hafif.org - NuMB - yazdıkları

Bu yaz neler oldu kompozisyonu (1)

NuMB — Tue, 20 Nov 2007 03:38:00 GMT

Temmuzun Başı Yunanlı polis, daha iyi İngilizce bilen diğer bir Yunanlı polisi çağırmak için odadan çıktığında, yanımda oturan Rako’ya dönüp biraz kızgın, biraz hayretli, biraz da kaygılı bir bakış attım. Rako ve ben iki adım voltalık, loş karakol odasının bir duvarına iliştirilmiş iki sandalyede, iki tozlu likör bardağı gibi oturuyorduk. Polis odadan çıkınca dönüp Rako’nun yüzüne baktım, yüzündeki yılların güneşini emmiş çizgiler, yaşadığı endişe ve utançla birleşince, birer uçurum halini almışlardı. Ağzımdan birden “Neresi lan burası Rako?” gibi bir soru boşaldı, “Yunanistan lan galiba” diye, uçurumun dibi gibi bir cevap aldım. Evet lan, galiba cidden Yunanistan’daydık… Sadece birkaç dakika önce artık memlekette olmadığımızı anladığım halde, içimden nice gurbet türküsü geçti. Rako’ya küfürler geçti sonra. Rako’nun karnına, burnuna yumruklar geçti. İki adım volta attım, aklımdan oltu taşı tespihler geçti, aklıma düşen tespihlerle ya sabırlar çektim. Yunanlı polisler geri geldi sonra, dik durmak için göbeğimi içe çektim. 1 Ay Öncesi İstanbul’daydım ve aklımdaki her şey uzamıştı. Kısa hayallerim, kısa vadeli planlarım, kısa gölgem uzamıştı zira akşamüstüydü, zaten Mayıs da bitti bitecek gibi duruyordu. Ömrümü verdiğim düşün arifesinde ve hayatının en önemli açıklamasını yapmaya hazırlanan bir gırtlak kadar hırıltılıydım. Bunca aldanmışlığa rağmen, çocukluk düşümü bir dünya düşüne çevirmeye karar verecek kadar iyimser olabilmemi saymıyorum bile. Bir süre önce bir çocukluk düşünü bir insanlık düşüne de çevirebilir miyiz umuduyla iki bebeklik dostum ve ben bir proje üretmiştik. Hem bir yelkenlinin kat edebileceği en sert rotayı yapacak, hem her rastladığımız dünyalıyı yaptığımızın bir amacı olduğuna inandıracaktık. Yaptığımızın doğruluğunu dinlemelerini bile yeter sebep sayacaktık. Benim gibi anavatanı deniz olanlar için asıl zor olan kutup buzulları arasına kırılgan bir yelkenliyle girmek değildir, derdini doğru anlatabilmek bile keser naçiz egomu… Derdimizi anlatacaktık… Derdimizi dünyayı dertsiz sayan omuzlara yaslayıp, var olmadığı söylenen vicdanlara yelken açacaktık. Haziran’ın ilk gecesi, yelkenlimizi dört ay sonraki yolculuğumuza hazırlamak, İstanbul şişkini bedenimi sert denizlere ayak uydurtmak için Bodrum’a hareket ettim. Haziran’ın ilk sabahı tersanede başladığım gönüllü amelelik 15 gün sürdü. Tüm tekneyi, eksantrik zımpara marifetiyle soydum ve sonra çıplak bedenini ince el zımparasıyla günlerce okşadım, tüylü, azrak yerlerini ter içinde çırpılarca fırçaladım, bu çıplak haline göğün yaşı değmesin diye geceleri üzerini örtüp, içinde sızdım… Ve 16 Haziran sabahı birlikte denize geldik… Bir vinçle kalkacak kadar ağır, bir kibritle yanacak kadar tedbirsiz, kıçımıza değen ilk suyla hafifleyip ağlayacak kadar çocuktuk. Daha fazla, sere serpe, açık ego, yanık ten olmamak için, yelkenimizi rüzgâra serdik, Gökova’ya vardık… Bir hafta kadar sonra, Gökova Körfezinin Okluk Koyunda ince yudumlarla şarabımı içiyor, ertesi gün yapacağım rotayı planlıyor ve huzurumu incitmemek için her tür dış uyarıcıdan uzak duruyordum. Önce cılız benzinli bir bot motoru sesi, sonra onu bastıran sekiz silindirli bir dizel insan sesi duydum. Tekneme doğru yaklaşıyorlardı. Botun içindeki ırkçılık yapılabilecek kadar bronzlaşmış adam dizel sesiyle adımı böğürüyor, kollarını ters dönmüş kaplumbağalar gibi sağa sola savurarak üzerime geliyordu. Adımı söylediğine göre tanıdık ve hatta böğürdüğüne göre yüz göz olunmuş tanıdık biri olmalıydı. Tekneme on metre kadar yaklaştığında kim olduğunu anladım, dizel sesli imitasyon zencinin; Rako… Tekneme bir çırpıda atlayan Rako, yarım çırpıda da bir şişe şarabımı içti adam akıllı konuşmaya başlamadan önce. Yıllardır nasıl olup da görüşmediğimizi, görüşmediğimiz yıllarda neler yapmış olduğumuzu, havaların ne de güzel olduğunu filan konuştuk bir süre, sonra Rako’nun da içilebilecek şarapları olduğu duyumu üzerine onun teknesine geçtik… Saatler sıhhatineleri kovaladı ve Rako devrisi gün Antalya’ya bir tekne götüreceğini imledi gece sabaha dönerken. Ne de güzel tekneydi götüreceği, benim tekneyi sağlam bir yere bıraksam da Rako’yla Antalya’ya birlikte gitsem ne hoş olurdu, hem yoldaşlık etmiş olurdum, hem böyle bir tekneyle görece uzak bir yol her kaptana nasip olmazdı Rako’ya göre. Rako’nun uzun yıllar önce başıma açtığı dertleri saymazsan fena fikir değildi aslında. Kara hamı vücudum denize henüz tam elverişli olamamıştı, teknemde yalnız başıma seyir yapıyordum ve kısa süre içinde sert sulara girmeyi de kafama takmıştım. Denizlerde dolanırken rastladığım teknelere vereceğim projemizle ilgili broşürler henüz elime geçmemiş, takacağım bayraklar henüz basılmamıştı zaten. Zamanım vardı yani. Ayrıca, her ne kadar ayık duramasa da Rako hatırı sayılır bir denizci, tecrübeli bir kaptandı ve onunla 4-5 günlük açık deniz seyri iyi bir antrenman olabilirdi. Yine de açık seçik çekiniyordum bu yoldan ama tüm bu meziyetlerin yanında Rako iyi bir ısrarkeşti de… Sonunda ısrarlarına dayanamadım. Ertesi gün önce benim tekneyi sonra kafaları çektik yine ve güzelliği dillere destan o yelkenliyle Antalya’ya doğru yola çıktık. Okluk koyundan çıkarken hüzün ve kıskançlıkla arkamızdan bakan tekneme en geç bir hafta sonra buluşacağımızı fısıldadım… İlk gün Knidos burnundan kıvrılıp Datça’yı teğet geçerek, Hisarönü Körfezine vardık. Geceyi Hisarönü’nde geçirdik. İkinci gün sabah dokuz gibi uyandığımda Rako çoktan demiri almış ve yola koyulmuştu, dümen tutarken önünde iki parça peynir, bir dilim kavun ve rakısı duruyordu… Seyir halindeyken çok alkol alınması pek tasvip edebileceğim bir şey değil elbette ama söz konusu Rako ise kahvaltıda rakı çok da şaşırılacak bir durum sayılmaz. Nasıl ki tekne mazotla, rüzgârla gidiyor, Rako da rakıyla gidiyordu. Bir ufakta Marmaris, bir büyükte Fethiye açıklarına geldik. Gün batımına yakın, ben geceyi geçireceğimiz uygun bir koy bakınırken, Rako devam edelim dedi. Gece seyri zaten zor ve gündüze göre çok daha riskli bir seyirdir. Hele aysız gecelerde hiç tercih edilmemelidir. “Ay ayakta kaptan ayakta, ay yatakta kaptan yatakta” der denizciler. Bizim gecemiz de aysızdı ama Rako hala içiyor ve Antalya yerine rotayı tabakhaneye çevirmişiz gibi seyre de devam etmek istiyordu. Ben duralım, Rako gidelim derken zaten gün batmıştı ve hala gidiyorduk. Rako 4-5 saat daha devam edersek Kaş’a varacağımızı ve Kaş’tan azalmış olan kumanyamızı tedarik edebileceğimizi, sabah da erkenden hareket edebileceğimizi düşünüyordu. Bense Kaş’a gecenin bir yarısı girmenin iyi bir fikir olmadığını söylüyordum… Rako bildiğiniz gibi ısrarkeşti işte ve oraların balıkları bile tanırdı Rako’yu, ben boşa endişeleniyor, boşa konuşuyordum… Tabii, Rako’nun asıl derdi de çok belliydi aslında, alkolümüz azalmaktaydı, bulunduğumuz civarda alkol tedarik edebilecek bir yer yoktu ve Rako geceyi içmeden geçiremezdi, bir şekilde bu gece Kaş’a ulaşmalıydı, yoksa maazallahtı ne yapardı… Biraz Rako’nun anlattığı acayip hikâyelerden kurtulmak, biraz da dinlenip yanaşma zamanımız geldiğinde iki büyük bitirmiş bir Rako’nun yanında pür dikkat olabilmek için kamaraya geçip uyuklamaya başladım. Ne kadar uyumuşum tam olarak bilmiyorum, Rako beni uyandırdığında teknede alkol kalmamıştı ve Rako’ya göre Kajjj’a gelmiştik. Bu karanlık seyirden sonra şehrin ışıl ışıl manzarası insana güven veriyordu. Hemen yanaşma hazırlığına giriştim, halatları pasarelya ucuna bağladım ve pasarelyayı karaya atlayabileceğim mesafeye indirdim. Rako konuşamayacak kadar sarhoş olsa da ezberlenmiş bir refleks haline getirmiş olduğu demir atma ve kıçtankara için manevra işini ustalıkla yapıverdi. Karaya atlayabileceğim mesafeye gelince, süratle karaya çıktım, halatları pasarelyadan çözüp birer birer babalara bağladım. Tanrım! böylesine tedirgin olduğum bir seyri kazasız belasız atlatmıştık. Bu duygunun verdiği rehavetle şöyle bir gerinip kafamı kaldırdım ve limanı çevreleyen dükkânlara doğru döndüm… Dükkânlardaki yazıların hemen tamamının neden Yunanca acaba olduğunu düşünürken iki polis ve bir liman görevlisi yanımıza seğirtti… Daha ben ne pasaportu lan, ne diyorsunuz siz demeye kalmadan polis aracında karakola doğru yola çıkmıştık bile... Rako polislere açık tekel bayii soruyordu! Temmuz Ortası Rako’yla Kaş yerine Yunan adası Meis’e çıkışımızdan iki gün sonra serbest bırakıldık. Bir gün kadar süren çapraz sorgudan sonra, teknedeki her yerin, her şeyin didik didik aranması işlemleri de bitince teknemize binip gitmemize izin verdiler. Türk sularına girene kadar bir Yunan sahil güvenlik botu da bize eşlik etti… Kaçak, insan kaçakçısı, uyuşturucu kaçakçısı vs. olduğumuz savı üzerine bizi Yunanistan mahkemelerinde süründürmemelerine duacıydım, sağ salim vatan topraklarına bir varalım bak Rako’ya neler yapacaktım! Devam edecek... Gelecek Sayıda: Rako'ya neler yaptım, mağarada olanlar, yola çıkamamayı becermek ve birbirinden ilginç maceralar...

devamını oku »

bu yazı NuMB tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: etiketsiz ucuz yazılar

Şeytan bunun neresinde?

NuMB — Thu, 08 Nov 2007 18:20:00 GMT

Gecenin bir yarısı insana paranoya zerk ediyor bu meraklı olma sanatı. Evet, meraklı olmak da bir sanattır ve diğer sanatlar gibi tam olarak ne için olduğu bilinmez. Yıllarca üzerinde tartışılarak kafamızın ütülendiği, sanat toplum için mi, sanat birey için mi, sanat sanat için mi tartışmalarının, bir de sanat Satan (ing: Şeytan) için mi boyutu var. Nerden mi var? Bu yazı bunu anlatır, hatta konuyu dağıtıp yer yer toparlayamayarak kafasına göre takılır. Sanat kelimesinin “nat” hecesini ters çevirirseniz, Satan oluveriyor. “Olsun, ne var ki bunda?” denilebilir. Birçok kelimeyi evirip çevirerek anagramlar oluşturulabilir, yeni kelimeler üretilebilir ve buna “sadece tesadüftür” denilebilir. Hatta böyle demek aklıbaşındalarca çok daha makuldür. Ama, biraz aklım başında olmasın lan diyerekten kurcalayınca gecenin bu vakti, insan ister istemez, “ya tesadüf değilse” diye soruveriyor kendine. Velhasıl, merak sanatı başa bela… Yaptığı sanatın içine gizem, şifre, bulmaca, gizli mesaj koymanın en bilinen ismi kuşkusuz Da Vinci. Notlarını bile ayna aksinde okunabilecek şekilde elle yazıp (Cidden lan, eklentisi olsa ya bunun Word’de, Leonardo Mirror Effect diye), kafa karıştırmayan sanat, sanat değildir düsturuyla sanat icra etmiş büyük abimiz. Onun bu alengirli sanatını deşmeyene, üzerine kitap yazmayana artık kız bile vermiyorlar modern dünyada. Bu nedenle ben bari Leonardo konusuna girmeyeyim, hiç kız isteyesim yok! Leonardo’dan Led Zeppelin’e geçeceğim ama bu geçişe uygun bir cümle bulamadım. İkisi de “L” ile başlıyor diyerek, Led Zeppelin’e varalım, harıl harıl yazma ruh halini daha fazla harcamayalım. Led Zeppelin’in Stairway to Heaven şarkısı birçok kaynağa göre gelmiş geçmiş en önemli 10 besteden biridir. Siz henüz popstar yarışmacılarımızdan birinin söylememiş olmasına çok da aldırmayın, henüz hiçbir yarışmacımız namelerdeki alaturkalığı keşfedemedi. Şarkı önemli şarkı. Biraz anlarım bu telif işlerinden, şarkı öyle şarkı ki, ben bestelemiş olsam, zahmet edip bir daha başka şarkı yazmam. Sırf bu şarkının telifiyle Pascal Nouma’nın bunca ısrara rağmen senelerce yapamadığını yapar, hepinizi diskoya götürür, geri kalan geliriyle de yedi sülalemi ortalama 200 sene krallar gibi yaşatırım şerefsizim… Şarkının altındaki imza Jimmy Page – Robert Plant olarak görünüyor. Sözler Plant'in (Nebat-i Robert), müzik Page'in diyorlar. E, güzel de, şarkının sözlerinin tam olarak neyi anlattığını anlayabilen, bundan emin olan varsa beri gelsin öncelikle! Nasıl iştir ki bu? Bir şarkı düşünün, müzik tarihine damgasını vurmuş ama sözlerinin ne dediği, neyi anlattığı tam olarak belli değil! Neyse zaten konumuz şarkının ne dediği değil. Konumuz şarkının tersten dinlenince ne dediği! Eğer şarkının, “If there's a bustle in your hedgerow don't be alarmed now…” bölümünü tersten dinlerseniz gerçekten de bazıları çok net anlaşılan kelimeler, cümleler duyuluyor. Şuradan şarkının bu bölümlerini iki ters bir düz dinleyebilirsiniz… Satan’dan (şeytandan) bahsediyor tersten duyduğumuz sözler. Şeytan’a bir güzelleme… Açıkçası, bana bir tesadüften çok daha ötesi olduğunu düşündürtüyor duyduklarım. Jimi Page’in Şeytan aşkı da bilinmeyen bir hikâye değil ki zaten. Hatta tarihin en tanınmış şeytancılarından Aleister Crowley’in şatosunu satın alıp orada yaşadığı da söylenenler arasında. (Bu Aleister delisinin, oğlunun adını Atatürk koyması da çok acayip başka bir konudur da, o şimdi dursun…) Zamanın kayıt teknolojileri düşünülünce anlaşılır sözleri şarkının tersten dinlenişinin içine yedirmek gerçekten kolay değil, yani eğer duyduklarımız bilinçli şekilde oraya konulduysa, Şeytan’a gönderilen bu mesaj için inanılmaz zaman ve emek harcanmış olmalı. Zaten Şeytan da kendine yapılan bu jesti şarkının başarısıyla ödemiş görünüyor… Ancak birileri istediği kadar şarkının tersten dinlenişindeki mesajlara inansın, şarkıyı kaydeden ve ayrıca o zamanlar grubun prodüktörü olan Eddie Kramer bunun çok zorlama olduğunu, böyle saçma şeyler için zaman harcayacak aptallar olmadıklarını söylüyor… Tabii, o da istediği kadar reddetsin, bazı meraklılara ve zamanı bollara göre de şarkının sadece o kısmı değil, tamamı Şeytan’a mesaj gönderiyor. Şimdi burada Şeytan filan deyince aranızdan Satanistliğe özenecek arkadaşlar çıkabilir, maazallah yazı ana sayfada filan çıkar, yazıya devam etmeden önce önlemimizi alalım: Satanizm kötüdür, siz siz olun satanizmden uzak durun çocuklar! Evet, Satanizm’e karşı bilinçlendiysek devam edelim. Bu şarkıları tersten dinleyip başka gizli mesajlar bulma işi gayet de yaygınca kurcalanan bir merak sevgili okurlar. Gavur buna bir de "backmasking" diye isim bulmuş ve sadece bu konuya adanmış siteler var. Sadece şarkılarda da değil, ünlü bazı konuşmalar da tersten mesajlar olduğunu iddia edenler var. Bu konuda bizden bir şarkı örneği bulamadım, bizimkilerin daha düzden şarkı yapmayı öğrenememesinden olsa gerek. Tersten mesaj konusunda en çok adı geçen şarkılardan bir de demet mp3 şurada bulabilirsiniz. Tersten dinlenince anlamlı başka cümleler çıkan konuşmalardan da örnekler verelim. ve hemen, yazı iyice tepetaklak olmadan düz dönelim. Sanatına gizli mesaj koyma konusuydu asıl konumuz. Birkaç örnekle de konuyu toparlayalım; Aşağıda gördüğünüz resim, Beatles’ın dağılmasından sonra John Lennon’ın Harry Nilsson yaptığı bir albümün kapağı.

Kapakta, 70’li yıllarda bizde de çocukların yaygınca oynadığı harf küplerinden 2 adet görünüyor. Birinde D birinde S harfini görüyoruz… E, ne var bunda? Bu iki harfin ortasında ise yerde bir kilim var. Kilim’in İngilizcesi; RUG. Yani yerde ne var; D-RUG-S - Drugs (Uyuşturucular). Aptalca belki ama bu albümü uyuşturucu kafasıyla yaptıklarını dışa vurmak istemişler belli ki. Bu arada uyuşturucu çok feci bir şeydir arkadaşlar. Lütfen çocukların ulaşamayacağı yerlerde saklayınız! Tam olarak aynı kategoriye sokabilir miyiz bilmiyorum ama Salvador Dali’nin, birçok tablosunun bir yerlerine kendi portresini gizli ya da aleni gömdüğü de bilinen bir gerçek; aşağıda birkaç örnek veriyorum:

Aslında bu kendini tablosuna çaktırmadan koyma işini güzel zorlamış olan biri daha var; Jan Van Eyck:

Van Eyck’in bu tablosunda bize göre sağda olan adamın zırhının üzerinde Van Eyck’in tabloyu çizişinin yansıması var. Ayrıca, Eyck'in yukarıda verdiğim wiki linkinde sağda gördüğümüz tabloda da bir giz mevcut. Acaba Hitchcock da filmlerinde mutlaka görünme fikrini bu sanatçılardan almış olabilir mi? Resim dünyası da bu tür örneklerle dolu, resmine gizli mesaj yerleştiren ressamlara son örnek olarak da, çözümü zor bir örnek verelim. Lorenzo della Fontana’nın yüzyıllar önce yaptığı tablodaki uçan nesne UFO olabilir mi acaba? Bak bak, adamın biri de yamaçtan köpeğiyle UFO’yu kesiyor sanki! Siz siz olun UFO’yu kesmeyin arkadaşlar. Hafif’e giren sabi sübyanların kanına girip onları zehirlemeyin! Dip Notlar: 1- Yazıdaki hiçbir bilgi tarafımdan keşfedilmemiştir, bazılarının gerçekliği test edilse de bu bilgiler tamamen başka kaynaklardan öğrenilmiş arak bilgilerdir. 2- Pink Floyd’un “Dark side of the moon” albümünün “Wizard of Oz” filmi ile bire bir senkron olduğu iddiası gibi şehir efsanesi kıvamındaki gizli mesajlar yazıya bilinçli konulmamıştır. 3- Stairway to Heaven’ın Türkçe meali aşağı yukarı şöyledir: bir kadın var tüm parıltıların altın olduğuna inanan ve bir merdiven satın alıyor cennete ve vardığı zaman oraya biliyor ki bir kelimeyle elde edecek orada bulunma amacını ve bir merdiven satın alıyor cennete bir işaret var duvarda yine de emin olmak istiyor çünkü bilirsiniz bazen iki anlamı vardır kelimelerin orda, dere kenarındaki ağaçta bir kuş var şöyle diyor şarkısında 'bazen kuşkuyla dolar tüm düşüncelerimiz' ah meraklandırıyor beni öyle bir hisse kapılıyorum ki batıya baktığımda sanki ruhum haykırıyor uzaklaşmak için rüyalarımda duman halkaları görüyorum ağaçların arasından yükselen ve durup bunu seyredenlerin seslerini duyuyorum ah bu beni meraklandırıyor bu beni gerçekten meraklandırıyor eğer hepimiz katılırsak ezgiye gerçeğe götüreceği fısıldanıyor kavalcının ve yeni bir gün doğacak bekleyenler için orman kahkahalarla çınlayacak eğer bir patırtı varsa bahçenizde telaşlanmayın mayıs kraliçesinin bahar temizliğidir evet iki yol var gidebileceğiniz ama uzun vadede hala vakit var değiştirmek için yolunuzu kafanız zonklar durur, nerden bileceksiniz ezgiye katılmaya çağırıyor kavalcı sevgili bayan duyuyor musunuz esen yeli? ve biliyor musunuz ki rüzgarın fısıltılarındadır aradığınız merdiven estiğimizde yoldan aşağı doğru gölgelerimiz ruhlarımızdan daha uzun bir kadın yürüyor hepimizin tanıdığı beyazlar içinde parlayan ve herkese göstermek isteyen herşeyin nasıl altına dönüştüğünü ve dikkatli dinlerseniz eğer size de ulaşacaktır ezgi hepimiz bir ve birimiz hepimiz olduğunda bir kaya gibi sağlam olup yuvarlanmadığımızda ve bir merdiven satın alıyor cennete. 4- Sanatın içine şifreli mesaj koyma konusu o kadar geniş ki, örneklemekle bitecek gibi değil. Oturup yazsan kitap olur. Sadece bir kaç örnekle konuya değindim. 5- Peki, bu yazının içine benim gömdüğüm gizli mesajı bulabilecek misiniz bakalım?

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı NuMB tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: sanat, satan, şeytan, 6666, crowley, aleister etaturk, şifre, led zeppelin, stairway to heaven, da vinci, eyck, lennon, nilsson, aleister crowley, jimi page, robert plant, aşık veysel

Türkiye'deki Yasal Eroin Fabrikaları

NuMB — Sat, 03 Nov 2007 13:35:00 GMT

-Büyüklere inkılap tarihi departmanından-

Adını hepimizin bildiği meşhur Bayer ilaç firması 1897 yılında bir ilaç keşfedip tescil ettiriyor. Müthiş ağrı kesici özelliği olan ilaç, bir yıllık fare testlerinin hemen ardından, kanser, tüberküloz ağrıları için zaman kaybetmeden piyasaya sürülüyor. Hikâyeye göre, Bayer’de çalışan bir mühendis, keşfettikleri ilacın insan bedenindeki etkilerini tam anlamak ve bir test sürüşü yapmak için, ilacı damarına enjekte ediyor, ilacın etkisindeyken de “Kendimi kahraman gibi hissediyorum” diyince, bunu duyan diğer ayık kafalı mühendisler ilacın adını “Hero’in” koyuyorlar…

İlaç niyetine yasal satılan uyuşturucular dünya farmakoloji tarihinin bir parçası. Meşhur doktorumuz Freud’un çocuk, genç, yaşlı demeden tüm hastalarına senelerce “kokain” yazdığı bilinen bir gerçek. Tıpkı, şimdi ilköğretim kantinlerinde de bulabileceğimiz ectasy isimli üzeri rölyefli hapların seneler önce Türkiye eczanelerinde “mucize zayıflama hapı” diye satılmaya başlaması gibi. Tüm dünyada mucizevi olarak karşılanan eroin isimli ilaç, kısa sürede Amerika ve Avrupa’da bir bağımlılar ordusu yaratıyor. Ortalık eczaneleri, ilaç depolarını yağmalayan eroin bağımlılarından geçilmez hale geliyor. Batı dillerinde adı Heroin olan bu ilacın Osmanlı’ya Eroin olarak gelmesini H’leri yutan bir Trakyalı Türk tarafından getirtildiği iddiası üzerine yaslayabiliriz ama adı ve gelişinden ziyade Osmanlı’ya öyle bir geliyor ki eroin, gitmek bilmiyor… Eroin saf morfinden yapılıyor, morfin ise afyondan. Ve o vakitler, dünyanın en kaliteli afyonu, Anadolu’da yetiştiriliyor. 62 vilayette düzenli afyon ekimi yapmakta olduğumuz yıllar. Birinci Dünya Savaşı’nın hemen öncesi… Tam o tarihlerde yeni icat edilen eroinin de ağır sonuçları görünmeye başlayınca, tüm dünyada afyon ve afyondan üretilen maddelere karşı sert bir kampanya yürütülmeye başlıyor. Elbette, afyon üzerinden büyük rantlar sağlayan ülkeler, bu kampanyaları yalanlıyor, gereksiz buluyor. Örneğin İngiltere, Afyon üretiminin sınırlandırılmasını onaylarken ticaretinin sınırlandırılması konusunda büyük direnç gösteriyor. Ancak, tüm dünyada büyük yankılar uyandıran doktor raporları ve özellikle eroin karşısında oluşturulan konsorsiyum çalışmalarıyla, 1912 yılında Lahey Afyon Sözleşmesi diye bilinen sözleşme imzalanıp, eroin üretimi tamamen yasa dışı ilan ediliyor. İngiltere afyon üretimine sınır getirilse de, satışına getirilmemesi için ne kadar dirense de kararı değiştiremiyor… Osmanlı ise, Lahey’e delege bile göndermiyor. 1914’te yapılan ek protokole ise delege gönderse de imza koymuyor. Sonrası Dünya Savaşı… Sonrası Kurtuluş Savaşı… Gerçi, Sevr Anlaşması ile konu Osmanlı’yı da bağlar hale geliyor ama Anadolu’da hiçbir yasal düzenleme yapılmıyor ve Anadolu dünya afyon ticaretinin merkezi haline geliyor… Arjantin’inden, Japon’una, İtalyan’ına kadar tüm dünyadan uyuşturucu tüccarları İstanbul’u mesken ediniyorlar. İstanbul bir uyuşturucu cenneti haline geliyor. Afyon ticareti serbest, üstelik de en kalitelisi. Milli mücadeleyi kazanıyoruz. İlk hükümetimiz kuruluyor ve yabancı sermaye hükümetimize , topraklarımızda “Eroin fabrikası” kurmayı teklif ediyor. 1926 yılında hükümetimizin aldığı bir kararla, Japon bir firma ile ortak, bugünkü Taksim Divan Oteli – Taşkışla mevkiinde Mecidiye Kışlası olarak bilinen yere tarihimizin ilk “Eroin Fabrikası” kuruluyor.

-T.C. Uyuşturucu Maddeler İnhisarı tarafından toz ve ekstre halinde satışa sunulan Morfin şişeleri-

Tüm modern dünyada yasak ama bizde yasal olan eroinin getirdiği kazanç ve ekonomik hareketlilikle, taze cumhuriyetimiz bir uyuşturucu cenneti haline geliyor. 1929’da ikinci eroin fabrikamız, Eyüp’te Haliç kenarına kuruluyor. Adı; “Eczayı Tıbbiye ve Kimyeviye” – ETKİM. Yine aynı yıl, üçüncü eroin fabrikamız Kuzguncuk’ta “Türk ecza-yı tıbbiye ve kimyeviye şirketi” – TETKAŞ – adı altında kuruluyor. Kurucuları arasında Kurtuluş savaşı kahramanı İsmail Hakkı’nın da bulunduğu şirketin yönetim kurulu başkanı zamanın TBMM başkan vekili ve Trabzon milletvekili Hasan Saka (1947’de Başbakan). Bu yıllarda, Türkiye’nin 27 sanayi kuruluşu var ve bunlarının tamamının yıllık kârı 2 Milyon TL düzeyinde seyrederken, eroin fabrikalarımızın cirosu 15 Milyon TL. Aylık bir milyon bağımlının ihtiyacını karşılayacak kadar ve en kalitelisinden eroin imal ediliyor o sıralar genç cumhuriyetimizde. Bu dönemde inanılmaz ucuz olan eroin toplumun her kesiminde kullanıcı bulmaya başlıyor, iç pazara satışı yasak olan ama denetlenmeyen madde, fabrika çalışanlarından başlayarak tüm ülkede bir bağımlılar ordusu yaratmaya başlıyor. İçte durum böyleyken, dışarıdan tüm dünyadan gelen ambargo tehditleri, yasal zorlamalar, dayatmalara rağmen Türkiye üretime devam ediyor, 1930’a gelindiğinde dünya gazetelerinde Mustafa Kemal Atatürk ve İsmet İnönü uyuşturucu satıcısı olarak resmediliyordu. Mustafa Kemal bu işe bir son vermek istese de Mecliste eroinden kasasını dolduran milletvekilleri nedeniyle fabrikaları kapattırıp, eroin üretimini yasadışı hale getiremiyordu. Şubat 1930’da New York’ta yakalanan Alesia isimli bir gemide Türkiye’den yüklenmiş 500 bin dolarlık saf morfin ele geçiyor. Tam bu sıralarda da kurtuluş savaşımızın kahraman gemilerinden Pierre Loti, Lamartine, Bulgaria, Vesta gibi gemiler tüm dünyada uyuşurucu kaçakçısı gemiler olarak fişlenmiş bulunuyordu. Ekim 1930’da Londra’da düzenlenen konferansa Türkiye de heyet gönderdi, amaç uluslararası arenada eroin yüzünden darmadağın durumda olan imajı düzeltip, Milletler Cemiyeti’ne girebilmenin çarelerini aramaktı. Ancak konferansta, Türk heyetinin yaptığı hatalarla Dünya uyuşturucu kaçakçılığının merkezinin, Türkiye’nin yasal eroin ticareti olduğu belgelendi. Artık tüm Dünya’da Türkiye adı eroinle birlikte anılmaktaydı. 1931 yılında Mustafa Kemal Cenevre’de Türkiye’nin uyuşturucu trafiğinin ana konu olduğu toplantıya bir heyet gönderdi. Heyetin başında eroin fabrikaları yönetim kurulu başkanı Hasan Saka vardı. Hasan Saka, eroin rantının tepesinde oturan isimlerdendi ve tamamen üretimi durdurmaya yanaşmıyordu. Bunun üzerine toplantıdan genç cumhuriyete ağır ambargolar uygulanması yönünde bir karar çıktı. Türkiye köşeye sıkışmıştı. 1933’e kadar göstermelik azaltmalar ve göstermelik eroin taciri tutuklamaları, sınır dışı etmeleriyle fabrikalar üretime devam etti. 1933 yılında bir gün Mustafa Kemal ani bir şekilde kabineyi toplayıp “Eroin Fabrikaları kapanmıştır” açıklamasını yapıyor, direnmelere rağmen karar Halk Fıkrası tarafından onaylanıyor. Mustafa Kemal’in gücüne karşı bile sıkı muhalefet gösteren eroin lobisi kararın yasalaşmasını bir yıl kadar daha erteletmeyi başarıyor. Ve Türkiye’nin yasal eroin fabrikaları bir takım meraklılar konuyu kurcalayana kadar tarihe gömülüyor… Konuyla ilgili kitaplar: Overdose Türkiye - F. Cengiz Erdinç Taklamakan - Serap Bengü

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı NuMB tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: eroin, uyuşturucu, türkiye ve uyuşturucu, eroin fabrikaları, afyon, afyon ticareti

Çocuklar için gol atın!

NuMB — Fri, 11 May 2007 11:19:00 GMT

Bugünlerde yolunuz Mercedes-Benz bayiilerinden birinin önünden geçerse, içeri dalıp "gol atmak istiyorum" deyin. Sokak Ligi; spora erişimi kısıtlı veya dezavantajlı konumda olan çocukların, futbolu araç olarak kullanarak kişisel gelişimlerine katkıda bulunmayı ve toplumla uyum içinde yaşamalarını hedefleyen bir girişim. Mercedes de sponsorları olmuş, Türkiye çapında tüm Mercedes bayiilerine kurulan standlerde bizim atacağımız her 1000 gol için çocuklara bir adet sprinter minibüs veriyorlar... Mercedes bayiilerini bu ara boş geçmeyin yani, hep ofsayta düşenlere "Gol olma şansı verebilirsiniz...."

devamını oku »

bu yazı NuMB tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: sokak ligi, risk altındaki çocuklar, futbol, mercedes, sosyal sorumluluk

Herkes Türkiye'yi bölmek mi istiyor?

NuMB — Thu, 10 May 2007 12:49:00 GMT

İki gün önce Sabah Gazetesi internet sitesinde göz gezdirirken, oldukça büyük girilmiş bir haberle karşılaştım. Haber, basınımızın çok sevdiği, Türkiye'yi bölmek isteyen dış mihraklar haberlerinden biriydi. Efendim, Sabah'ın manşetten verdiği habere göre, Money Gram isimli uluslararası para transferi yapan firma, internet sitesinde para transferi yapılan yerleri gösteren haritada Türkiye'yi Doğu Anadolu kısmını keserek göstermiş. İşte yine aşağılık bir Türkiye'yi bölme oyunu, diyordu haber. Üşenmedim, şöyle bir göz attım sözü geçen firmanın sitesine ve haritalara. Ve hemen anladım ki, adamlar para transferi bölgeleri belirlemişler ve haritalar ona göre renklendirilmiş. Türkiye'nin Ankara'ya kadar olan bölümü Avrupa para gönderme diliminde, gerisi ortadoğu para gönderme diliminde. Ayrıca başka bazı ülkelerde de görünüyor aynı durum, örneğin Rusya da bu şirket tarafından hunharca! bölünmüş bir ülke...

Dayanamadım, yorum girdim habere "Siz nasıl gazetecelik yapıyorsunuz?" babından. Baya da bir giydirdim hani... Milleti boş yere dolduruşa getirip, ekstra paranoya aşılıyorsunuz topluma diye. 15 dakika sonra, pek umutlu olmasam da hatalarını açıkça anlatan yorumumu yayınlamışlar mı diye siteye girdiğimde, sözünü ettiğim haber ana sayfadan yok olmuştu... Dikkat! Anasayfaya manşet girilmiş bir haber, 15 dakika içinde belki de tesadüfen, benim yorumumdan hemen sonra yok olmuştu... Bugün, bir arama yapayım dedim gaezetenin sitesinde... haberi anasayfadan kaldırmışlar ama altta bir yerde duruyormuş hala. Benim yorumum tahmin ettiğim gibi yayınlanmamış. İşin hazin tarafıysa, habere gelen yorumların hiçbirinde haber gerçekten ne derece doğru diye bakılmadan, hepsinde "işte batı Türkiye'yi bölüyor, hain insanlar" edebiyatının yapılmış olması... Kim daha çok zarar veriyor gerçekten bu ülkeye, para transferi yaparken bazı ülkeleri bölgelere ayıran yabancı bir şirket mi, insanlarını yanlış bilgilendirerek galeyana getiren bu ülkenin vatansever olduğunu söyleyen bir gazetesi mi?

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı NuMB tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: sabah gazetesi, türkiye, bölücü harita, moneygram, basın ahlakı

Bir el atın da, dünyayı kurtaralım…

NuMB — Thu, 05 Apr 2007 22:11:00 GMT

Sevgili küresi ısınanlar; Hafif'e yazdığım en zor yazıya hoşgeldiniz! Hafif açıldığı günden beri buralardayım. Buraya bir sürü yazı yazdım, çok sürü yazılarınıza yorum yaptım, bir kısmınızla kafa göz yardım, bir kısmınızın kafasını gözünü sevdim. Burada, ortalama insan hayatının onda biri denilebilecek kadar bir zamandır mevcutluyum. Bulunduğunuz yerden sadece “NuMB” diye bir internet karakteri olarak görünsem de; nefes alan, hisseden, öfkelenen, seven, ağlayan, kahkahalar atan, bira içince sıkça tuvalete giden bir canlıyım… Evet, sert yazıyorum bazen, her ne kadar kendimle barışık olsam da, hayatın kirletilmesi ile pek barışık değilim... Bir süre önce hayati bir karar verdim. Ve bu kararı sizle paylaşmak istiyorum. Hayatımın ilk yarısını bitirdiğimi ve devre arasında olduğumu düşünüyorum. Beni böyle bir karara sürükleyen de, aslında bu düşüncedir. İlk yarıda hayattan goller yedim, tüm hatlarımla savunmaya çekilip bir kontratak golü umuduyla yaşadım, kontratağa çıkarken kalemde goller gördüm. Goller de attım elbette, hayatla başa baş bir mücadele içinde yaşadım durdum. İlk yarıyı yenildik ama ezilmedik mağrurluğuyla bitirmemek için elimden geleni yaptım. Mücadelenin yarısına geldiğimde, ilk yarıdan aldığım derslerle, ikinci yarıya nasıl başlamam gerektiği konusunda oturup uzun uzun düşündüm. Ve bir karar verdim… Verdiğim kararın içine en büyük hayallerimi koydum; - İnsanlık için bir şeyler yapacağım, - Bir yelkenliyle dünyayı gezeceğim, - Yazacağım İşte bu yazı, bunu anlatır! Sevgili kafası karışanlar; Konuyu biraz daha toparlayayım! Bir yelkenli ve 2 çocukluk arkadaşımla birlikte 3 yıllık bir dünya turu için yola çıkmaya karar vermiş bulunuyorum. Ve bu kararı vermek emin olun, haddinden fazla zor oldu. Fena da gitmeyen bir kariyerin orta yerinde ortadan kaybolmak, sevdiklerine ve oldukça yaşlanmış anne babaya “Ben, üç yıl yokum” demek, sayısız hayati riskleriyle en ağır rotayı seçmiş olmak bile, benim için kararın zorluklarından sadece bazılarıydı. Asıl gerçek zorluk ise, hayatım boyunca ensemde nefesini hissettiğim “bir işe yaramak” kaygısının beni durduruyor olmasıydı. Dünya süratle her anlamda kirlenirken sadece hayallerimin peşinden koşuyor olmak fikri, benim gibi bir adam için fazlasıyla hırpalayıcıydı. Sadece hayallerimin peşinde koşamazdım. Gidişimin, bir maceradan öte bir işe yaraması gerektiğine inanıyordum açıkçası… Sevgili hâlâ okuyanlar; Uzunca zamandır üzerinde düşündüğüm bir proje ile gidişimin anlamını buldum. Ve uygulamaya geçtim… Global Warner

Global Warner; hem projemizin, hem teknemizin adı. Genel olarak tüm çevre duyarlılıkları ve aciliyeti yüzünden özellikle küresel ısınma karşı tavır almayı, bir insanlık geleneği haline getirebilmek gibi uçuk bir hayalin peşinden gideceğiz. Belki, yaptığımız hiçbir işe yaramaz ama gelecek nesiller, onlara bırakacağımız ‘rezalet bir dünya’da yaşarken, bugün bizim neden bir şeyler yapmayı denemediğimizi kendilerine soracaklardır. İşte o zaman, en azından birilerinin denemiş olduğunu bilmeleri, belki onlara daha iyi bir dünya için yapılacak bir şeylerin her zaman olabileceği umudunu verir. Sırf bunun için bile denemeye değer… Tüm turumuz boyunca her rastladığımız insana küresel ısınmaya karşı alınabilecek önlemleri anlatmaya çalışacak, bu amaçla tasarladığımız bayrağı taşımasını isteyeceğiz. Yolda rastladığımız her tekneye “Küresel Uyarıcı” bayrağı verip, gurçatasına çekmesini isteyeceğiz. Ve onlardan da artık gerçeğimiz olan bu tehlikeye karşı herkesi uyarmalarını isteyeceğiz. Bir de sitede göreceğiniz bir ‘söz’leşmemiz var ki, o da basit kişisel çevre duyarlılığı gösterebilmeye söz vermiş olmak demek. Diyelim ki bunu bir insanlık geleneği yapmaya çalışmamız hayal; dünyada hala sözünü tutan insanların olduğuna inanmamız da mı hayal? Sağ salim dönersek de, Türkiye’de yanımızda getirdiğimiz ilginç hikâyelerimizle bir sunum hazırlayarak, isteyen her okula gidip, çocuklara çevre bilinci aşılamaya çalışacağız. Çevre konusunda ahlak sahibi yeni bir nesil için elimizden geleni yapacağız. Kısaca böyle. Daha fazla detayı, sevgili hafif uyku’nun özveriyle tasarladığı, yine hafif.org’dan tanıdığınız menguzar, çekirge ve freefreshfish’in değerli zamanlarından ayırıp el attıkları sitemiz'de bulabilirsiniz. (Sitede hâlâ eksiklerimiz var tabii, ama hafif’te ilk bahsini eden, ben olayım istedim.) Şimdi; Hafif sakinlerinden, zamanında bu turu atmam için destek olacaklarını söyleyenler, teliflerini bağışlayanlar, şöyle bir adım öne çıksın lütfen. Sadece bir tur atmayacağız, Dünya için iyi bir şeyler yapmak derdimiz de var artık. Hayatımda ilk kez birilerinden bir şey isterken utanmıyorum; elinden gelen herkesten, hepinizden olabilecek her türlü desteği umuyorum açıkçası. Amacımız için her tür desteğe ihtiyacımız var zira; her dilde çeviriye, tasarıma, tanıtıma, inanca… Parlak fikirlerinizi, önerilerinizi, destek olabileceğiniz aklımıza gelmeyen konuları gerek bu yazının altında, gerekse postaneden atacağınız mesajlarla paylaşırsanız sevinirim. Türkiye’de olmadığım zamanlarda da hafif’ten çok uzaklaşmayı düşünmüyorum ve tur boyunca proje sitesi dışında sadece hafif’e özel bir şeyler yazmaya gayret edeceğim. Benden hoşlanmayanlar çok sevinmesinler! Tekneden kısa dalga radyo sinyalleri sayesinde internet bağlantım daimi olacak… Hadi bir el atın da, dünyayı kurtaralım…

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı NuMB tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: global warner, küresel uyarıcı, küresel ısınma, numb, hafif, dünya, hayat, sorumluluk

okyanusta gezeriken, volkan patlar, ada oluşur, yelkenli seyreder...

NuMB — Wed, 14 Mar 2007 15:44:00 GMT

http://yacht-maiken.blogspot.com/2006/08/stone-sea-and-volcano.html

bu yazı NuMB tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Hücre içinde seyahat... müthiş görüntüler!

NuMB — Tue, 13 Mar 2007 12:20:00 GMT

http://aimediaserver.com/studiodaily/harvard/harvard.swf

bu yazı NuMB tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

mim'i biliyorduk da, mimoza da nedir diyenler için...

NuMB — Sat, 10 Mar 2007 11:19:00 GMT

http://www.shodoshima-kh.jp/tour/images/p_mimoza.jpg

bu yazı NuMB tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: mimoza, mim

Dertlerin Bayrakları

NuMB — Wed, 07 Mar 2007 11:03:00 GMT

Ortalıkta dolaşan bir mail var. Mailin içeriğindeki sunuma göre; Birleşmiş Milletler, Charung Gollar isimli bir Norveçli diplomattan dünyanın sorunları ile ilgili bir sunum hazırlamasını istemiş ve yaptığı sunum siyasi pazarlama dalında (böyle bir dal da varmış demek) Nobel'e aday gösterilmiş. Baktım sunum fena sayılmaz, biraz kurcaladım. Charung Gollar diye bir adam yok - asıl sunumu hazırlayan Icaro Doria adında bir Brezilyalı genç diyorlar. Evet fikir fena değil; Türk bayrağı için önerileriniz de muhabbeti şenlendirir...

devamını oku »

bu yazı NuMB tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: bayrak, dünya sorunları, birleşmiş milletler, charung gollar, icaro doria