hafif.org - DEJAVU 07 - beğendikleri

yağmur yağarken...

DEJAVU 07 — Thu, 06 Dec 2007 07:57:00 GMT

Yağmur yağarken oturmuş yazı yazıyorum!
Hafif'e eklerim insanlarla paylaşırım.Rahat rahat yazarım, nasıl olsa kim olduğumu bilmiyorsunuz. Yağmur yağarken yazmak istedim.Az önce bir yağmur da gözlerimden boşaldılar.Annem geldi üçünkü kez odama.Konuşmadık.Sadece dizine sarıldım ve yağmurlar gözlerimden annemin ellerine aktılar. Yağmur yağarken aklıma birşey geldi.Şimdi sıcak odamda elimde içimi ısıtan bir içeceğim; sarılıp içimi huzurla dolduran sevgilimle pencereden bakacaktık yağmura.İlk gördüğümüz camdan aşağı süzülen damlalar ve sonra toprak.Toprağın kokusunu içimize çekmek için pencereyi açacaktık....Ve o mis gibi koku doğanın bir parçası olmamızın mutluluğunu verecekti bize.... Yağmur durdu!Bana sevgi veren o kokunun etkisi geçmeden pencereyi açmalıyım.Ölünce ben de yağmur damlası olacağım.Ölmeden önce yere düştüğümde ne kadar güzel koktuğumu hissetmeliyim... Yağmur tekrar yağmaya başladı...Daha hızlı...Anladı galiba onunla konuştuğumu..... Ben susuyorum...O da sakinleşiyor.En iyisi dinlemek onu...Evet susup onu dinliyorum...

ilgili yazılar

bu yazı DEJAVU 07 tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: far cry, bedava, oyun, indir

ölüler dünyası veya bizim dünyamız

DEJAVU 07 — Tue, 06 Nov 2007 14:11:00 GMT

Her geçen gün birileri bu yaşadığımız dünyadan ayrılıyor. Kimi büyük bir devlet adamı, kimileri emekli, bazen sevdiğimiz bir sanatçıyı kaybederiz bazen de evcil hayvanımızı. Bu dünyadan giden bütün sevdiğimiz dostlarımız, ağabeylerimiz, yakınlarımız için göz yaşı dökeriz. En fazla 1 hafta ağlarız gidenlerin arkasından ve sadece aklımıza getirmek istediğimizde hatırlarız bir resme bakarken mesela… Etrafımızda ne çınarlar yitip gidiyor ve bazen farkına bile varamıyoruz. Her geçen saniyede yüzlerce aileden feryatlar kopuyor dünyada ama kulaklarımızı tıkıyoruz.
Son yolculuğuna uğurladığımızda, görevimizi yapmış olmanın verdiği huzurla evlerimize dönüyoruz ve bir daha açmamak üzere bir defteri kapatıyoruz. Yeni bir tanesi konuyor önümüze ve biz ona yazmaya devam ediyoruz. İyisiyle kötüsüyle mutlaka hatıralarda bir şeyler kalıyor ve diyoruz ki “o bunu başardı” ya da “o bize bu eseri kazandırdı”. Bu cümleleri söylediğimizde içimize bir buruk kıskançlık dalgası giriyor neden o bunu yaptı da ben yapmadım diye. “O heykel benim heykelim olabilirdi.”, “Yüz yıllar boyunca insanlar heykele bakıp benden konuşa bilirdi.” ya da “Neden o neden ben değilim?”
Neden o?
Çok basit bir cevabı var bu sorunun. Çünkü o öldü. Sen hala yaşıyorsun. Bir kitap yazabilecek kadar ömrün var hala. Birisine bir iyilik yapacak kadar nefesin var. O olamamanın sebebi; o arkasında insanlığa bir sürü armağan bıraktı. Ya sen?
Sen ne yaptın insanlık için? Senden sonra gelecek nesil için hangi taşın altına elini soktun da, şimdi gelmiş “Neden o?” diye soruyorsun?
Bir gün yolumuz mutlaka ölüler diyarına düşecek. Bundan şüphemiz yok ama biliyorum ki o diyara gidene kadar bizler bu dünyada yaşıyoruz ve çekip gittiğimizde kendimizden bir parça bir şey bırakırız. Belki bi’ kitap, belki bi’ film, belki bi’ şarkı, bir şiir, bir dize…
Bizler tarihin derinliklerinde kaybolmuş, diğerlerinden çok ama çok uzakta bu dünyada bıraktıklarımızla yaşıyor olacağız.

bu yazı DEJAVU 07 tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Saçmaladım... Kendime

DEJAVU 07 — Fri, 09 Nov 2007 21:42:00 GMT

Çocuksal edinimlerimi bıraktığımı sanıyordum. Taa ki sen eğrilerinle bana gelene kadar…
Saygı çerçevesi resmi eğik tutsa da, görünen imaj beklentiseldi. Ayaklarımla yüzümü uzun zamandır yıkamadığımdan olacak, mesafesel yalnızlıkları yadırgamışım…
Belki de duygusal hezeyanlar harcım değildi. Saplantılar ve sapkınlıklar arasında sıkışmış bir kişiliğim olmadığından, baktığında gördüğün sendin ama sen seni rahatsız eden şeyin adını ben olarak değiştirmeyi seçmiştin…
Duygularımı şeytana bağışladığımdan olacak! Kimseye verecek bir şeyim yoktu benim…
İrrasyonel düzlemi; sürreal patinajlarla aşmayı denediğimden Freud’un çocuksal dönemlerinde oral dönemi sevmemişimdir. Nietzsche’nin üstün insan teorinde Zerdüşt ile delilerle sohbeti amaç edinsem de galiba etrafta ki tek deli bendim… Lacansal tükürüksü cümleleri özlerim bazen…
Bir gemi yaparım kaybedişlerden ve keşkelerden, ufukta yalnızlık ve ben. Ahh ne fahişesel bir duygudur bu tatmini geciktiren ahhh ahhh. Geceleri severim, eskilerden kalma bir hikaye kulaklarımda uğuldar. Her yıldız kaymasında bir insan ölürmüş diye başlayan… Kendi yıldızımı unutalı çok olmuş… Ya da ben ölmüşüm…
Gece olur ben saçmalarım, gündüz olur yok olurum. Yalnızım yalnız olmasına ama kendimle değil. Arabesk duygular gençliğimde kalmış. Bir yerlerden okumuştum. İlkler unutulmazmış diye! Kendini unutan bir insanın ilk’i olur mu?
Ya da heyecanı bitmiş birinin bir heyecanı? Ahh zavallı ben (duyar gibiyim herkes zavallı diyor bana)
En saf halimle söyle bir şiir karalamıştım. (İnsanken) İSTEDİM
Yalan olmak istedim
İnsanları mutlu eden
Ama doğru oldum
İnsanları üzen
Ama ben yalan olmak istedim
İnsanları mutlu etmek istedim...

devamını oku »

ilgili yazılar

Melankolik Seyahatname... (0)

bu yazı DEJAVU 07 tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: güvensizlik, insan, mutsuzluk

Benim Aciz Kelimelerim..

DEJAVU 07 — Sat, 10 Nov 2007 10:41:00 GMT

Bir ayağı hafif kırık bir sandalyede oturmuş seni seyrediyorum. Hayatına uzaktan bile bakamıyor oluşumu kabullendiğimi hatırlamak, uykuyla uyanıklık arası saatlerde utangaç umutlarımın yaşam ritmini düşürüyor. Yüzünü düşündüğümün yüzü oluveriyor aynadaki suretim,öyle duru ve içten. Çeviriyorum başımı. Aklımın uçurum kenarındaki çizgide tek ayak yürümek için pusuda beklediği aynı bilinmezlere dalıyorum. Gözüm patiklerime takılıyor, ısınıyorum..
Sanki yaşanmamış bir zamana aitsin.
Hani gözlerinde hiç bilmediğim yerlere gittiğim ve dönmek istemediğim bakışların yokmuş gibi.

devamını oku »

bu yazı DEJAVU 07 tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

SIKILDIMM

DEJAVU 07 — Sun, 15 Jul 2007 00:48:00 GMT

Sıkıldıııııııııııım. Bunaldım artıklarla yetinmeye çalışmaktan. Mutluluktan vazgeçtim, huzurun zerresine muhtaç kalmaktan sıkıldım. İçimde olup biten her şeyi bastırmaya çalışmaktan sıkıldım. Denize girememekten, suya bırakamamaktan cümle gaileleri ,bir yaylaya çıkıp, çektiğim nefesi boşluğa salarken çığlık atamamaktan sıkıldım. Evdeki halılardan, onları değiştirememekten sıkıldım. Sevdiğim herkesin başına gelmedik kalmazken birisi terk edip bu diyarlardan gider, birileri sefaletle diğeri olmayan adaletle cebelleşirken, ne kadar tükürülesi insan varsa hepsinin zevki sefa sürmelerinden sıkıldım. Düğmesi bozulmuş, mutfağın elektrik anahtarını tamir edememekten sıkıldım. Anlamaya çalışmaktan, anlaşılmaya çabalamaktan, anlamlandırmanın anlamsız varlığından sıkıldım. İçi başka dışı başkalardan, ham meyvalardan, çürümüş amma hala kendi kokusunu almazlardan sıkıldım. Almayı unuttuğum tuvalet kağıtlarından sıkıldım. Kıçındaki kuyruğa bakıp utanmadan kanat takmaya çalışanlardan, haksızlıktan, hırsızlıktan, kayıtsızlıktan, ruhsuzluktan ve cümle türevlerinden sıkıldım. Riyakarlıktan, yalandan dolandan, cin ol-a-madan adam çarpanlardan sıkıldım. Sorulan sorulardan, geciken, verilmeyen cevaplardan sıkıldım. Hatunların kancıklıklarından, erkeklerin yavşaklıklarından sıkıldım. Gelene ağam gidene paşamdan, en zirveye çıkıp bastığı toprağı unutanlardan sıkıldım. Dolapta unuttuğum meyvalardan sıkıldım.Vazgeçtiğim aşktan, göremediğim şefkatten, tutunamadığım dallardan sıkıldım. Ne yaparsan yap damlayan banyo musluğundan sıkıldım.Yapamadığım tüm olmazlarımdan, yaptığım tüm münasiptirlerimden sıkıldım. Dolmayan boşluklardan, genişlemeyen darlıklardan sıkıldım. Düşüp düşüp kalkmaktan, her kalktığımda yine düşeceğimi bilmekten ama her düştüğümde de yine ve yine kalkacağımı bilmekten sıkıldım. Bunu çözen, egosunu tatmin etmek isteyen her muhteremin tepeme binmesinden, istem dışı kobay olmaktan sıkıldım….
Rahat bırakın artık beni. Değmeyin orama burama, domaldığınız şeytana daha çok haz vereceksiniz diye. Vazgeçin ruhuma parmak atıp durmaktan, az kaldı sabır hele deyyuslar az kaldı ahire…

bu yazı DEJAVU 07 tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

KÖŞE YAZARI NE YAPAR? NEDEN OKUNUR?

DEJAVU 07 — Fri, 22 Jun 2007 12:57:00 GMT

Sinema eleştirmenlerinin ortak noktası begendikleri bir filmin vizyonda iş yapmamasıdır. internet ortamında herkesin izlediği film hakkında eleştiri yapabilmeleri sonucu sinema eleştirmenleri gündem de kalabilmek için degişik startejilere soyunmaya başladılar.

Atilla DORSAY 'ın son olayı yani köşe yazısında yazdıgı ve bütün herkesin kendi köşelerinden anında karşı çıktıgı mankenlerden sinema eleştirmeni olmaz anlayışı türkiyenin gündemine bomba gibi düştü. biz okuyucular siyaseti ve futbolu bir yana bırakıp bu köşe yazarları kavgasında izleyici koltuguna oturtuldugumuzu gördük. Gazetelerin siyaset ve spor yazarları magazinsel bütün haberleri sağolsunlar bizim için yazıyorlar. Bu köşe yazarları kavgasının kazananı kim mi? Atilla DORSAY şu an diğer eleştirmenlere göre daha fazla okunuyor.

devamını oku »

bu yazı DEJAVU 07 tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.