hafif.org - benibeklemekaptan - beğendikleri

fotoğraf açısı nelere kadir

benibeklemekaptan — Tue, 27 Nov 2007 10:12:00 GMT

aslında bu resimlerde hiçbir gariplik yok. sadece böyle görünmelerini sağlayacak özel bir açıdan çekilmişler. daha fazlası için buradan buyrun...

devamını oku »

bu yazı benibeklemekaptan tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Kalbimi ellerine alan adam...

benibeklemekaptan — Mon, 26 Nov 2007 09:36:28 GMT

Ameliyathane; ne kadar boş geliyor bazı kelimeler insana, o yeri ve durumu yaşamadan önce... Sedyenin üzerine yatmadan önce arkası açık önlüğü giydirdiler, üşüdüm, içimde bir boşluk duygusu, kendimi ellerine teslim edecektim, uyuyacaktım ve vücudumda gezinen yabancı eller, derimin altına girecek ve iç organlarıma dokunacaklardı, şimdi bunları düşünmenin sırası değildi, ama beynim durmadan çalışıyordu. Sabah duşumu almış, gözlerime rimel sürmeyi ihmal etmemiştim, yanaklarım kendiliğinden al al olmuştu zaten, ya çok heyecanlandığımda, korktuğumda yada çok utandığımda kızarırdım, şimdi ki ruh halim korku ve heyecan karışımıydı, aynada kendime baktım, bir daha bakabilecek miydim bilmiyordum.. Sedyenin üzerine uzandım, kolumda serum, saçlarım yeşil soğuk örtünün üzerinde dağıldı, hala nasıl göründüğümü merak ediyordum, her zaman etmiştim zaten, dudaklarım kurumuştu, dilimle ıslatmak istedim ama dilim damağımda kurumuştu, sabahtan beri hiçbirşey yememiş, içmemiştim, bir bardak su içmek istedim, ama içemezdim.. Üzerime o soğuk yeşil örtüden örttüler, iğrendim nedense, hep böyleydim zaten, otellerde çarşaflara değemez, duşa çıplak ayakla basamam, kimbilir daha önce kimlerin üzerinda yattığı o çarşaflar aklımın oyunları ile iyice iğrençleşir, düşünmemeye çalışırım, eğer tedarikli gelmediysem bavulumda çarşaf yoksa, hiç değilse yüzüm değmesin diye havlumu yastığa serer öyle uyumaya çalışırım, duşa ise terliklerle girerim, hiçbir yere değmemeye çalışarak, parmaklarımın ucuyla suyu açarım.. Nerden aklıma geliyor bu düşünceler, birazdan narkozla bayılacağım ve düşündüğüm şeylere bak, korkuyorum ve dua etmek istiyorum, ama aklıma gelmiyor bildiğim tüm dualar uçup gidiyor aklımdan, hep böyle olmadı mı zaten, o 99 depreminde de sadece bitsin artık bitsin diyebilmiştim.. Koridora çıkıyoruz ben sedyede, bir hemşire ve hastabakıcı eşliğinde, kendimi çıplak hissediyorum, eee çıplağımda zaten o bir kullanımlık hastane önlüğü dışında birşey yok üstümde, bir de o yeşil iğrenç örtü, tavandaki florasan lambalara takılıyor gözüm, köşelerdeki örümcek ağlarına, sonra duvardaki çatlaklara, neden herşey kusursuz değil sanki, burası özel bir hastane ama dip köşe bucak bakarsan heryer pislik yuvası gibi, görünürde bir hijyen hakim, ama ben bayılacağım diye çok açtım antenlerimi galiba, tüm kötü görüntüleri yakalıyor gözlerim, kafamı çeviriyorum hastabakıcının kıllı göğsünü görüyorum, v yaka giydiği yeşil kıyafetinin içinden çıkıyor kılları, boynunu kaplıyor simsiyah, sonra bıyıklarına çarpıyor gözüm, nerdeyse dudakları gözükmüyor, neden gözlerimi kapamak üzereyken bu adam var ki yanımda, bende şans yok zaten diyorum kendi kendime gülümserken ona gülümsediğimi sanıyor zaten üzerimde olan bakışlarını gözlerime dikiyor, allahım sarı sapsarı dişleri ile gözlerinin beyazında bile bir sarılık olan gözleri ve yavşakca bir gülümseme tiksiniyorum, gülümsemem donuyor kafamı çeviriyorum, bu sefer hemşirenin kocaman memeleri gözümün önünde, allahım diyorum tüm hilkat garibeleri burda sanırım cehenneme giden yoldayım:) Asansördeyiz, o kocaman sadece hastalar için yazan ama nedense herkesin kullanmak istediği uzun büyük asansörde, hep başım döner asansörlerde ani hareketler başımı döndürür, bazen arabanın hızla bir tümsekden geçmesi gibi bir hoş oluverir içim, bazen gözlerim kararır aniden bir kadeh rakıyı dikmişim gibi sallanırım.. Bu sefer yatıyor olduğum için birşey hissetmiyorum, ama midem bulanıyor nedense, sanırım korkum bunun sebebi, aşık olunca da midem bulanır benim, nerden aklıma geldi şimdi, olmadığına inandığım ve olmadığını savunduğum bir duygu aşk benim için, şimdi ise kendi kendime itiraf ediyorum aşık olunca midem bulanır:) Ameliyat sonrası insanların huyları değişir derler, belki bende bir aşk kadını oluveririm uyanınca :) Yine gülüyorum kendi kendime, bu huyum çok fena, aslında seviyorum ama bazen başıma dert oluyor, miyop olduğum için gözlüklerimi sadece toplantılarda ve film izlerken takıyorum yada konserlerde, 2 metre ötemdeki insanların yüzlerindeki ifadeleri ayırt edemiyorum, doğrusunu isterseniz sokakta kimselere de bakmam zaten, kafamda sürekli konuşan birileri olduğu için fazla kendimle meşgulum, kimseleri görmem, bakmam, dolayısıyla kendi kendine konuşan biri olarak, dümdüz karşıya bakıp gülümserken yanlış anlamalara sebep oluyorum, hem bakmayan hemde görmeyen biri olarak:) Neyse bu sefer kafam hemşire hanıma dönük , tombul bir hemşire, umursamaz bir havada, kimbilir onun aklından neler geçiyor, bana bakıyor ve o da gülümsüyor.. Kafamı çeviriyorum konuşmak istemiyorum, normalde de tanımadığım insanlarla diyaloga giremem zaten, boş konuşmaları sevmiyorum, şimdi bana sorular soracak, cevaplarını hemen unutacağı neden boşa nefesimi harcayayım ki, belki de son nefeslerim bunlar, bir sigara mı içseydim acaba, nefes diyince geliverdi aklıma, içmem ki ben sigara, olsun şu anda deniz kenarında oturup, kahvemin yanında o kırk yılda bir içtiğim ve dumanını dışarıya üflediğim ligth sigaralardan birini tüttürüyor olsaydım keşke..Damak zevkime hitap etmiyor sigara, damağımdaki tadını sevmiyorum, damak diyince aklıma damak çukulatası geldi, şu ameliyattan çıkınca yemeli ölmeden.. Bu ameliyat meselesi ortaya çıktığından beri ölüm daha çok aklıma geliyor, oysa ölüm korkusunun yersiz olduğunu, ölümün bir kurtuluş olduğu fikrini hararetle savunan ben, daha erken diyorum daha erken, listemde yapılacaklar daha bitmedi, uzun bir liste değil belki ama bitmedi işte.. Kapı açılıyor, sonra kocaman çelik bir kapı daha iki kanatlı, buz gibi bir odaya alıyorlar beni, etrafta maskelerini takmış, elleri havada bir sürü insan, komik gözüküyorlar, ooo diyor doktorum Şahane hanım şeref verdiniz,diyor. Hınzırca gülümsüyorum. Anestezi uzmanı doktorum geliyor esprili bir adam, odamda da ziyaret etmişti beni, gülümsüyor güzel bir kadını bayıltmak her zaman nasip olmaz diyor, off diyorum içimden hiç flört edecek halim yok, hemşirelerden biri Türkiye güzeli vardı neydi adı şimdi haber sunuyor hahh Jülide Ateş, evet evet ona benziyor hastamız diyor, gülümsüyorum kısaca, buz gibi bir yer, ışıklar gözümü alıyor, duvardaki saat gözüme takılıyor, üzerimdeki örtüyü kaldırıyorlar, çok kalabalık burası mahremiyetim kalmadı, utanıyorum, korkuyorum, üşüyorum, başka bir ortası delik bir örtü koyuyorlar, sonra ameliyat önlüğümüde çıkarıyorlar, kalbim kalbimi ellerine alan ilk adam olacaksın doktor diyorum, gülüyor herkes. Anestezi uzmanım konuşturuyor beni, günlük olaylardan, haberlerden, bana 10 dan geri say diyor, 10 – 9 – 8- 7 -6 -5 -..................................

devamını oku »

bu yazı benibeklemekaptan tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

muhabbet puştları

benibeklemekaptan — Thu, 22 Nov 2007 10:59:47 GMT

- olm, geçen gün Sincanlı'ya gittik. biliyorsun dedemler hala oradalar. - hee biliyorum, küçükhöyük'te. - eski adı neymiş bizim köyün bil? - nereden biliyim lan! - cidyessus. - hade yaa haha. olm benim bildiğim cidyessus, önemli ve ciddi bir konu konuşulurken konu dışı şeylerden bahsederek türlü komiklikler peşinde koşan kişiye denir. cidyessus yazılıp, ciddiyetsiz okunur :PPP - yuuuuuh.. - güzeldi ama lütfen. - bu durumda cidyessus sen oluyorsun değil mi? - bi nevi..hehe. - neyse abicim, fazla sigaran var mı sen onu söyle? - mantık hatası, anlam yanması, düşünce fakirliği var. ama bunlar bende değil, heeeeepsi sende. - yok yani? - eeeeyhh..fazla sigara ne demek lan. sigaranın fazlası mı olur? hem ben sigarayı bıraktım dün. - eferin. iyi bok yedin. zamanını iyi seçmişsin. - olm bak bak kim geçiyor. - nihat değil mi o? olm bu üniversite sınavına hazırlanırken baya cozutmuş dedilerdi. napmış, girmiş mi bi yere acaba? - ne bilim lan. dur soralım. nihaaaaat hişşşt nihaaaaat..! - efendim abi. - kaç aldın universite sınavında? girebildin mi biyerlere? - eeee 3 aldım..sonra çok çalıştım 5 yaptım..bütünlemede hepsini bütünlicem işalah abi. - ah ah ah! oğlum bitmiş bu çocuk yaa.. - sus be abi, tamam nihat git sen hadi selam söyle soranlara da.. - üzüldüm be. - abi çocuğun yüzüne niye öyle diyorsun, alla hallah ya. - tamam lan uzatma. gel satranç oynayalım. - bilmiyorum ki ben. - ögretirim ben sana, otur. bi süre sonra..

bunlar kuş. hadee yaa..!

- abi şimdi bu pozisyonda benim at ne oynayabiliyor? - bilmiyorum yavrucum, o senin ata verdigin eğitimle ilintili. mesela benim at çaydaçıra, harmandalı ve kafkas oynayabiliyor,nihahaha.. - abi ayıp ediyorsun ama, şurada satranç öğrenmeye çalışıyoruz. hem sen dedin öğreteyim diye. - bak simdi at 'l' gider, ama büyük 'L' ha. küçük 'l' gidersin sen şimdi, bodoslama girersin şahın mekanına ters olur. - hıımm..peki fil ne gider abi? - yumuşak g gider, nuhohaha... - abi diyorum saygı gösteriyorum. sen türlü maymunluk peşindesin ya.. - çapraz gider len, bidi bidi yapma. - peki vezir, şah? - yok yok olmayacak bu iş. kardeşim ben sende biraz ışık görsem düşücem üstüne öğreticem ama yok koçum sende o karizma, o birikim, yok. al sen şu satranç tablasını koy koltuk altına. simdi naş hadi bakiyim, arkana bakmadan önce çapraz git, sonra köşeye gelince 'l' yaparsın. büyük 'L' ama, puhohhaha.. - hahaha, aman da ne komik. zokiyim ben seninle satranç oynaya zaten. öğretecekmiş de oturmuş da efendim de... - tamam kızma. bi ara tekrar deneriz.........zuubbooofftt ! - naptın hocam yaa, kastın mı var bana. - naptım olm, insanız hepimiz. bu da yaşamın bir parçası ve bununla yaşamayı öğren bence. - savunman da bu yani ha? - hee nolcaktı başka. ilk değil son değil. - bırak birader ya, gider uzakta biryerde ossurur, sonra gelirsin. zor mu bu? - üstüme gelme, sıçarım haa! nasıl ossurdugumu gördün. - tamam tamam sustum..bunu göze alamam. - ha şöyle. - benim karnım acıktı iyice. - gel bize gidelim. yemek yer sonra çıkarız yine. - ne yemek var bugun sizde? - kereviz, bulgur, yoğurt. - başka? - ziftin peki var. - peki o zaman, ben almayayım. - niye lan sıpa! sevmez misin? - ı ıh. sen bugün iş başvurusu sınavına girecektin sabahtan, noldu o? - 5 aldım yani pekiyi, hatta ziftin pekiyi, hehe. - yıldızlı yani, haha. - he yıldızlı. daha belli olmadı sonuçlar. haftaya arayıp söyleyeceklermiş. - hıım. neyse. geçen halısaha maçı yaptık ya. sen gelmemiştin. - hee noldu ,nasıl geçti? - fena değil. ama yenildik yine. burak her zamanki gibi uyuzluk yaptı. - ne yaptı? - lan siz yelekleri giyin bakiyim dedi. ben de yaa sokarım yeleğe, her maç biz giyiyoruz birader. ben giymem yelek falan dedim. - ee? - bizim takımda arif abi var. koskoca 45 yaşında adama yelek mi giydirelim lan? dedi. - doğru demiş. - doğru demiş de, kokuyor olm yelekler leş gibi, hem de kirden gözükmüyor neredeyse. - sonra? - ters giy o zaman dedi bana. ben de kızdım oynamıyorum lan ben diye trip attım. o da siktir git oynama, biz de hüseyin'i oynatırız dedi. - hüseyin kim beah? - her maç geliyor ya bi salak seyretmeye. - he, anlamaz ki olm o toptan falan. oynayamıyor zaten. bi kere oynatmıştık ya. - evet işte o. neyse ben de uzatmayayım dedim fazla. - giydin yani yeleği. - hee, giydim. ama pembeyi giymedim. nasılım? - şahane. - bu arada benim karnım hala aç. - gel yürü gidelim işte bize. - iyi be, hadi yürü. not: yukarıda okuduğunuz, 2-3 sene önce yazmış olduğum parça parça 6-7 diyalogun bir bütün halinde kurgulanmaya çalışıldığı bir yazıdır. bu sebeple, şeeey efenim ondan dolayıdır ki kopukluklar...hııım yani..neyse. hiç olmazsa gülümsetmiştir bir parça. gülümsetmemiş ise söylersiniz zaten.

devamını oku »

bu yazı benibeklemekaptan tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Stanislaw Lem

benibeklemekaptan — Thu, 16 Dec 2004 18:46:00 GMT

Stanislaw Lem: Birçoğumuzun ortalarda iki versiyonu dolaşan (Tarkovsky, Soderbergh) Solaris filmi ile ismen tanıştığı Polonyalı dahi bilimkurgu yazarı. Aslında bilimkurgu yazarı demek haksızlık gibi geliyor. Felsefeye son derece hakim, insanoğlunun en çıkmaz sokak soruları ile uğraşan bilim-kurgu’yu kendine alet-edevat edinen bir dil ustası demek daha doğru. Sanki eserleri bilim-kurgu kitabı değil de felsefe sorunlarını anlatan ironik bir roman gibi. Kitapları action meraklıları için tatmin edici olmasa da, daha önce açtığı kapıların başka yerlere de (Bkz. Matrix) açıldığını görmek isteyen benim gibiler için başucu kitabı. Özellikle filminden önce okumaya başladığım Solaris kitabı hala üzerinde en çok düşünülmesi gereken eserlerden biri gibi geliyor bana. Nesneler oluşturabilen, kendini değiştirebilen Solaris gezegeni Gaia hipotezine uygun tanımlanmış. Bu teze göre, canlılar, özellikle mikroorganizmalar, cansız çevreyle birlikte evrim sürecinde dünyadaki koşulları yaşama uygun kılan bir denetleme sistemi oluşturmaktalar. Yani canlıların atmosfer, su ve yerküre üstünde denetleme & şekillendirme etkisi söz konusu. Yani dünya canlı tarif ediliyor. Solaris’te de böyle bir gezegen işte. Solaris’in kendisini gözlemlemek üzere yapılan aletleri tekrar modellemesi ise kuantum fiziğinin belirsizlik prensibini andırıyor diyorlar: Atom altı parçacıkların gözlemlenmesi, onların davranışını gözlemciyi gözlemden ayıramayacak şekilde değiştirmeleri ile sonuçlanır. Bu teori neredeyse tüm romanın altında yatıyor. "Ignoramus et ignorabimus" – Antik şüphecilerin aslında hiç bir şeyi tam olarak bilemezsiniz dediği de bu. Yaptığınız her gözlem yanıltılmıştır ve mutlak bilgi yoktur, çünkü onu gözlemlemek için kullandığınız her araç gözlenenin davranışını saptırır ve deneyin bir parçası olur. :) Kelvin’in filmde kullandığı insanın kendi isteklerine göre tanrılarını yaratması ile ilgili argüman’da kökünü Maniheizm’den alır. İnsanın iç hesaplaşmasının kavgası olan iyi ve kötünün mücadelesi Solaris’te karşımıza çıkar. Gelecekbilim Kongresi’nde ise insanın kimyasal ilaçlar kullanarak (psiko-kimyasal) gerçeği simüle etme gücünü kazandığı bir toplum tasvir edilir. Bu farmakokrasi! ile yönetilen toplumda herkes mutlu görünmektedir ama gerçek şudur: Lüks, güzel bir doğa ve gelişmiş bir ekonominin olduğu toplum aslında insan psikolojik bütünlüğü, ekonomi ve çevre açısından tam bir çöküş içindedir. Ne kadar da günümüze benziyor. Polislerin attığı Komsev (Komşunu Sev) bombaları ise bana 1984’ü hatırlattı. Ama bu romanı okuyan herkes Lem’in kelime oyunları tarafından dehşete düşürülebilir. Yıldız Güncesi, Yıldızlardan Dönüş kitapları ise ayrı bir güzellik ve derinlik. Zamanda yolculuk, insanlığın geleceği ile öyle çok kurgu var ki oturup düşünmek gerekiyor okurken. Kahraman Ijon Tichy ki bir çok romanda vardır ve insan Ijon’un gözünden bakarken Lem’le ayrı bir dostluk kurar, Lem’in ironi yeteneğinin de nefis bir ürünüdür. Özellikle yıldız güncesi kitabı Yirmi Birinci Yolculuk, insanlığın önümüzdeki yüzyıllarda kaydedeceği bilimsel ve teknolojik gelişmenin dinsel dogmaları nasıl birer birer yıkacağını, inananlar ile inançsızlar arasında çağlar boyu süren tartışmaların ve savaşların anlamsızlığını gösteren hüzünlü bir öykü diyor bilimkurgu2000.com. Tamamen katılıyorum +22. yolculuk. Ijon’un bir yolculuğu esnasında zamanın kırılması sonucu bir sonraki günlerin Ijon’ları ile aynı gemide aynı zamanda buluşmaları hala unutamadığım enfes yazılardan biriydi. Özellikle Çarşamba Ijon’unun gemiyi tamir etmek için gerekli olan uzay elbisesini alabilmek için inat eden Salı Ijon’unun kafasına vurarak bayıltması ve Salı Ijonu’unun Çarşamba sabahı baş ağrısı ile uyandığında aynı anı tekrar yaşayarak inat eden Salı Ijon’una sınırsız bir öfke duyarak kafasına vurarak bayıltmasını hala unutamıyorum. Sonra ortam baya kalabalıklaşmış ve tüm Ijon’lar gemiyi doldurmuştu.:) Diğer kitapları da anlatmayı çok isterdim ama yer bitecek. Fiyasko’nun da sonunu mutlaka okuyun. Diğer kitaplar için sitede kapaklar var. İnsanlığın senin gibi üretken beyinlere ihtiyacı var, Sen çok yaşa Lem!

devamını oku »

bu yazı benibeklemekaptan tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Öldü, Nasıl Bilirdiniz?

benibeklemekaptan — Wed, 22 Aug 2007 11:23:00 GMT

Köy enstitüleri öldü, nasıl bilirdiniz? A) Türkiye’nin kaybettiği en büyük değerlerden biri, B) Ülkemizin kaçırdığı trenlerden en önemlisi, C) Eğer hala yaşasaydı bizi, dünyaya yön veren bir ülke konumuna getirecek olan projeydi, D) Bütün gelişmekte olan ülkelere örnek olacak bir eğitim sistemi E) Komünist yuvasıydı E şıkkını seçen zat! Bu yazı sana göre değil, tek etmende fayda var.

İlk olarak köy enstitüleri fikrinin ortaya çıkışından kapanmasına kadar geçen süreci hızlıca ele almamız gerekiyor. Kaderimizmiş gibi kolayca unutan toplumumuza hatırlatıcı olsun. Köy Enstitüleri düşüncesi ilk olarak 1. İzmir İktisat Kongresinde filizlenmiştir.1924 yılında Türkiye’ye çağırılan John Dewey, kalkınmanın sağlanması için gerekli olan eğitim hamlesinin başlatılmasıyla ve eğitim hizmetlerinin köylere götürülmesi ile sağlanabileceğini belirtmiştir. Ve nihayetinde ilk olarak 1936 yılında deneme amaçlı açılan köy enstitüleri ile köy eğitim hizmetleri başlamıştır. 4 yıl sonra 17 Nisan 1940 tarihli ve 3803 sayılı Kanun gereği yasallaşmasından sonra Hasan Ali Yücel önderliğinde ve İsmail Hakkı Tonguç’un yardımlarıyla gelişiminde hız kazanılmıştır.

Köy enstitüleri karma öğretim sistemine dayanıyordu ve öğretim süresi beş yıldı. İlk üç senelik eğitim süresi sonunda başarı düzeyleri yüksek olan öğrenciler, öğretmenliğe, geri kalanlar diğer köy hizmetlerine yönlendirilecekti. Enstitüler bunun yanında birer tarım atölyesi ve sağlık ocağı olarak işlev görüp, yeni gelen çeşitli tohumların ve tarım araçlarının denemeleri ilk olarak buralarda yapılacaktı. Köy Enstitüleri, temel olarak aldığı eğitim metodları bakımından hala eğitim bilimcilerince dikkatle incelenen bir modeldir. Enstitüde gösterilen dersler üç grupta toplanıyordu. Derslerin; %50’si genel kültür ve bilgi içerikli dersler (matematik, fizik, kimya, Türkçe, yurttaşlık bilgisi, yabancı dil, öğretmenlik bilgisi, tarih, coğrafya, müzik, resim, araştırma, kitap-konu inceleme, tartışma, gezi vb.) %25’lik kısmı ise tarım dersleri ve pratiği (tarla ve bahçe tarımı, balıkçılık, arıcılık, su ürünleri, kümes hayvancılığı, ipek böcekçiliği vb.) geri kalan %25’lik kısmı ise teknik dersler ve pratiği şeklindeydi (demircilik, ev ve el sanatları vb.)

Bununla birlikte enstitülerde, özellikle halk kültürüne verilen önemden ötürü Ruhi Su ve Aşık Veysel gibi üstatlar okullarda öğretmenlik yapıyorlardı. Enstitülerde öğrencilere verilen eğitimin yanı sıra, köylülere de bulundukları köylerin modernleşebilmesine yönelik bilgi ve beceriler sunuluyordu. Buraya kadar olan kısımdan da anlaşıldığı üzerine ülkeyi kalkındırarak ve geleceği aydınlık bir ülke konumuna getirecek örnek bir eğitim projesiydi. Soruya cevabı; A,B,C,D olan sayın hafif okuyucusu, görmüş olduğunuz gibi, doğru cevabınızla puanınızı katladınız. Devam etmekte fayda var. Kuruluşunun ardından gün geçtikçe anadoluya yayılan enstitülerden birini zamanın cumhurbaşkanı İsmet İnönü ziyaret eder. Bu ziyaret esnasında İnönü bir kız öğrenciye çantasında ne olduğunu sorar. Öğrenci çantasını açar ve öğrencinin çantasında; biraz ekmek, bir parça peynir ve dünya klasiklerinden bir kitap olduğunu görünce sevinçle yanındakilere şöyle der:

“Ne zaman Türkiye’de erinden generaline, köylüsünden Cumhurbaşkanına kadar herkes ekmekle kitabı bir araya getirebilirse, gerçek kalkınma başlamış demektir”

Aydın kişi Hasan Ali Yücel ise köy enstitüleri hakkında şunları söylemiştir:

“Biz, istiklal mücadelesinden itibaren sosyal hayatımızda yaptığımız büyük devrimleri köylere götürecek adam yetiştirmek isteriz. Çünkü ümmet devrinin böyle bir adamı vardır. Bu, imamdır. İmam, insan doğduğu vakit kulağına ezan okuyarak, vefat ettiği vakit mezarının başında telkin vererek, doğumundan ölümüne kadar bu cemiyetin manen hâkimidir. Bu manevi hâkimiyet, maddi tarafa da intikal eder. Çünkü köylü hasta olduğu vakit de sual mercii imam olur. Biz imamın yerine, köye devrimci düşüncenin adamını göndermek istedik.”

İşte bu düşünce ve aydınlanma sürecinden rahatsız olanlar o zamanlarda da mevcuttu. Köylülerinin aydınlanmasından rahatsızlık duyan köy ağalarının, Cumhuriyet karşıtlarının ve din istismarcılarının çıkarlarıyla bağdaşmıyordu bu düşünce. Onlara göre bu kurumların derhal kapatılması gerekiyordu. Nihayetinde bu görüşe sahip zatlar tarafından ortaya atılan “oralarda komünist yetiştiriyorlar” “komünist kızlar, erkekleri baştan çıkarıyor bu okullarda ” gibi söylemlerle 1950’de kapatma sürecine gidilmiş ve Demokrat parti iktidarı tarafından 1954 yılında kapatılmıştır.

Eğer köy enstitüleri bugüne kadar kapatılmamış olsalardı; gidemediğimiz köy, okulsuz öğrenci, kullanılmamış kaynaklar, açlık sınırındaki insanlar, kapatılmış fabrikalar ve en basiti töre cinayetleri olmayacaktı. Hala Batılı bilim çevrelerinin doktora tezlerine konu olan, UNESCO tarafından tüm geri kalmış ülkelere çağdaş bir kalkınma modeli olarak öngörülen köy enstitülerini kapatan zihniyetler ise o zamandan günümüze kadar açmış oldukları binlerce Kuran kursuyla, yüzlerce imam-hatip lisesiyle aydın mertebesine ulaşmış bireyler yerine ne yazık ki ''kul'' yetiştirmeye devam ediyor. Tüm bunların sonunda, UNESCO’nun

“bütün gelişmekte olan ülkelere örnek olacak bir eğitim sistemi”

diye övgüyle söz etiği Köy Enstitüleri modeli, Türkiye eğitim sistemi tarihinin dünya eğitimine bir armağanıdır. Ve Türk-eğitim sistemi tarihinde yıldız gibi parlayacaktır. yine yararlı bir video sunayım sizlere: Uğur MUMCU'nun Köy Enstitüleri Konuşması

devamını oku »

bu yazı benibeklemekaptan tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Türkiye'deki Yasal Eroin Fabrikaları

benibeklemekaptan — Sat, 03 Nov 2007 13:35:00 GMT

-Büyüklere inkılap tarihi departmanından-

Adını hepimizin bildiği meşhur Bayer ilaç firması 1897 yılında bir ilaç keşfedip tescil ettiriyor. Müthiş ağrı kesici özelliği olan ilaç, bir yıllık fare testlerinin hemen ardından, kanser, tüberküloz ağrıları için zaman kaybetmeden piyasaya sürülüyor. Hikâyeye göre, Bayer’de çalışan bir mühendis, keşfettikleri ilacın insan bedenindeki etkilerini tam anlamak ve bir test sürüşü yapmak için, ilacı damarına enjekte ediyor, ilacın etkisindeyken de “Kendimi kahraman gibi hissediyorum” diyince, bunu duyan diğer ayık kafalı mühendisler ilacın adını “Hero’in” koyuyorlar…

İlaç niyetine yasal satılan uyuşturucular dünya farmakoloji tarihinin bir parçası. Meşhur doktorumuz Freud’un çocuk, genç, yaşlı demeden tüm hastalarına senelerce “kokain” yazdığı bilinen bir gerçek. Tıpkı, şimdi ilköğretim kantinlerinde de bulabileceğimiz ectasy isimli üzeri rölyefli hapların seneler önce Türkiye eczanelerinde “mucize zayıflama hapı” diye satılmaya başlaması gibi. Tüm dünyada mucizevi olarak karşılanan eroin isimli ilaç, kısa sürede Amerika ve Avrupa’da bir bağımlılar ordusu yaratıyor. Ortalık eczaneleri, ilaç depolarını yağmalayan eroin bağımlılarından geçilmez hale geliyor. Batı dillerinde adı Heroin olan bu ilacın Osmanlı’ya Eroin olarak gelmesini H’leri yutan bir Trakyalı Türk tarafından getirtildiği iddiası üzerine yaslayabiliriz ama adı ve gelişinden ziyade Osmanlı’ya öyle bir geliyor ki eroin, gitmek bilmiyor… Eroin saf morfinden yapılıyor, morfin ise afyondan. Ve o vakitler, dünyanın en kaliteli afyonu, Anadolu’da yetiştiriliyor. 62 vilayette düzenli afyon ekimi yapmakta olduğumuz yıllar. Birinci Dünya Savaşı’nın hemen öncesi… Tam o tarihlerde yeni icat edilen eroinin de ağır sonuçları görünmeye başlayınca, tüm dünyada afyon ve afyondan üretilen maddelere karşı sert bir kampanya yürütülmeye başlıyor. Elbette, afyon üzerinden büyük rantlar sağlayan ülkeler, bu kampanyaları yalanlıyor, gereksiz buluyor. Örneğin İngiltere, Afyon üretiminin sınırlandırılmasını onaylarken ticaretinin sınırlandırılması konusunda büyük direnç gösteriyor. Ancak, tüm dünyada büyük yankılar uyandıran doktor raporları ve özellikle eroin karşısında oluşturulan konsorsiyum çalışmalarıyla, 1912 yılında Lahey Afyon Sözleşmesi diye bilinen sözleşme imzalanıp, eroin üretimi tamamen yasa dışı ilan ediliyor. İngiltere afyon üretimine sınır getirilse de, satışına getirilmemesi için ne kadar dirense de kararı değiştiremiyor… Osmanlı ise, Lahey’e delege bile göndermiyor. 1914’te yapılan ek protokole ise delege gönderse de imza koymuyor. Sonrası Dünya Savaşı… Sonrası Kurtuluş Savaşı… Gerçi, Sevr Anlaşması ile konu Osmanlı’yı da bağlar hale geliyor ama Anadolu’da hiçbir yasal düzenleme yapılmıyor ve Anadolu dünya afyon ticaretinin merkezi haline geliyor… Arjantin’inden, Japon’una, İtalyan’ına kadar tüm dünyadan uyuşturucu tüccarları İstanbul’u mesken ediniyorlar. İstanbul bir uyuşturucu cenneti haline geliyor. Afyon ticareti serbest, üstelik de en kalitelisi. Milli mücadeleyi kazanıyoruz. İlk hükümetimiz kuruluyor ve yabancı sermaye hükümetimize , topraklarımızda “Eroin fabrikası” kurmayı teklif ediyor. 1926 yılında hükümetimizin aldığı bir kararla, Japon bir firma ile ortak, bugünkü Taksim Divan Oteli – Taşkışla mevkiinde Mecidiye Kışlası olarak bilinen yere tarihimizin ilk “Eroin Fabrikası” kuruluyor.

-T.C. Uyuşturucu Maddeler İnhisarı tarafından toz ve ekstre halinde satışa sunulan Morfin şişeleri-

Tüm modern dünyada yasak ama bizde yasal olan eroinin getirdiği kazanç ve ekonomik hareketlilikle, taze cumhuriyetimiz bir uyuşturucu cenneti haline geliyor. 1929’da ikinci eroin fabrikamız, Eyüp’te Haliç kenarına kuruluyor. Adı; “Eczayı Tıbbiye ve Kimyeviye” – ETKİM. Yine aynı yıl, üçüncü eroin fabrikamız Kuzguncuk’ta “Türk ecza-yı tıbbiye ve kimyeviye şirketi” – TETKAŞ – adı altında kuruluyor. Kurucuları arasında Kurtuluş savaşı kahramanı İsmail Hakkı’nın da bulunduğu şirketin yönetim kurulu başkanı zamanın TBMM başkan vekili ve Trabzon milletvekili Hasan Saka (1947’de Başbakan). Bu yıllarda, Türkiye’nin 27 sanayi kuruluşu var ve bunlarının tamamının yıllık kârı 2 Milyon TL düzeyinde seyrederken, eroin fabrikalarımızın cirosu 15 Milyon TL. Aylık bir milyon bağımlının ihtiyacını karşılayacak kadar ve en kalitelisinden eroin imal ediliyor o sıralar genç cumhuriyetimizde. Bu dönemde inanılmaz ucuz olan eroin toplumun her kesiminde kullanıcı bulmaya başlıyor, iç pazara satışı yasak olan ama denetlenmeyen madde, fabrika çalışanlarından başlayarak tüm ülkede bir bağımlılar ordusu yaratmaya başlıyor. İçte durum böyleyken, dışarıdan tüm dünyadan gelen ambargo tehditleri, yasal zorlamalar, dayatmalara rağmen Türkiye üretime devam ediyor, 1930’a gelindiğinde dünya gazetelerinde Mustafa Kemal Atatürk ve İsmet İnönü uyuşturucu satıcısı olarak resmediliyordu. Mustafa Kemal bu işe bir son vermek istese de Mecliste eroinden kasasını dolduran milletvekilleri nedeniyle fabrikaları kapattırıp, eroin üretimini yasadışı hale getiremiyordu. Şubat 1930’da New York’ta yakalanan Alesia isimli bir gemide Türkiye’den yüklenmiş 500 bin dolarlık saf morfin ele geçiyor. Tam bu sıralarda da kurtuluş savaşımızın kahraman gemilerinden Pierre Loti, Lamartine, Bulgaria, Vesta gibi gemiler tüm dünyada uyuşurucu kaçakçısı gemiler olarak fişlenmiş bulunuyordu. Ekim 1930’da Londra’da düzenlenen konferansa Türkiye de heyet gönderdi, amaç uluslararası arenada eroin yüzünden darmadağın durumda olan imajı düzeltip, Milletler Cemiyeti’ne girebilmenin çarelerini aramaktı. Ancak konferansta, Türk heyetinin yaptığı hatalarla Dünya uyuşturucu kaçakçılığının merkezinin, Türkiye’nin yasal eroin ticareti olduğu belgelendi. Artık tüm Dünya’da Türkiye adı eroinle birlikte anılmaktaydı. 1931 yılında Mustafa Kemal Cenevre’de Türkiye’nin uyuşturucu trafiğinin ana konu olduğu toplantıya bir heyet gönderdi. Heyetin başında eroin fabrikaları yönetim kurulu başkanı Hasan Saka vardı. Hasan Saka, eroin rantının tepesinde oturan isimlerdendi ve tamamen üretimi durdurmaya yanaşmıyordu. Bunun üzerine toplantıdan genç cumhuriyete ağır ambargolar uygulanması yönünde bir karar çıktı. Türkiye köşeye sıkışmıştı. 1933’e kadar göstermelik azaltmalar ve göstermelik eroin taciri tutuklamaları, sınır dışı etmeleriyle fabrikalar üretime devam etti. 1933 yılında bir gün Mustafa Kemal ani bir şekilde kabineyi toplayıp “Eroin Fabrikaları kapanmıştır” açıklamasını yapıyor, direnmelere rağmen karar Halk Fıkrası tarafından onaylanıyor. Mustafa Kemal’in gücüne karşı bile sıkı muhalefet gösteren eroin lobisi kararın yasalaşmasını bir yıl kadar daha erteletmeyi başarıyor. Ve Türkiye’nin yasal eroin fabrikaları bir takım meraklılar konuyu kurcalayana kadar tarihe gömülüyor… Konuyla ilgili kitaplar: Overdose Türkiye - F. Cengiz Erdinç Taklamakan - Serap Bengü

devamını oku »

bu yazı benibeklemekaptan tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

TÜRK TELEKOM'DAN www.yuzde52.org sitesine SANSÜR

benibeklemekaptan — Wed, 18 Jul 2007 06:41:00 GMT

TÜRK TELEKOM'DAN www.yuzde52.org sitesine SANSÜR Site yöneticilerinin açıklaması şöyle: Türk Telekom, Pazar sabahından bu yana kendisine bağlı ADSL kullanıcılarının çoğunun internet sitemize girişini engelliyor. Telekom ADSL abonelerinin yaygınlığından dolayı da sitemize girişler büyük oranda bloke edilmiş oluyor. Telekom, iki günden bu yana sorunu halletmediği gibi, sorularımıza karşın sorunun niye yaşandığına dair herhangi açıklama da yapmıyor. Daha önce de bazı sitelerin haber verilmeden ve kasıtlı bir şekilde bloke edildiğini biliyoruz. Şu anda, Telekom'un bu engellemesi nedeniyle, fiilî bir sansürle karşı karşıyayız. Pazar gününden bu yana sitemize girmek isteyip de karşılarında "sayfa görüntülenemiyor" yazısını görenlerin, bunun sebebinin Telekom'un engellemesi olduğunu bilmelerini isteriz. Bu duyuruyu daha fazla yayalım! Bu ucuz sansür saldırısını boşa çıkaralım! www.yuzde52.org Not: Türk Telekom internet sitesine girişlerimizi engellemek için sık kullandığı bir yöntemi kullanıyor ancak internette bu engellemeyi aşacak teknik çözümler mevcut. Biz Windows kullanıcıları için en basit yöntemi elimizden geldiğince basit bir şekilde açıklamaya çalışalım: * Masaüstü'nden Bilgisayarım'a girip, Kontrol Paneli'ni ve oradan da Ağ Bağlantılarını açalım. * Gelen ekranda kullandığınız internet bağlantısına ait bağlantıya sağ tuş ile tıklayıp Özellikler'ine girelim. * Gelen pencerede yer alan İnternet İletişim Kuralları TCP/IP yazısına iki kez tıklayıp özelliklerine girelim. * Gelen pencerede alt bölümde standart olarak "DNS sunucu adresini otomatik olarak al" seçilidir. Bunun bir altında bulunan "Aşağıdaki DNS sunucu adreslerini kullan" seçeneğini seçelim. Ve o Yeğlenen DNS: 212.57.1.17 o Ve Diğer DNS: 66.98.220.12 ip adreslerini girelim. Bilgisayarınıza yaptığınız bu değişikliğin fiilen size hiçbir zararı yoktur. Sadece Türk Telekom'un fiili sansür uygulamasını aşmanıza yarar.

devamını oku »

bu yazı benibeklemekaptan tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Prometheus ve İsa

benibeklemekaptan — Wed, 13 Jun 2007 08:19:00 GMT

Zeus'tan ateşi çalarak onu insanlara hediye edip, kardeşi Epimetheus'un hatasını telafi eden Prometheus'u tanımayanınız yoktur sanırım. Aynı şekilde İsa'yı da hepimiz çok yakından tanıyoruz. Peki ikisini bu başlıkta bir araya getiren şey nedir? Kutsal öykülerin bu en meşhur ve "hümanist" iki karakterinin, bir başlıkta yan yana gelmekten fazlasını hakeden bir çok ortak yönü vardır. Bunlardan bazıları aleniyken, bir kısmı da keskin gözler için örtülerin ardına gizlenmişlerdir. Bu ortak noktalara değinmeden önce, tanrı inancının kökenine doğru küçük bir yolculuğa çıkalım istiyorum. Burada temel yordamım da, tanrı fikrine duyulan ihtiyacı açımlamak olacak. Bu konuya doğru bir yaklaşım getirebilmek için dil-dışı deneyim alanımıza girmemiz gerekiyor. Tabi öncelikle dil-dışı deneyim dediğim şeyi biraz çerçevelemeye çalışayım. Her ne kadar yaşamı doğumla başlıyor varsaysak da, doğumdan önceki süreçte, rahimde gösterdiğimiz gelişimin son aşamalarında belirli türden bir bilinç düzeyindeyizdir. Bu bilinç düzeyimiz, doğum, fırlatılmayla birlikte bir kesintiye uğrar. Sırasıyla, "ben" ve "öteki" kavramları girer yaşantımıza. Sonra da kavramın yarattığı dolayım ve genelleme uzayına dahil oluruz. İşte bu ana kadarki yaşantılarımızı dil-dışı süreç diye adlandırıyorum. Önce her şeyin bir olduğu, ardından bir ikiliğe geçildiği, ve son olarak yine her şeyin tek tek varolduğu bir durumdan, kavramlarla "şey"leri genellediğimiz bir duruma geçişdir dili kullanmaya başlamamız. Dile tabi olma net bir kopmadır. Yavaşlıkla geçilen bir süreçten ziyade, bir anda dil yetimizin, gösterenle gösterilen arasındaki ilişkiyi kavraması durumudur sözkonusu olan. Bundan sonrası, tek tek kelimeleri öğrenmektir. Dil-dışı deneyimlerimizin asli özelliği, şeye doğrudan yaklaşımdır. Kavramın, ya da gösterenin çizdiği resmin gölgesinde kalmadan, obje ya da olguya doğrudan dahil oluruz. Bu, mitlerde de karşımıza çıkan, bir dünya cenneti, bir tanrısal ilk zaman tasavvuru gibidir. Sonra bu güçler, dil alanına girişimizle elimizden alınır. Babil kulesini yıkan tanrı tarafından cezalandırılırız adeta. Dil-dışı deneyim alanımızın en önemli, hatta tek önemli figürü, annedir. Yaşam veren bu dişil unsur, kanımca, içimizdeki tanrıça kavramının ve "aşk" duygusunun da kökenini oluşturur. Eril tanrı figürleri-babaya dayananlar- dilsel formlardır. Zaten kültürün daha ileri aşamalarında karşımıza çıkarlar ve eril otorite figürleridir. Ancak asli olarak, tanrı fikri, dişildir ve kökenini dil-dışı alandan, dilsel alana geçişte oluşan anlam kaymasına bağlı, "mitolojik boşlukta" buluruz. Gelelim Prometheus ve İsa'ya...

Prometheus

Prometheus da İsa da insanlığa ışık vermişlerdir, onu aydınlatmışlardır. Burada aydınlatmayı somut manada kullanıyorum. Her ikisi de insanın işlediği ve işleyeceği günahların bedelini kendi tenlerinde ödemişlerdir. (Prometheus'un çektiği ceza da aslında kendi günahınınki değildir) Ölüm biçimleri birbirlerine çok benzer, ölümsüzleşmeleri de... Burada özellikle örtük birkaç benzerliğe dikkat çekmek istiyorum. İsanın hikayesini biliriz. Bir çok işkenceye maruz kalır ve çarmıha gerilir. Öldürücü darbeyiyse bir Romalı asker indirir. Onu karaciğerinden vurur. Prometheus da dağlara zincirlenir ve bir kartal karaciğerini parçalar orada. Kartal imgesi oldukça önemli bir imge. Roma imparatorluğunun da sembolüdür kartal. İsa bir babasız doğumdur. Bir dişi onu kendi yapmıştır. (burada tanrının rolü, fazla karmaşık ve analitiktir) Bu, tam olarak arkaik inanç biçimlerinin gebelik anlayışıyla örtüşmektedir. Henüz erkeğin rolünün bilinmediği, dişi unsurun yaratıcı unsur olduğuna inanılan dönemlerin anlayışına. Benzer bir biçimde Prometheus da, eril yapısına karşın, anaerkil inanışların yansıması bir titandır. Üstelik 3. kuşak tanrılar dönemine dek gelmiş güçlü bir titandır. İki "tanrı" da bedenlerini insan için feda etmiştir. Prometheus kültü bu bağlamda eksiltili bir külttür ve asıl anlamını İsa mesih'le bulmuştur. İsa da Dionysos'tan daha güçlü bir gölge yaratmıştır kendine. Dikkat edilmesi gereken nokta, burada bir olgu olarak İsa'nın yaşamından değil, bir fikir olarak İsa'dan bahsediyor oluşum. Bu bağlamda ortaya sunacağım iddia, orijinal İsa figürü, onun toplumun bilinçaltında yer etmiş asli imgesi, insanlık tarihinin en büyük girişimlerinden biridir. Bir, "yeniden anaerkine dönme" girişimi. Neredeyse başarılı olacak bir atılım. Bu atılımın başarısızlık nedeni, uranos'un Aziz Paulus'ça yeniden hortlatılmasıdır. Paulus, ilk günahı insanın bedenine ( ki beden, her zaman dişil unsuru simgeler) atfederek ruhu, yanı eril unsuru aklamış ve bu dişil devrimi bastırmıştır. Böylelikle, modernizmle birlikte gelen, bedenin ve doğanın kontrol altına alınması, ruhun ve öznenin yüceltilmesiyle, günümüze dek gelen süreci başlamıştır. Peki günümüzde durum nedir? Beden üzerine kontrol artık özne lehine değil, salt iktidar lehine sürmektedir. Dişil-eril karşıtlığı artık sözde bir karşıtlıktır. Beden bir simülasyondur ve konumlanışı artık eril olan -ruh karşısında değil, bir obje olarak iktidar karşısındadır. Tanrı seni korusun Paulus!

devamını oku »

bu yazı benibeklemekaptan tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: tüketelim

Türkiye’deki Sovyet Yatırımları

benibeklemekaptan — Mon, 11 Jun 2007 10:32:00 GMT

Sovyetler Birliği ile ilişkilerimiz Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşundan eskidir. 1917 Ekim Devrimi’nden sonra Sovyet Kızıl Ordusu Doğu Anadolu’dan kendiliğinden çekilmiş, Rus Çarlığı döneminde İngiltere ve Fransa ile birlikte yaptıkları Osmanlı topraklarının paylaşımını karara bağlayan gizli Sykes-Picot Antlaşması’ndan vazgeçilmiş ve Lenin tarafından dünyaya açıklanmıştır. Milli mücadele boyunca Sovyetler Birliği’nden Anadolu’ya silah, para ve altın akmıştır. Resmi Sovyet verilerine göre 1920-1922 yıllarında: 39.000 tüfek, 327 makinalı tüfek, 54 top, 63 milyon fişek, 147.000 top mermisi ile doğu sınırlarından eski Rus Ordusunun bıraktığı askeri malzeme sevkedilmiştir. “Jivoy” ve “Jutkiy” adlı iki avcı botu hibe edilmiştir. Sovyet Hükümeti, Ankara’daki iki barut fabrikasının kurulmasında yardımcı olup fişek fabrikası için gerekli teçhizat ve hammadde sağlamıştır. Sovyet diplomatik misyonu 200 kilo külçe altını ve iki parti halinde toplam 10 milyon altın Ruble’yi Türk Hükümeti’ne teslim etmiştir (Kaynak: Rusya Federasyonu Türkiye Büyükelçiliği) Mustafa Kemal cumhuriyet kurulduktan sonra, Kurtuluş Savaşı’ndaki yardımları nedeniyle Sovyetler Birliği’ne olan vefa borcumuzu sözleriyle ifade ettiği gibi Taksim Meydanı’na dikilen Cumhuriyet Abidesi’ne Kızılordu kurucularından General Frunze ve Sovyetler Birliği Türkiye Büyükelçisi S.İ. Aralov’un figürlerinin de eklenmesi için direktif vermiştir (bkz: Cumhuriyet Heykelleri). İlk tekstil fabrikalarımızın kurulmasında Sovyet parası ve katkısı vardır. Sovyetler 1932-1938 yılları arasında ilk Beş Yıllık Kalkınma Planımızın hazırlanmasında ve finasmanında destek vermişlerdir. Sovyet tarım uzmanları Çukurova’da pamuk tarımını konusunda inceleme yapmışlar, Sovyetler Birliği’nden makine ve teknisyen getirilerek Kayseri ve Nazilli’de ilk basma fabrikaları kurulmuştur. Mustafa Kemal’in ölümü ile denge politikaları unutulup eski bir ittihatçı hastalığı olan Alman hayranlığı nüksedince Sovyetler Birliği ile gerginlik başlar, 1925’te imzalanmış olan Dostluk Anlaşması 1945’te geçersiz ilan edilir. Stalin yönetimi, Kars/Ardahan'ı ve Boğazlar’da üs kurma hakkı talep eder. Türkiye, 1948’de Marshall yardımını alması ve 1951’de NATO’ya üye olmasıyla ABD’nin dümen suyuna girer. Stalin’in 1953’te ölümüyle Sovyetler’in Türkiye’ye karşı talepkar politikaları sona erince süper güçler arasında yeniden bir denge politikası izleme şansı yakalanır. 1959’da Sovyet kredisi ile Çayırova Cam Fabrikası’nın temelleri atılır. (Burada sormak lazım, acaba ABD sadık müttefiki Menderes’i bu bu fabrika yüzünden mi ipten almadı?) 25 Mart 1967 yılında (1. Demirel Hükümeti) Türkiye ve Sovyetler Birliği arasında imzalanan Ekonomik-Teknik İşbirliği Anlaşması ile Sovyetler Türkiye’ye 200 milyon dolar tutarında kredi sağlar. Bu kredi ile ülkemizin önemli ağır sanayi tesisleri inşa edilmiştir: İskenderun Demir Çelik Tesisleri, Seydişehir Alüminyum Fabrikası, Aliağa Petrol Rafinerisi, Bandırma Asit Sülfürük Fabrikası, Artvin Levha Fabrikası. 24 Aralık 1972’de İskenderun Demir Çelik Fabrikası’nın büyütülmesi, 5 Haziran 1979’da Orhaneli Termik Santrali’nin kurulmasına ilişkin kredi anlaşmaları yapılmıştır. (Başka bir soru: Hadi Ecevit’in ABD ile arasının iyi olmadığını biliyoruz da, 1980’de Sami Süleyman Gündoğdu Demirel’i Zincirbozan’a bu ağır sanayi tesisleri mi götürmüştü acaba?) Sovyetler’in yıkılmasından sonra da Rusya ile ticari ve ekonomik ilişkilerimiz devam eder, Mavi Akım da Mesut Yılmaz’ı bitirir. Tarihin ülkemizi getirdiği bu kavşakta, güneydoğudaki problemi çözmezsek problem bizi çözecek gibi görünüyor. Yakın tarih kime ne kadar güvenmek gerektiği konusunda az çok fikir veriyor. ABD’nin sadık mütteği rolünü şimdi RTE üstlenmiş durumda, ABD’den tokat yemiş eskiler ise diğer tarafta (Süleyman ile Mesut). Our boys’un pabucu damda diye postal yalayıcı Deniz desen bunalımda. Bağımsızların söylediklerini iyice bir dinleyin lütfen, bölgenizdeki bağımsız adayın ismini öğrenin, sonra pusulada şaşırmayın.

devamını oku »

bu yazı benibeklemekaptan tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

NAZIM'IN ÖLÜMSÜZLÜK YIL DÖNÜMÜ..

benibeklemekaptan — Sun, 03 Jun 2007 21:40:23 GMT

Ben, bir insan, ben, Türk şairi komünist Nâzım Hikmet ben, tepeden tırnağa iman, tepeden tırnağa kavga, hasret ve ümitten ibaret ben... Kendisini o kadar güzel anlatmışki ölümünün üzerinden 44 yıl geçmesine rağmen hala unutulmamış .Rahmetle anıyor.O mavi gözlü dev'in Anadolu'da yaşadığını varsayıyorum. -------------------------------------------------------------------------------- http://nazimhikmet.fisek.com.tr

ilgili yazılar

Kunta Kinte miyim? (4)
üf püf (0)
okulun ilk haftasından izlenimler; (3)
Nöbet Mevzuları (7)
insopletions bblyn shitttt.. kaka kaka:Q (4)
ADSL sorunsalı (0)
Hayat Kadını Sendromu (7)
Bir organın tarihçesi (19)
kırmızı ışık (3)
Bıktım (5)

bu yazı benibeklemekaptan tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: başıma ne geldi, dertli