hafif.org - belguzaar - beğendikleri

İyi ki doğdum

belguzaar — Wed, 16 Jul 2008 08:18:00 GMT

Kanaviçedeki kadar eşit kareler var mıydı hayat denklemimde bilemem, kim bilebilir?

Bildiğim, her alınan nefesin hakkı ile verildiğidir...

Tüm kumpaslara yanıt yaşama sevincimdir,
mayın tarlalarının tahayyülü artık bir hiçtir...

Doğduğun saati söyleyebilmeleri aciz bir bilgiçliktir,
kalan ömrün uzunluğunun tahmin isteği ise artık çok gereksizdir...

bu yazı belguzaar tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

OSKAR'A NE OLDU?

belguzaar — Sun, 06 Jul 2008 11:41:00 GMT

Oskar'a ne oldu?.. ne oldu?.. ne oldu?.. ne oldu?.. Tanrım kafayı yiyeceğim... halbuki herşey ne kadar güzeldi. daha yeni tanışmıştık. ilk başta gözlerimiz kenetlenmişti birbirine. sonra ona usulca yaklaşıp "hey naber, nasılsın?" diye fısıldamış, elimde yarısını yediğim poğaçamdan bir lokma kopararak tanışma şerefine ona uzatmıştım. Az önce önünden türlü şımarıklıklar yaparak onu kızdırmaya çalışan ve bunu başaran bir grup yaramaz çocuğa hırlamış bağırmış ortalığı birbirine katmıştı... Bu muydu az önce mahalleyi ayağa kaldıran yiğitler yiğidi Haski kırması?... Zarifti kibardı. Uzattığım poğaça parçasını elimde ustalıkla çekti ağzına. bir de teşekkür kuyruğu salladı. Yine bir lokma daha... Bu arada kokumu beynine yazdığını hissettim. Laubali değildik, seviyeliydik, dost oluvermiştik bir çırpıda. Artık her akşam iş dönüşü bağlı olduğu bahçe demirine yaklaşıyor, yanımda olan bir kaç lokma şeyleri onunla dostluğumuz adına paylaşıyordum. Asildi. beni görünce yaltaklanmıyor sadece kulaklarını dikiyor azametle benden bir hareket bekliyordu. "-dı -du" diyorum canım dostlar... evet "-dı -du"... Onunla en son görüştüğümüzde çıtır leblebi ikram etmiş hatta avucumun dilinden ıslanmasına izin vermiştim. Adını bilmediğimi farkettim bir anda. Orada çalışan işçilerden birine onun adını sordum... OSKAR dedi çocuk... "Patronun köğeği o, adı OSKAR"...

devamını oku »

bu yazı belguzaar tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

KELEBEK GİBİ OL

belguzaar — Sat, 18 Aug 2001 11:35:35 GMT

Kelebek gibi ol... Konduğun zambak, öptüğün gül, kokladığın menekşe senden incinmesin.

Kelebek gibi ol... Konduğun zambak, öptüğün gül, kokladığın menekşe senden incinmesin. Kanatlarında güzellik tohumları götürdüğünü, bu güzellik tohumlarının hayat bulmuş halinin sen olduğunu anlatabilirsen, problemi çözmüş olursun.

Sen hiçbir gülün, bir şekerin asık surat, kin dolu bir kalbe sunulduğunu gördünmü?
Gözyaşı sevgisinden hoşgörüsünden, merhamet ve şefkatinden yumuşamış bir gönlün aşk deyince, sevgili deyince, gözlerde belirip yanaklarından aşağı düşen, bir damlası güneşi söndürecek kadar değerli hazine...

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı belguzaar tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: terör, pkk, eminönü, patlama

Fransız Paradoksu

belguzaar — Tue, 22 Apr 2008 16:00:00 GMT

Şarabın o en sevdiğim kekremsi tadı kadar sevdim destansı tarihçesini...

Peyniri aslında hiç sevmeyen ve günlük hayatta bir türlü sempati besleyemeyen ben, şiir gibi bir kırmızı şarap eşliğinde muhakkak bir kaç dilim güzel bir peynire eşlik için müsaade edebilmişimdir kendime. Yine de bu bana hangi şarabın yanında neler yenmesi gerektiği bilgimi arttırma isteğimde sadece bir önsöz olabilmiştir.

devamını oku »

bu yazı belguzaar tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

yol takıntısı

belguzaar — Thu, 28 Dec 2006 11:37:17 GMT

YOL TAKINTISI
Otobüsteki yerim cam kenarı. Dua ediyorum yanıma fazla konuşmayan ufak tefek biri düşsün diye. Ama her zamanki gibi yol arkadaşımın istediği olacak gideceğim yere kadar susmadan konuşacak. Ne olur Allahım, ne olur? Şu kuluna bir günde suratsız bir yol arkadaşı nasip eyle! Çok mu abartıyorum acaba? Dur bakayım bir düşünelim. Şimdiye kadar yanımdakiyle hiç konuşmadan yaptığım bir yolculuk var mı? Var tabii canım bir kere olmuştu. Nankörlük yapmayayım.1991 yılı Kasım ayında İstanbul yolculuğumda bir genç kız oturmuştu yanıma. O da selam verip de iki laf ederim diye korkusundan yan oturup ha bire sigara sarıp tüttürmüştü. Derdim mi ne? Efendim, ben dağları dereleri tepeleri seyrede seyrede yolculuk yapmayı sevdim hep. Yol boyunca dışarıda güzel, ilginç olan her şeyi hafızama kaydetmek, kent curcunası ıvır zıvır dertlerden tümden uzaklaşmak değil mi niyetim? Gel gör ki sohbetçi teyzelerim insana dinlenmek için fırsat vermez. Hal hatır faslından sonra merak ediyorlar yol arkadaşlarını doğal olarak. Kimim, neciyim, nereye gidiyorum? Cevap vermeyip onu nasıl üzerim? Surat yapacağım diye söz veririm her seferinde. Bende de var aksaklık, yapamam. Nasıl kırarım karşıdakini? Yolculuğunu nasıl berbat ederim? Bugün şanslı günüm olsun ne olur Allahım! Bir fırsat ver bana… Kendimle baş başa kalayım bu yolculukta ne olur. Şimdi yol arkadaşım bir açar ağzını. Konuştukça depreşir insanın sıkıntısı. Kaç kaçabilirsen...
Yerime oturdum otobüse valizlerini veren, birbiriyle vedalaşan insanlara bakıyorum, gördüğüm her kadın için tahminde bulunmaya çalışıyorum.
-Bu hanım olsa keşke yol arkadaşım. Sakin birine benziyor. Ama yok! Olmadı, bu hanım diğer otobüse yöneldi. Şu mu acaba? Yok yok bu olmasın! Bu biraz şişmanca. Yerleşemez rahat edemez. Üstüme abanır. Ayyy ne sinirim! Kendi kendime problem yaratıyorum?.. Bak! Kendime kızdım yine. Hem böyle şirin toplu insanlar çok neşeli mutlu insanlar gibi geliyor bana. Ne güzel pozitif enerji!
-Evet işte bu! Benim yol arkadaşım bu hanım olmalı. “İnsan sarrafı oldum artık” diyenler gibi, ben de yolcu sarrafı oldum. Bakın, bu teyzeyi genç bir kadın yolcu ediyor. Kızı galiba… A, hanım kızım, anneni dışarıdan yolcu edeceğine bindir otobüse oturt koltuğuna. Anneciğinin yol arkadaşına bir selam ver, anneciğini bir emanet et bari ona. Yok olmaaaazzz!.. öyle alelacele “güle güle, allahaısmarladık” deyip kaçacak. Bak bak… nasıl da bilirim ama.. Gidecek bu gidecek..
Annesi olduğunu tahmin ettiğim teyzemde dayanamıyor genç kadına “hadi evladım sen git bekleme, işe geç kalacaksın” diyor. Kızına düşkün gibi, ona üzülüyor besbelli. Göz nuru bir tanesi kızı. Bak şimdi bu kız çalışıyor üstelik. Allah bilir evlidir bu kızcağız. Çocukları da vardır. Kızcağız koştura koştura mahvoluyordur. Damat da anlayışlı değildir. Bir tanecik kızı da şöyle tüm sıkıntılardan uzaklaşsa bir yolculuğa çıksa, dinlense ne güzel olurdu aslında. Ooofff bu ne ya… hep aynı insanla yolculuk çekilmiyor haa.. Şimdiye kadar yol arkadaşlarımı ezberledim artık. Dur bakayım… Evet, yol arkadaşım olacağını tahmin ettiğim teyzem otobüse biniyor. İnşallah beni de biraz düşünür kızını düşündüğü kadar! Fazla hasar bırakmaz diyorum içimden. İşte yine yanılmadım, teyzecim benim yanımda oturacak. Tombiş, güler yüzlü, çevresine ilgili… Haydi hayırlı yolculuklar…

bu yazı belguzaar tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Birkaç Çocuk İçin Rüya ve Gerçek

belguzaar — Mon, 10 Mar 2008 16:05:00 GMT

Herkesin kendi dünyasında yaşadığı kesin. Herkesin kendine ait gerçeklikleri olduğu apaçık ortada… Bu konunun üzerine gidildiğinde, filozofların, din adamlarının ve bilim adamlarının durup başka bir işe yöneldikleri korkma noktası hemen hemen buralarda bir yerdedir. Tüm insanlık ortak bir evrende yaşadığına inanmak ister ve bütün yaşanılanların kendisinden ibaret olduğu düşüncesi insanları korkutur. Korkuya yenik düşmeyi bir tercih gibi gösteren nihilistler de tam olarak bu noktayı geçebilmiş değildir. Gerçeğin peşinden koşan insan kendi farkına vardığında ve gerçeklik denen şeyin bile herhangi bir insan düşüncesiyle yaratılabildiğini kavradığında, panik haline girer, yeniden (sıradan da olsa mutlu) insanlara katılmak ister. Kendini kandırmayı en iyi şekilde başarabilen insanlar her zaman başarılı, huzurlu ve ideal insan tipi olarak gösterilir. Öyleyse hayat bir bakıma kendini kandırmaktan ibarettir.

Uyanıkken yaşadığımız her olayı bilinçaltımızda tuhaf senaryolara çeviririz ve uyuduğumuzda bu gizli filmleri izleriz. Beynimiz her rüya görüşte şizofren bir şekilde ikiye ayrılır. Rüyayı görürüz ama senaryoyu yazan kişiyi tanımayız. Senaryoyu yazan gizlenmeyi, rüyayı gören ise kendini kandırmayı sever. Bunlar karşıttır. Tek bir bütünün iki kutbundan ibarettir insan düşüncesi.

devamını oku »

bu yazı belguzaar tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

çene altı, sinir altı..

belguzaar — Wed, 13 Feb 2008 13:06:00 GMT

kimi konular vardır ki hassastır.. dokunulmaması, iyileşmeden oynanmaması gereken ve ancak iyi niyet, zaman ve sabır ile iyileşebilecek bir hassasiyet.. açık yara gibi.. cılk et.. neresine dokunsan kopuyormuş gibi acır etin.. halbuki değen parmağının ucudur yalnızca..

kimi insanlar vardır her "yara"dan, hastadan, deva arayandan kendine bir menfaat yaratır.. devlet hastanelerinde görevi olduğu halde, hastalardan bahşiş alan, bahşiş verene daha iyi davranan hasta bakıcılar gibi..

kimi arzular vardır.. gizlidir.. taa içlerinde saklıdır insanın.. kimselere söylenmez.. içerideki tutku öylesine yoğundur ki taşar bazen.. taşan nesneler konuyu bütünü ile anlamaktan/anlatmaktan acizdir.. ama tutku-arzu-istek taşmalar ile kaimdir, öylece yaşar içeride.. ta ki uygun bir ortam bulup gerçekleşene kadar.. incir çekirdeği gibi.. noktadan bile küçük bir zerre.. toplamda bir milimlik zararsız bir parçacık.. yerken dişin arasına kaçsa farketmezsin.. öylesine küçük.. ama uygun ortamı bulduğunda yeşerir.. ve yeşerip köklendiğinde taşları, duvarları, kayaları çatlatıp, parçalar.. kendine uygun ortamı kendisi hazırlar.. yeşerdikten sonra engel olamazsın ona.. öyle bir kuvvet saklıdır ki o incir çekirdeğinde.. o küçücük tohumcukta.. dışarıdan bakınca neler yapabileceğini tahmin etmen mümkünsüzdür..

devamını oku »

bu yazı belguzaar tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: ne bilim

Kutsal Orospuma

belguzaar — Thu, 10 Jan 2008 09:15:34 GMT

Ben burada bu gece ölsem
Evinin hemen dibinde, çok yakınında…
Anlar mısın, görmeden ve duymadan
Sadece hisseder misin?
İlk öpüştüğümüz o gecede
Balkondan aşağı boşaldığım yerde
Koltuğu kapının arkasına dayadığımız salonu
Ve kullanılmış prezervatifi ortalık yerde unuttuğumuzu
Hatırlar mısın? Utanç ve aşk içinde gülümseyişimizi…
Tequila şişesi ve gece denizin dibi
Tatilde, beyinlerimiz pamuk şekeri gibiyken
Bira bardağının kenarında, pembe ruj lekesinde
Bacağındaki yara izinde
Ve seni bulabildiğim her boktan yerde
Parçalarını toplamış gibi oluyorum içime…
Ben burada şu anda ölsem
Bedeninde veya ruhunun herhangi bir yanında
Duyar mısın, hisseder misin?
“O öldü” der misin?
İçinden mırıldanmalarla…
İlk tanıştığımız günde
O kavrulan hecede, bulduğumda seni
Yanakların öpücük tarlalarıyken
Dudakların terk ederken beni
Göğüslerinde,
Uçlarında, okşayınca sertleşen
Ve bitmeyen, hiç bitmeyen
Ölümsüz tanrıçam olur musun benim?
Acı çeksem, sevinsem
Korku duysam, güvensem
Yeniden senin olsam, ya da hep seninsem
Beni sana tercih etsem
Ellerinde, tırnaklarının bittiği yerde
Son aldığın ojeyle
Hangi renkse,
Boyar mısın beni?
Ya da burada hemen ölsem
Yazarken ve okurken
Evinin hemen dibinde, çok yakınında
Anlar mısın, hiç düşünmeden
İçinden gizli fısıldamalarla
Sadece hisseder misin?

Beni…

bu yazı belguzaar tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Kaybetme Korkusu

belguzaar — Thu, 10 Jan 2008 09:51:00 GMT

Âşık olunmuş sevgilinin koynunda bir Pazar sabahı uyanmak için mi bütün bunlar? Çok sevilmiş bir karşı cinsin sizi bütün bu pislikten soyutlaması uğruna mı yaşıyorsunuz? Siz de onu soyutlayacak mısınız? Daha çok kazanıp daha çok Pazar kahvaltısı etmek için mi yaşıyoruz? Neye dönüşmesine izin veriyoruz hayatın? En büyük korkunuz sokakta açlıktan ölmek mi? O sokaklar ki; bir zamanlar gezmeye, koşmaya doyamadığınız? Salıncak sırası beklediğiniz yeşil parklar nerede? Şimdi çoğunuz ve ben ve şimdi belki hepimiz, kredi kartları borçlarımızı ödemek dışında bir şey düşünemezken kendimize getiriliyoruz. Boğazımıza kadar çamura batmışken ve hayallerimiz iğne deliği kadar küçülmüşken uyandırılıyoruz. Ertesi gün hemen yeniden uyuşturuluyoruz ve Pazar sabahı sevgilimizin koynunda mutlu olup olmadığımızı düşünemeyecek kadar mutluyuz. Çırılçıplak bir sevinç doğuyor içimize “iş güç yok” diye düşünebildiğimiz her saniye. İçinde çırpındığımız boktan çıkıp, derin bir nefes alıyoruz. İşte o zaman sarılıp öpüyoruz önümüze gelen her kimse onun dudaklarını salya sümük… Bütün bu s.kilmiş hayatlarımızı önemliymiş gibi görmeye çalışırken ve yarım yamalak hatırladığımız anıları tek parça halinde tutmaya uğraşırken. Bize hayal dünyamıza ulaşmamız veya mutlu olma yollarımız zerre kadar öğretilmemişken ve her zaman yarıştayken. Şimdi sokaklardan korkuyoruz. O sokaklar ki; bir zamanlar evimiz gibi gördüğümüz, toprağının kokusuna doyamadığımız, çimenlerinde yuvarlanıp çiçeklerini kokladığımız… Gecesi ayrı, gündüzü ayrı cennetlerimiz. Para ile bulanmış neon ışıkları ve arkasını göremediğimiz boyalı sahtekârlıklardan öteye gidemiyor artık. Umutla baktığımız hayatlar, parlak sandığımız gelecekler, özneler, ben’ler. Benzemeye çalıştığımız artistler, inandığımız masallar ve tuttuğumuz takımlardaki futbolcular. Bizden ömürleri boyunca haberleri bile olmayacak bütün süslü hizmetçiler. Ve şu halimize bakın. Bizi köle özentisi insanlar haline getiren şeye bakın. Bütün mutlu çingeneler veya ölmüş Kızılderili ruhları adına bize bakın! Âşık olunmuş sevgilinin koynunda bir Pazar sabahı uyanmayı bekliyoruz. Çok sevdiğimiz karşı cins bizi bütün bunlardan kurtaracakmış gibi. Onu bulduğumuzda onunda aslında bizi beklediğini fark ediyoruz genellikle… Ama yine de iki kişiyle olacak gibi değil bu kurtarma işi. NEYE DÖNÜŞMESİNE İZİN VERİYORUZ HAYATIN??? Ailelerimize bakıyoruz, bizi sevdiklerinde ve bizim iyi olmamızı istediklerinde ne kadar haklı ve masum görünüyorlar. Cahilliklerini sevdirip nasıl da korkularını bize aşılıyorlar. Ailelerimize bakıyoruz, nasıl da her şeyden habersizler tıpkı bizim gibi. Evlenenlere, dünyalarını birleştirenlere, dünya evine girenlere ve hatta yeni birini bu dünyaya kazandıranlara bakıyoruz. Hangi zincirin hangi halkası olduğu umurunda olmayan insanların mutluluklarına özeniyoruz. Örnek alıyoruz, kötüyü veya iyiyi… Örnek alıyoruz önemli değil gerisi…
Daha çok kazanıyoruz birileri kaybederken, daha çok gülüyoruz birileri ağlarken ve daha çok mutluyuz bir başkasını istemeden üzdüğümüzde. Bir başkasının sevgilisi her zaman koynumuzda… Biz birbirimizin sıçtıklarını yemekten başka bir şey yapmıyoruz.
Sizce neye dönüşmesine izin veriyoruz hayatın?

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı belguzaar tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: diş, korku, dişçi

Umarsız Yazı

belguzaar — Sat, 08 Dec 2007 22:43:00 GMT

..
Yavaşça toparlıyorsun öykünü. Gitmeye karar verdiğini görüyorum... Bütün cümlelerin ansızın çırılçıplak kaldığını da! Sesini, kokunu, dokunuşunu, bakışlarını ve tebessümünü toparlayıp gitmek istiyorsun... Usulca noktalıyorsun bu öyküyü.

Ümitlerin var. Ümitlerini apar topar bir bohçaya dolduruyorsun. O ellerinde taşıdığın nehir, soluğunda taşıdığın rüzgar, o tenindeki serseri yaşam; hepsi silinecekler hayatımdan. O kendini alıp gidişin, bedenime birazdan şiddetli depremler bırakacak, biliyorum.

devamını oku »

bu yazı belguzaar tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.