2008 23:28:23 GMT

Buradaydım… Daha öncesi gibi… Buradaydım diyorum çünkü biliyorum. Hatırlıyorum… Bir zamanlar, bir zamanları hatırladığım gibi. Bir an ve an… Bir anı gibi… Ama buraya ilk defa da geliyorum. Önceden hiç gelmediğim gibi. Bunu da biliyorum…

Aslında kaç defa uğradığımı bilmiyorum. Saymadım. Aklıma geldikçe şöylesine bir dolaştım. Ama dediğim gibi… Burada hiç bulunmadım. Aslında hiç olmadım.

Tıpkı dün tanıştığım gibi. Tıpkı otobüs durağındaki sen gibi. Orada olmayan gibi. Sen beni bilmesen de… Ben benden çok seni… Biliyorum gibi.

devamını oku »

ilgili yazılar

Disleksi (2)

bu yazı Bakperi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: manken, çocuk gelişimi, çocuk, kız çocuğu