hafif.org - MononoKe - beğendikleri

Optik İllüzyonlar - I

MononoKe — Thu, 03 Jul 2008 07:26:00 GMT

optik illüzyonlar genelde görsel algılamamızın aldatılmasıyla oluşturulur. Bu sitede en ünlü örnekleri bulunmaktadır. Yazının devamında türkçe açıklamaları bulabilirsiniz.

Blivet

Blivet çözülememiş bir çizim ve gerçekte varolması imkansız bir cisimdir. 3 adet silindirik uç gibi görünen çıkıntılar ortak noktada dikdörtgensel bir hal almaktadır.

Bezold Efekt

Alman bir meteorolog olan Wilhelm von Bezold tarafından adlandırılan bu efekt, renklerin ortam rengine göre farklı görünmesi temeline dayanıyor. Beyaz arkaplandaki kırmızı renk daha açık, siyah arkplandaki kırmızı renk ise daha koyu görünüyor.

Cafe duvarı illüzyonu

Dr.Richard Gregory'nin ilk olarak farkettiği bu illüzyon siyah beyaz briketlerin dizili olduğu bir düzende, yatay ve birbirine paralel çizgilerin eik gibi görünmesine dayanıyor. İllüzyonu yaratmak için 2 püf nokta var. Birincisi; briketlerin etrafı "mortar" denilen gri çizgiyle çevrili olmalı çünkü bu siyah ve beyaz arasındaki geçiş rengi. İkincisi; aynı renkteki briketler aynı sütunda sağlı sollu kaydırılarak belli bir düzene göre yerleştirilmeli.

devamını oku »

bu yazı MononoKe tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: amerikan futbolu, stadyum, nfl, ncaa, kapasite

Jeanne d'Arc Efsanesi

MononoKe — Fri, 04 Jul 2008 14:13:00 GMT

Tarih boyunca kendisine birçok isim yakıştırılmış olan, ancak en çok bilinen adı ile Jeanne d'Arc'dan, kullandığı öne sürülen imzaya dayanarak Jehanne olarak bahsedeceğim.

Emmanuel Frémiet tarafından yapılmış heykeli

Tarihin bize anlattıklarına göre; mütevazi bir aile olan Jacques ve Isabelle d'Arc'ın kızı Jehanne, 6 Ocak 1412 tarihinde, Fransa'nın doğusunda bulunan Domremy kasabasında dünyaya gelmiştir. Doğduğu dönemde Fransa ile İngiltere arasındaki Yüzyıl Savaşları sürmekte, ve Fransa topraklarının çoğu İngilizlerin ya da İngiliz yanlısı güçlerin eline geçmiş bulunmaktadır. Jehanne yaklaşık 13 yaşındayken, St. Catherine, St. Margaret (inançları uğruna ölen eski dönem Hristiyan azizeleri) ve St. Michael'in (İncil'de, Şeytan'a karşı olan savaşta Cennet'in ordusunun komutanı olarak geçmektedir) kendisine göründüklerini söylemeye başlar. Sonraki açıklamalarında şu sözleri sarf edecektir: "Tanrı cesaretimi yönlendirmem için bana seslendiğinde, yaklaşık 13 yaşımdaydım. İlk duyduğumda çok korkmuştum. Bahçedeydim, yaz mevsimi ve öğle vaktiydi. Sesi 3. duyuşumda, sahibinin Tanrı değil, onun meleği olduğunu anladım." Söylediğine göre; melekler ona inançlı olması, her gün kiliseye gitmesi gibi öğütler veriyor, bunların yanısıra da Fransa’yı İngiliz işgalinden kurtarak gücün kendisi olduğuna dair telkinlerde bulunuyordu.

Doğduğu varsayılan ev. Günümüzde müze olarak kullanılıyor.

Kısaca, tarihin Jehanne ile ilgili bize anlattıkları; Tanrı'nın ona ülkesini kurtarma görevini verdiği köylü çoban kızın, erkek kılığına girerek Fransa ordusunun başına geçtiği ve ülkeyi İngiliz işgalinden kurtardığı. Ancak sonunda İngilizler tarafından yakalanıyor ve cadılıkla itham ediliyor. 1431 yılında yakılarak öldürülüyor. Ölümünden yaklaşık 500 yıl sonra, 1920 yılında azize ilan ediliyor. Ancak, anlatılan tarih gerçeği ne kadar yansıtıyor?

devamını oku »

ilgili yazılar

Erkek Erkeğe Mutfak Sohbetleri : Pilav (37)

bu yazı MononoKe tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: semazzem, erkek erkeğe, mutfak, bulaşık, ev işleri

Anosmi: Koku Duyusu Yitimi - 2

MononoKe — Wed, 09 Jul 2008 06:00:00 GMT

Serinin başı için buradan... Beş duyumuz içinde üvey evlat muamelesi yapsak da kokusuz bir hayat, karanlık ya da sessiz olanı kadar çekilmez. Belki dışardan farkedilmediği veya devlete ekonomik bir yükü olmadığı için es geçiliyor ama araştırmalara göre Amerikan nüfusunun % 1’ine ve 50 yaş üstü kişilerin %24’üne yakını kısmi de olsa koku alamıyor. Koku alamamak aynı zamanda tat duyumuza da ket vuruyor. Dil dört temel tadı almaya devam da etse koku duyusu olmadan yediğimiz çilek tatlı ve sulu bir şeye, varken de birşeye benzemeyen karnıbahar ve kereviz hiçbir şeye benzemeyecektir. Bunun haricinde koku hafızayla da yakından ilgilidir. Beyin, insan yaşamını sürdürebilmek adına önemli kabul ettiği kokuları unutmaz. Bu beslenebilmek, zehirlenmemek, anne, eş ve çocuk bulmak ve tehlikelerden kaçmak adına evrimsel açıdan en eski görevlerden biridir. Evrimsel diyoruz, çünkü insan koku genlerinin çoğu on milyon yıldan daha eski olmakla beraber bu genlerin bir çoğu günümüzde artık çalışmıyor. Ancak buna rağmen insan genomunun %3’ü gibi yüksek bir oranı kokuları ayırt etmek üzere görev yapıyor. Koku alabilmek, diğer taraftan,sağlık ve sosyal bir yaşam için de gerekli. Duman, gaz sızıntısı ya da bayatlamış yiyeceklere karşı koku duyusu vücudumuz için bir erken uyarı sistemiyken, yokluğu durumunda farkına varamayacağımız vücut kokuları sosyal felaketleri de engeller. Dahası kokunun eş seçiminde çok önemli bir rolü vardır. Her insan genetik olarak belirlenmiş, feromon dediğimiz sadece kendine ait bir koku taşıyor. Etkileri kesin olarak henüz anlaşılamamışsa da çiftleri birbirine yaklaştırdığı, uyum ve mutluluk halini arttırdığı bir gerçek. Anosmiden önce nasıl koku aldığımızı da incelemek lazım. Koku duyusu burun boşluğu tavanında yerleşmiş bir pul büyüklüğündeki koku bölgesine (Olfactory Epithelium) hava içerisindeki koku moleküllerinin ulaşması ile başlıyor. Burun içerisindeki bu koku bölgesinde beş milyon kadar koku alıcı hücre (epithelial cells) var. Bu hücrelerin sayısı farede on, tavşanda yirmi milyon iken bir av köpeğinde 200 milyona kadar çıkıyor. Koku molekülleri burun içerisinde dolaşan hava ile beraber koku bölgesindeki sadece kendilerine uyan koku reseptörlerine bağlanmayı başarabildiklerinde koku algılanması başlıyor. Bu uyarı 3-4cm.’lik bir sinir iletimiyle (olfactory nerves ve olfactory tract) beyindeki koku merkezine ulaştığında beyin daha önceki deneyimlerle belirlenmiş olan şifreleri çözerek kokuyu tanımamızı sağlıyor. Tüm diğer sinirlerden farklı olarak koku sinir uçları kendisini uyaranla doğrudan kendisi karşılaşıyor, bir başka deyişle beynin kafatasından dış ortama açık olduğu tek yer burun içerisindeki koku sinirleri bölgesi.

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı MononoKe tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: waris dirie, model, manken, somali, kadın sünneti, birleşmiş milletler, legion dhonneur, yazar

SERİ KATİL ÇİFTLER- 4

MononoKe — Sun, 13 Jul 2008 07:18:00 GMT

Bu yazı bir natural born killers hayranı olan sörsi bebeğime nam-ı diğer Mallory Knox’a ithaf edilmiştir. Her ne kadar Charles Starkweather ve Caril Ann Fugate seri katilden ziyade türkçe tam karşılığı olmamakla birlikte zincirleme katil gibi bir isimle açıklanabilecek olan ingilizce spree killer denilen kavramla tanımlanabilecek olsalar da çift olmaları bakımından onları da bu seride inceleyeceğim.

( caril ann fugate ) Caril Ann Fugate 1943 yılı 31 Temmuz’unda Nebraska’da Velda ve William Fugate’nin ikinci kızları olarak dünyaya geldi. 1951’de Velda kocasından boşandı çünkü William röntgencilik suçundan yakalanmıştı ve bir alkolikti. Caril birleşik Devletler’de birinci derece cinayet suçuyla yargılanan en genç kadın ünvanını aldığında Charles Starkweather’ın kızarkadaşı idi ve 14 yaşına yeni girmişti. Hayatı ufacık bir tatil dışında Lincoln’de geçmişti. 155cm boyunda idi ve 13 yaşında iken bile en az 18’inde gösteriyordu.

( velda ve marion bartlett ) Charles Starkweather 1938 yılı 24 Kasım’ında Nebraska’da doğdu. Annesi Helen garson babası Guy ise marangozdu. 8 kardeşin üçüncüsü olan Charles konuşma güçlüğü çeken, çarpık bacaklı, kırmızı saçlı bir çocuktu. 15 yaşında gözlerinin aşırı derecede miyop olduğu ortaya çıkana dek başarısız ve saldırgan bir öğrenci olarak çoktan hayattaki olası şansını yitirmişti.

( charles starkweather ) Okul hayatında aradığını bulamayan Charles iyi bir dövüşçü olmuştu. Bu dövüşler esnasında kendisini Caril ile tanıştıracak ve yakın arkadaşı olacak Bob von Bush ile tanıştı. Bob Caril’in ablası Barbara ile çıkıyordu. Caril ve Charles iyi anlaştılar. Caril küfür eden, kıvrık paçalı kotlar giyen asi bir kızdı. Charles ise hayata karşı isyan dolu James Dean hayranı tutkulu bir genç.

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı MononoKe tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: cinsellik patlaması, cinsel eğitim, islam, din, kadın

Süpermarketler -1

MononoKe — Mon, 21 Jul 2008 06:53:00 GMT

Eşyayı takas etmek insanoğlunun en eski eylemlerinden biridir. Adem oğlunun avcı-toplayıcı düzeninden beri insanlar bulamadıkları eksiklerini başkalarıyla trampa ederek tamamlamaya çalışmışlardır. Tarihi çok eski olan bu kavram ayrıca insanoğlunun nasıl bir iktisadi yaratık olduğunu da gözler önüne serer. Mesela İngilizcede ‘barter’ (1592) dediğimiz takas kelimesi Eski Fransızca’daki ‘barater’ (1373) sözcüğünden, onun da Kelt dilindeki ‘brath’dan geldiği sanılmaktadır. İşin enteresan tarafı, bu sözcüğün değişmeden bugün İrlandaca’da da (modern Kelt dili’nde) kullanıldığı ve hainlik veya sahtecilik anlamına geldiğidir.

Bu noktada iki çıkarım yapılabilir. Birincisi, ticarette kurnazlığın Anglo-Sakson kökenli olduğudur; ki bu da bugün Birleşik Krallığın neden dünya finans piyasasını elinde tuttuğunu açıklamaya yardımcı olur. İkincisi ise, ‘barater’de olduğu gibi kelimeyi kanıksayan milletlerin sözcüğün anlamında bir değişikliğe gitmediğidir. Yine bu da, sadece İngilizlerin değil bütün insanlığın açıkgözlülüğünün göstergesidir.

yaklaşık 2,4 m. çapındaki Yap Parası (bozdur bozdur harca..)

devamını oku »

bu yazı MononoKe tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: bursa, ulucami, muradiye

Süpermarketler -2

MononoKe — Fri, 25 Jul 2008 11:21:00 GMT

Geçen yazıda kısa bir giriş yapmış, paranın ve matematiğin alışveriş olgusundaki yerine değinmiştim. Yine o yazıda söylediğim gibi başlarda belirli periyotlarda –ki bu hafta kavramının da ortaya çıkış sebeplerinden bir tanesiydi, insanlar ürettiklerini (veya avladıklarını) pazar yerine getirirler burada takas ederler ya da satarlardı. Fakat paranın tatlı kokusundan (sanırım güzel bir oksimoron oldu..) olsa gerek bir süre sonra insanlar pazar yerini hergün kurmanın menfaatlerine daha bir uygun olduğunu düşünmeye başladılar.

-bugünlerde de herkes uzmanlaşıyor-

Ne var ki, asırlar sonra kuantum mekaniğinin babalarından Heisenberg’in de ortaya koyacağı belirsizlik ilkesi gereği, insanlar aynı anda iki yerde birden bulunamazlardı. Dolayısıyla hem tarlada veya avlakta hem de tezgahın başında olamayacakları için insanlık yeni bir kavramla tanışmak durumunda kaldı: uzmanlaşma! Filozof katili bu terim sayesinde insanlar başlarda masumane iş bölümleriyle (kocanın avlayıp eşinin satması gibi..), biraz daha ileride ise yaptıkları işlerin erbabları olarak bugünkü uzun çarşılarımızın ilk tıfıl örneklerini oluşturmaya başlamışlardı.

Chicago’da Büyük Pazar, 1865

Özellikle konar-göçerlik zamanlarında bireyin (veya iyimser bir ifadeyle kabilesinin) şahsi zorunluluğu olan zanaat bilme durumu, hayatta kalabilmek için başlıca yükümlülüktü. Nitekim avladıkları hayvanlardan matara yapamasaydılar yeniden avlanmak için su kaynağından uzaklaşamazlar, kili işleyemeseler yiyeceklerini kötü zamanlar için stoklayamazlar, çemberi tamamlamak için ekleyelim, madeni kullanamasalar avlanamazlardı. Şüphesiz bütün bu malzemeleri takas ederek de bulabilirlerdi. Fakat Ademoğlu, kendi cinsini yoktan yere öldürebilen yegane varlık olduğundan mı bilinmez, takas için yüzyüze gelmektense kendi üretmeyi yeğliyordu. Her nasılsa, zaman içinde ve bir noktaya kadar bu güdüsünü törpülemiş, ve toplum içinde yaşamanın avantajları baskın geldiğinde olmazsa olmaz bu edinimleri unutmaya başlamıştı (bugüne bir not, bkz. ampül takamayan elektrik mühendisi). Aynı şekilde ziraat ve ava istidadı olmayan zanaatkarların da kendi tezgahlarını açmasıyla bugüne kadar süregelen pazar ve çarşı uygulaması başlamış oldu.

devamını oku »

bu yazı MononoKe tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: osmanlı, vatan, değerlerimiz

Süpermarketler -3

MononoKe — Tue, 29 Jul 2008 06:18:00 GMT

Kazara ilk buraya gelenler için: 1. bölüm, 2. bölüm... Henüz 14 yaşındayken okulunu bırakan (N. S. gibi..) ve bir bakkal mağazasında tezgahtarlık yapmaya başlayan Clarence Saunders’ın belki de en büyük özelliği egitimini tamamlayamamış olsa bile içinde olan üstün gözlem yeteneği ve problemlere getirdiği yenilikçi çözümlerdi. Dükkandaki görevi, o zamanlar birebir olan alıcı-satıcı diyaloğunda müşterilerin siparişlerini alıp bunları hazırlamak ve istek olduğunda, eh bir de patronu izin verirse, bahşiş aşkına paketleri evlere teslim etmekti.

o günlerden bir bakkal dükkanı

Ne var ki, 18 yaşını doldurduğu gün, artık kalfalığını yaptığı işten sıkılmış, hem biraz gezmek hem de şansını başka yerlerde denemek için ülke çapında satış yapan bir toptancının yanında işe başlamıştı. 4 yıl kadar ülkeyi dolaşıp bu işten de sıkılınca, 1905’te yine başka bir toptancının ama bu sefer şehiriçinde, satış memurluğunu yapmaya başladı.

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı MononoKe tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: yol, adrenalin, spor, doğa, doğa sporlarlı

Dünyaya Stiletto Bakmak

MononoKe — Tue, 29 Jul 2008 07:57:00 GMT

... Bu yazıda stiletto'dan bahsedeceğimi okuyanlar eğer ilk anda X-3'leri hayal ettilerse, hiç üzülmesinler ve hayal kırıklığına uğramasınlar: Hemen kendilerini sayın @serdarsabri'nin bloglarına yönlendirelim ve kendisinden "Dünyaya X-3 Stiletto'dan Bakmak" konulu bir yazı yazmasını rica edelim; zira ben tamamıyla başka bir cihete kaydırma niyetindeyim mevzuyu... Eğer bu konu üzerinde anlaştıysak, bir an önce "stiletto topuklar üzerinden dünyaya bakmak nasıl birşeydir" mevzuunu derinleştirmek istiyorum ve konuya balıklama dalıyorum. Stiletto topuk tanımı 'ince ve sivri uçlu ökçe' şeklindedir ki; şekil itibariyle olsa gerek ve biraz da Billy Joel'in şarkıda dediği gibi can alıcı potansiyel(!) taşıdığından stiletto hançerden esinlenilerek ayakkabı tasarımlarına girmiştir. Kelime kökü ise Latince'de 'stil'e dayanır. Stiletto topukların yüksekliği 2.5 cm'den (1 inch) 20 cm'ye (8 inch) yahut altlarında platform olduğu takdirde daha yüksek ökçeye çıkabilmektedir, lakin 5 cm'den kısa stiletto topuklar için İngilizce'de "kitten heels" (Audrey Hepburn tarzı) diye de bir tanım mevcuttur. 1950'lerin ortalarında pek de popüler olmayan stiletto topuklar, 1960'ların başında özellikle tutulmaya başlanmış, 1990'larda kalın topuklu ayakkabı modası boyunca unutulmuş gibi görünse de 2000'li yıllarda tekrar kadının hemen hemen her ortamda tercih edebildiği ve meraklısının da hayranlıkla takip ettiği bir tasarım olmuştur. Dünyaya bakışları öylesine kesin, duruşları öylesine kendinden emindir ki; 'femme fatale' ifadesinden ayrı tutulmaları neredeyse imkansız gözüken stiletto'ların bu durumdan hiç de çekinceleri olmaz, üstüne üstlük kimilerince fetiş objesi olarak görülmeleri dahi onları ve tasarımcılarını pek kasmaz. Öte yandan, giyenin vücut ağırlığındaki baskıyı (normal çıplak ayak duruşa kıyasla) ayaklara aktarması öylesine şiddetlidir ki; bu şiddetin uzun süreli kullanımlarda vücuda verebileceği hasarlar uzmanlarca şöyle özetlenmiştir: * ayak parmaklarının stiletto topuk giyerken sürekli kırık durmasından doğabilecek ayak tırnağı kökü ağrıları, * stiletto topukların ayak topuğuna her adımda uyguladığı şiddet ile dizlerde oluşabilecek ağrılar ya da zamanla oluşan osteoarthritis problemi, * stiletto topuk giyerken vücudun denge noktası değiştiğinden, vücut dengesini ayarlamak için omurganın daha kıvrımlı bir 'S' şeklini alması neticesinde doğabilecek sırt ve bel ağrıları. Yukarıda bahsedilen vücut sorunları yanısıra, stiletto topuk tasarımcılarının, onları asla giymeyecek erkekler topluluğu olma ihtimalleri ise, bu sorunsalı daha ironik kılmaktadır. Yine de bu topuklarda öylesine bir çekim gücü vardır ki; insanlar bu topukları hayatlarının merkezine dönüştürüp örneğin onları sergilemek için müze oluşturabilmekte, onların çelikten dev heykellerini yapmakta, Sade'vari tanımlarla güzelliğin acı, acınınsa güzellik olduğunu stiletto topukları görselleyerek ifade etmekte, stilettolarla ödüllü koşular düzenlemekte, 'stiletto ile nasıl yürünür?' dersleri vermekte, emilir yalanır tiplerini üretmekte, televizyon programlarında başlı başına konu edebilmektedirler. Stiletto'yu seçen kadın ise artık bir kere dünyaya yüksekten bakmayı tercih etmiştir. Azıyla yetineceği de su götürür. Yanısıra, onu giyerken gerçek hayata podyumu taşıdığını bilir. 'Stilettolarınızı nereden aldınız?' sorusunu onları giydiği her fırsatta illa ki duyacağından emindir. Kimileri stiletto'nun kadını güç sahibi yaptığını savunur. Kimileri de harıl harıl fitness salonlarında stiletto üzerinde yürüme dersleri alır. 'Ayakkabı, kadını değiştirir!' sözü ile tanınan Manolo Blahnik 1970'lerden bu yana stiletto dizaynlarında tartışılmaz bir tasarımcı olup, Sofia Coppola'nın yönettiği Marie Antoinette filmi'nin en iyi kostüm dalında Oscar kazanmasında pay sahibidir. Eric Boman, Blahnik'in sanatını kendi yorumuyla fotoğraflamıştır. Christian Louboutin ise stiletto tasarımlamaya, birgün Paris'te yürürken tesadüfen rasgeldiği ve turistlere hitaben yazılmış bir notu okuduğunda karar verir. Bu not kendisini çok rahatsız eder. Notta şöyle denilmektedir: "Lütfen müze önündeki ahşap zemine zarar vermeyiniz!" Jimmy Choo'ya baktığınızda üniversite yıllarında harçlığını çıkartmak için ayakkabı fabrikasında temizlikçilik yaptığını basına açıklamış kişidir. Dünyanın aradığı birkaç sayılı markadan biri olan Gina marka stiletto'ların arkasında ise bir Türk/Mehmet Kurdash vardır. Diğer sayılı stiletto tasarımcıları olarak, sırasıyla Salvatore Ferragamo, Andre Perugia, Charles Jourdan, Roger Vivier,yi sayabiliriz. Stiletto'nun tarihi geçmişini merak edenlere eğlenceli bir anlatımı olan Caroline Cox'u önerebilirim. En sade sayılabilecek bir modelden tutun da en baştan çıkarıcı sayılabilecek modellerine kadar stilettolar seksi objelerdir. Onları ayakkabı kategorisinde bile kabul etmeyen fanatikleri mevcuttur. Tezatlığın, aykırılığın çağrışımını yapan stilettolar, aynı zamanda hem zarif, hem terbiyesiz, hem itaatkar, hem mütecaviz, hem yıkıcı, hem itibarlı, hem gücünü hissettiren, hem de zilli olabilir. Fallik ama alabildiğine kadınsı objelerdir. İnsanları dikizciliğe itme, 'bi tur binme' istemi yaratma kabiliyetleri vardır. Unutulmaması gereken en önemli kurallardan biri ise stilettoları kum gibi uygunsuz alanlar üzerinde giymeye çalışmamaktır. Aksini oldurmaya çalışırsan ne olur? Stiletto in the Sand olur yavrum, bak Shadow Gallery, Tyranny'de bir güzel yapmış! - Yazarken bile yoruyor bu stilettolar adamı! - Neyse sus da şu parçayı dinleyelim artık! bu bir pilli patisözüdür!

devamını oku »

bu yazı MononoKe tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: andaç, şiir

Cesetteki Beşinci Kurşunun Sırrı | Otopsi Günlüğümden

MononoKe — Thu, 07 Aug 2008 11:14:00 GMT

Tarih: 90’lı yıllar. Terörün azdığı ve faili meçhul cinayetlerin arttığı zamanlar… Yer: Güneydoğuda bir devlet hastanesi Akşam sekiz civarında savcılık kanalıyla otopsisi yapılmak üzere hastaneye bir vakanın intikal edildiğini öğrendim. Nöbetçi adli hekim bendim ve bu hastanede sadece üç aydır görev yapmama rağmen çok sayıda otopsi yapmıştım. Çoğu kurşunlanma vakasıydı ve savcı daima bizden vücuttaki mermi çekirdeklerini isterdi. Yukarı otopsi salonuna çıktım. Cesedin grafileri elime tutuşturuldu. Filmleri inceledim. İkisi batın boşluğunda, ikisi sol omuzda ve biri sol kasık bölgesinde olmak üzere toplam beş mermi çekirdeği tespit ettim. Hemen yardımcı personelle otopsi prosedürüne başladık. Üç boşluk olarak tarif edilen beyin boşluğunu, göğüs boşluğunu ve batın boşluğunu açtık. Kalp, beyin, akciğer gibi organları uygun şekilde kesip inceledikten sonra kullandığımız rutin cümlelerle kayıtlarını tuttuk. Bu arada sol omuzdaki ve batındaki kurşunları çıkarmıştık. Sıra kasık bölgesindeki mermi çekirdeğine gelmişti. Fakat saatler süren uğraşıma rağmen kasıktaki kurşunu bulamadım. Tüm ihtimalleri gözden geçirmeye çalıştım. Femoral kanala kaçmış olabileceğini düşünerek kanalı açtım. İnguinal kanalı parmaklarımla defalarca kontrol ettim. Hatta batına kaçırdığımızı düşünerek batın bölgesini tekrar inceledim. Ama mermi çekirdeği ortalarda yoktu. Vakit gece yarısını çoktan geçmişti. Savcı benden beşinci kurşunu istiyordu ve hastane etrafında toplanan kalabalığın homurtuları beni oldukça rahatsız etmeye başlamıştı. Tekrar röntgen çekilmesini istedim. Ceset asansörle alt kattaki röntgen odasına götürüldü ve tüm vücut grafisi çekildi. Sonuç daha da korkunçtu. Çünkü beşinci kurşun filmlerde gözükmüyordu ve savcıya göre kurşunun kaybolmasındaki sorumluluk bana aitti. Savcının talimatıyla otopsi salonu, röntgen odası, asansör, koridorlar… her yer polislerce didik didik aranmaya başlandı. Fakat bir türlü mermi bulunamıyordu. Ben anatomik yapıların karmaşasından sıyrılıp daha geniş düşünmeye başladım. Normalde otopsi için gelen cesetlerin tüm giysileri çıkarılıp öylece röntgeni çekilirdi. Yaptığı işten nefret eden teknisyenimiz pantolonu çıkarmadan röntgeni çekmiş olabilirdi. İnşallah pantolonu atmamışlardır diyerek röntgen odasına doğru koşuşturmaya başladım. Odaya girdiğimde pantolonun bir köşeye bırakılmış olduğunu gördüm. Pantolonu elime alıp ceplerini karıştırınca mermi çekirdeğini sol cepte buldum. Muhtemelen seken kurşunlardan biri nasıl olduysa pantolonun cebine kaçmıştı. Ben de saatlerce cepteki kurşunu femoral kanalda arayıp durmuştum. Kurşunu savcıya takdim ettiğimde bedenimi inanılmaz bir yorgunlukla beraber garip bir mutluluk hissi sarmıştı.

devamını oku »

bu yazı MononoKe tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: şeytan, türk filmi, türk yapımı şeytan, eski filmler, fantastik filmler, yeşilçam, erler film, evel

Dyatlov Geçidi'nin Esrarı - 1

MononoKe — Sun, 10 Aug 2008 10:00:00 GMT

Şimdiden uyarmak lazım, yazı biraz ürkütücü. Korku filmlerinde işlenen "vahşi doğanın kucağında bilinmeyen varlıklarla mücadele eden gençler" temasının gerçek yaşamdaki bir örneğine tanık olacağız. Bir grup kayakçı, Ural Dağları'nda geziye çıkarlar ancak esrarengiz bir dizi olay onları deliliğin sınırlarına ve ölüme sürükler. Gerilim filmi konusu gibi duruyor değil mi? Ama bir zamanlar Rusya'yı çalkalayan ve sonradan unutulan bu olay gerçek.

Igor Dyatlov, Zinaida Kolmogorova, Lyudmila Dubinina, Alexander Kolevatov, Rustem Slobodin, Georgyi Krivonischenko, Yuri Doroshenko, Nicolas Thibeaux-Brignollel, Alexander Zolotarev. Yolculuktan önce.

27 Ocak 1959 günü Sovyet Rusya'da dokuz genç kayakçı Ural Dağları'nın uçsuz bucaksız eteklerinde 2 haftalık bir tırmanış ve kayak gezisi için yola çıktılar. Aslında 10 kişiydiler ancak bir tanesi sağlık problemleri yüzünden son anda geride kalınca yola 2 kadın 7 erkek çıktılar. Yolculukları Kuzey'deki en son yerleşim birimi olan Vizhai'den Otorten Dağı'na kadardı. Rotaları dağcılıkta en zor kategori olarak bilinen "Kategori 3" sınıfındaydı ancak başta liderleri Igor Dyatlov olmak üzere takım kendilerinden çok emindi. Her biri tırmanış ve uzun kayak gezisi tecrübeleri olan yetenekli sporculardı. 2 haftadan fazla bir süre dondurucu soğukla mücadele edecek olmaları ve tehlikeli rotaları gözlerini korkutmuyordu. Takımın deneyimden kaynaklanan bir cesareti vardı ve hiç birisi kolay kolay korkuya kapılacak insanlar değillerdi.

Gezi planına göre grup Vizhai kasabasına geri döndükten sonra Dyatlov hemen bağlı oldukları spor klubüne telgraf çekecekti. 12 Şubat günü kararlaştırıldığı gibi telgraf gelmediğinde kimse bir tepki vermedi. Bu tür zorlu gezilerde gecikmeler neredeyse her zaman olurdu. Birkaç gün sonra birşeylerin ters gitmiş olabileceği ihtimali düşünülmeye başlandı. Sporcuların ailelerinin ısrarı üzerine enstitü bir kurtarma ekibi oluşturarak 20 Şubat 1959'da arama çalışmalarına başladı. Polisin ve ordunun da helikopterler ve uçaklarla katıldığı arama 6 gün sonra, grubun varış noktasından 10 km uzaklıktaki Kholat-Syakhl dağında ilk sonucunu verdi; bu aynı zamanda kurtarma ekibinin yaşadığı ilk şoktu. Ekip kamp çadırını oldukça tahrip olmuş halde buldu. Bir dizi ayak izi yakındaki ağaçlık alana gidiyor ancak 500 metre sonra karla örtülüyordu. Ağaçlık alanda büyük bir çam ağacının altında bir kamp ateşinin kalıntılarıyla birlikte ilk iki ceset bulundu. Cesetlerin üzerinde sadece iç çamaşırları vardı. Daha sonra bulunan üç ceset ateş ve kamp arasındaydı ve durumlarına bakarak kampa geri dönmeye çalıştıkları düşünüldü. Üç ceset arasında yaklaşık 150'şer metre mesafe vardı. Bulunan cesetlerin incelenmesi sonucu sporcuların hipotermi, yani vücut ısısının aşırı düşmesi sonucu öldükleri saptandı. Bir tanesinde kafatası zedelenmesine rastlandı ancak ölümcül değildi. Diğerlerinde ise hiçbir tahribat yoktu. Diğer 4 cesedin bulunması biraz uzun sürdü. Araştırma ekibi 4 Mayıs'ta ikinci şokunu yaşadı. Bir nehir yatağında, 4 metre karın altında kalan cesetleri buldular. İlk iki cesede göre daha uzaktaydılar ve diğerlerinden bir farkları vardı. 3 tanesi şiddetli darbe sonucu ölmüşlerdi. Bir tanesinde ölümcül derecede kafatası zedelenmesi vardı, ikisinin ise göğüs kafesleri parçalanmıştı. Uzmanlar bu tür hasarları verebilecek bir gücün, bir araba kazasına eşdeğer olması gerektiğini söylediler. Dikkate değer bir nokta ise cesetlerin hiçbirinde dıştan gelen yaralanma olmamasıydı, yüksek basınç sonucu ezilmiş gibiydiler. Otopside kadınlardan birinin dilinin kayıp olduğu görüldü. Peki bu talihsiz sporcuların ölümlerine yol açan esrarengiz şey neydi? O karanlık Şubat gecesinde neler yaşanmıştı?

Kaynaklar: http://en.wikipedia.org/wiki/Dyatlov_pass_accident http://www.wunderkabinett.co.uk/damndata/index.php?/archives/1307-What-happened-at-the-Dyatlov-Pass.html http://www.neatorama.com/2008/03/03/the-dyatlov-pass-accident/ http://skeptoid.com/episodes/4108

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı MononoKe tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: mossad, cia, öcalan, pkk