hafif.org - guddicini - beğendikleri

PENDİK...

guddicini — Mon, 02 Jun 2008 22:17:00 GMT

Değerli gazeteci Çetin Altan Pendik için şöyle diyordu bir yazısında:”Kırk yılda bir Pendik’e kadar gitmek ise, Viyana’ya gidiyormuşçasına bir heyecan yaratırdı evde. Hazırlıklara bir gün öncesinden hazırlanılırdı. Erenköy’den trene binip, pencereden dışarı bakmak…Bayramda alınmış bir ayakkabı kadar tazelik doldururdu içime…” Kendimi mutlu hissediyorum Pendik gibi bir yerde yaşamış olmaktan. Pendik yemyeşil doğası ve pırıl pırıl deniziyle bir cennetti … Rüya gibi bir olaydı oraya yerleşmek… Ömrümün yarısı orada geçti, inanılır gibi değil. Çok güzel dostluklarım olmuştu …En yakın, değer verdiğim arkadaşlarımı orada tanımıştım… Bitmeyen dostluklarımız hala devam etmekte. Hala görüşüp eski günleri anarız ara sıra…

Şimdi bir başka seviyorum Pendik seni, bir başka bakıyorum sana… Bazen öfkem kızgınlıklarım oluyor… Neden, niçin? Diyorum… Ama sen benim için özlemsin, kızsam da öfkelensem de geliyorum sana. Yaşadığım güzellikleri arıyorum belki… Sen de benim gibi değişmişsin, yıllar seni de yıpratmış. Çökertmiş kirletmiş… Büyümüşsün, trafik sorunun oldu. Denizin dolduruldu. İstemeden uzaklaştırıldın kıyıdan. Oysa ne güzel kokardın, yosun kokun bana huzur verirdi. Evimden seni izlemek ne güzeldi… Şimdi seni Hafif’tekilerle paylaşmak istiyorum. Onlarda güzelliklerine ortak olsunlar diyorum. Ama benim sende bulduğum tadı bulamayacaklar beklide. Evet ne güzelmiş diyecekler belki sadece.. Her ne kadar İstanbul’u artık sevmiyorum desem de bende yerin özel Pendik. Belki hasretim, belki özlemim olacaksın…

bu yazı guddicini tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Korku

guddicini — Tue, 15 Apr 2008 05:01:00 GMT

Korku, beynin yarattığı bir illüzyondur. Kişisel gelişim konularında örneğin NLP de uzmanlaşmak isteyen biri korkunun kaynağını bilir. Kaynağı bilinen bir davranışın üstesinden gelmek ise oldukça kolaydır.

Korku illuzyonu

Bütün davranışların temeli, beynin çalışma prensiplerine dayanır. Korkunun da bir prensibi vardır. Eğer bunu davranışlarımızda gözlemleme alışkanlığına kavuşturursak, sahip olduğumuz ya da olacağımız her türlü korku ve kaygının da üstesinden gelmiş oluruz. Bu alışkanlığa biz “farkındalık” ta diyebiliyoruz. Farkındalık, benim tabirimle duyguları kontrol etme gücüdür. Aynı zamanda kendini tanımanın diğer adıdır. Eğer farkındalık konusunda az çok bilgi sahibi iseniz, kendinizi tanıma konusunda, hiçbir zaman tam anlamıyla kendinizi tanıyamayacak olmanızın gerçekten ürkütücü olduğunu da anlamışsınızdır. Bu kendini bilme-tanıma-öğrenme ya da farkındalık denilen şey, siz ölene kadar devam eder. Kişisel gelişim konusunda sadece beynin çalışma prensiplerini bilmek yeterli olmuyor. Örneğin çakra bilgisi, bilinmesi gereken önemli konulardan sadece biri. Çakra bilgisi ayrı bir konu olduğu için korku konusuna kaldığımız yerden devam edelim. Duyguları kontrol etme gücü dedik. Bunu nasıl sağlayabiliriz? Duygularınızı kontrol edemezseniz duygularınız sizi kontrol eder. Bu bir kuraldır. Ne yazık ki insanların % 100’e yakını duygularını kontrol edemiyor. Bunu neden yapamıyor? Çünkü kolay bir şey değil. Duyguları kontrol etmek derken kontrol edip, robotik bir davranışa geçilsin anlamında söylemiyorum. Her davranışın yeri ve zamanı vardır. Örneğin size çok yakın birini kaybettiğinizde duygularınızı serbest bırakıp ağlamanız gerekir. Bu konuda kendinizi kontrol edebileceğiniz sınır, aşırı tepki vermeme hususudur. Bütün davranışların temeli beynin çalışma prensiplerine dayanır demiştik. Her duygu için geçerlidir bu. Şimdi korkunun beyinde nasıl işlendiğini görelim.

Hep söylenir bilinçaltı şöyle, bilinçaltı böyle. Fakat kimse bunu tam anlamıyla açıklamaz. Ne olduğunu tam anlamıyla kimse bize anlatmaz. Sadece bazı davranışları örnek verirken, bilinçaltı hakkında fazla bilgimiz olmadığı halde, “bilinçaltına yerleşmiş” falan deriz. Bilinçaltı, otomatik kazanılmış davranışlarımızın kaynağıdır. Buna fobi dediğimiz korkular da dâhildir. Örneğin ben bu yazıyı on parmak kullanarak yazıyorsam bu bilinçaltı sayesinde olur. Araba sürerken pedalların ve vitesin nerde olduğunu düşünmeden hareket ediyorsak bu bilinçaltı sayesindedir. Yine yazı yazarken ya da kitap okurken,yemek yerken, yürürken rutin sergilediğimiz davranışlar bilinçaltı sayesindedir. Bilinçaltı, saniyede binlerce bilgiyi depolar. Bunu fark etmezsiniz. Bu yazıyı okurken dışarıdan geçen arabaların sesini, yan odada çalan radyoyu, kedinizin miyavlamasını, içerde yemek yapan annenizin söylediği şarkıyı, işyerindeyseniz, çalışma arkadaşlarınızın ya da müşterilerin konuşmalarını hep kaydeder. Peki, bilinç ne yapar? Bilinç de sizin bu yazıyı okumanıza yardımcı olur. Eğer okuduğunuzu anlıyorsanız bu bilinciniz sayesindedir. Sadece okuyorsanız da bilinçaltı sayesinde. Diğer tarafta msn de arkadaşınıza bilincinizle cevap verirsiniz. Excel’de yapacağınız hesap tablosunu bilinciniz sayesinde düzenlersiniz. Bilinçaltı ve bilinç devamlı bir koordinasyon halindedir. Örneğin ben bu yazıyı bilincim sayesinde yazarken bilinçaltım sayesinde de on parmak yazıyorum. Koordinasyonu görüyorsunuz değil mi? Korkunun nasıl oluştuğunu anlamak için ham bir beyni ele alalım. Bir yaşında henüz emeklemekten yürümeye yeni geçmekte olan bir bebeğin korkusu bu. Annesinin, yerde emeklerken odanın içinde bulunan sobaya doğru hareket ettiğinde cıs diyerek uyarı vermesi sebebi ile yanına yaklaşmaya çekindiği nesneden korkması için henüz bir neden yok. Yürümeye yeni başladığı için sağa sola tutunarak ayağa kalkması ve dengesini kaybedip sobanın üzerine doğru düştüğünde, yüzünü düşeceği nesneden korumak için elini öne doğru attığında, artık o nesnenin kendisi için gerçekten korkutucu olduğunu öğrenmiş bulundu. Annesinin çığlıkları sobada yanan eli için feryat eden kendi çığlıklarına karıştı. Annesi, hemen yanan ele soğuk bir su tutup acının daha fazla büyümesini engelledi. Akşam babası eve gelip de kendisini kucağına aldığında babasına sobayı göstererek cıs dedi.

Şimdi bu korkunun beyinde nasıl işlendiğine bakalım. Normalde korku denilen şey bilinçlidir. Bilincimiz, korkulacak şey meydana geldiğinde beynimizde bulunan amigdala denilen bölümü uyarır amigdala, bu sayede korku dediğimiz duyguyu meydana getirecek kimyasalları salgılar. Eğer amigdala ya uyarıyı bilinçaltımız göndermiş ise o zaman bunun adı fobi olur. Yani bu korku artık otomatik bir hal alır. Yükseklik fobisi, kedi-köpek fobisi, topluluk içinde konuşma fobisi gibi fobilerin kaynağı bilinçaltıdır. Bize çok komik gelen bir fobi, ona sahip olan için gerçekten elem vericidir. Bu basit korku için devamlı kendini suçlar. Ah benim aptal kafam falan der. Aklınıza her hangi bir şey getirin onunla ilgili fobisi olan biri mutlaka vardır. Az önce bir bebeğin korkusunu ele aldık. Şimdi bu korkunun bilince mi yoksa bilinçaltına mı yerleşeceğini irdeleyelim. Bebek sağa sola tutunarak ayağa kalktı ve o çok merak ettiği cıs’ın yanına doğru hamle yaptı fakat henüz tam olarak yürümeyi öğrenemediği için dengesini kaybetti. Dengesini kaybettiğini fark eden annesi bir çığlık attı. İşitsel uyarı. Bu işitsel uyarı başına gelecek olan şeyin gerçekten kendisine acı vereceğini hissetmesi için ilk uyarı oldu. Düşerken cıs denilen nesneyi gördü. Görsel uyarı. Yüzünü cıs’a çarpmamak için elini uzattı ve eli yandı. Duyusal ya da Kine Estetik uyarı. Bu üç uyarı şekli bir insanın bir şeyi tam anlamıyla öğrenmesi yani bilince ya da bilinçaltına yazılması için gerekli uyarı şekilleridir. Eğer bir şeyi tam olarak öğrenmek istiyorsanız. Onu dinlerken görür ve uygularsanız öğrenmenizde çok etkili olur. Bu bir korku olsa bile. Hele hele belli yaş gruplarına kadar çok önemli olan beyin dalgalarının en hassas olduğu anlarda bu uyarılar çok daha önemlidir. Eğer bu bebeğin bilinçaltına bahsettiğim şekilde bir korku yerleşmişse o zaman bunun adı fobi olur. Kendisi küçükken sobada yanan elini hatırlamasa bile, yetişkin bir insan olduğunda bilinçaltı bir soba gördüğünde kendisini uyaracaktır. Korkular gereklimidir? Hem de nasıl. Diyelim ki araba kullanıyorsunuz. Hatalı solama yaptınız karşıdan gelen arabaya çarpmamak için uyarıyı size amigdala verir. Hemen direksiyonu ne tarafa kırmanız gerektiği yönünde bir hareket yaparsınız. Eğer amigdala size korku uyarısını vermemiş olsaydı. Karşıdan gelen arabaya çarpmanın korkulacak bir duygu olmadığını düşündüğünüzden sürmeye devam edecektiniz. Başka bir örnek. Yolda yürüyorsunuz karşıdan ağzında salyalar akarak size doğru koşan bir köpek var. Burada yapacağınız iki korku davranışı var. Bunlardan birincisi, tabana kuvvet kaçmak, ikincisi de durup savaşmak. Eğer amigdala size korku uyarısını vermeseydi, hiçbir şey yapmayıp kuduz köpeğin kurbanı olacaktınız.

Amigdala

Bütün korkular yukarıda anlattığım şekilde gerçekleşmez. Örneğin kaygı dediğimiz bir çeşit korku da amigdala uyarımı sayesinde olur. Küçük bir çocuğa sorduğunuzda sizin kaygı diye isim taktığınız şeyi korku olarak açıklayacaktır. Daha henüz kaygı terimini öğrenmemiştir çünkü. Kaygı, fobi denilen öğrenilmiş, otomatikleşmiş korkulardan farklıdır. Fobiler ve kaygılar mutlaka aşılması gereken korkulardır. Bunlar aşılmadığı sürece stres dediğimiz duygulara sebep olur. Stres ise psikosomatik hastalıkların kaynağını oluşturur. Psikosomatik hastalıklar çok tehlikeli kanser türlerinden ülsere kadar bir çok irili ufaklı hastalıklar olabilir.

Kaygı, korkunun bir versiyonudur

Gereksiz korkular ve kaygılar için neler yapabiliriz? Özellikle fobi konusunda çok çeşitli yöntemler var. Bunların arasında NLP yöntemiyle herkesin rahatlıkla uygulayabileceği hızlı fobi yenme tekniğini başka bir yazıda açıklayabilirim. Yine fobiler için bilinçaltına inip hipnoz yöntemi kullanılabilir. Fobiler için kullanılacak farklı yöntemler ayrı bir yazı konusu olabilecek kadar uzundur. Kaygıda ise temel sebep An’ı yaşamamaktır. Bilinç, geçmiş kötü anılar ve gelecek kaygısı arasında gider gelir. Sizi gerçekten sıkıntıya sokan bir probleminiz, geçmiş kötü anılarınızdan kurtulamayan bir bilinciniz, depresif bir yapınız ve devamlı gelecek ile ilgili bir kaygınız var ise çok şanslısızın. Evet, yanlış duymadınız çok şanslısınız. Çünkü kendinizi tanıma adına, farkındalık adına, NLP öğrenme adına bir fırsat geçmiş elinize. NLP yi en iyi şekilde üzerinizde bir problem bir musibet varken öğrenirsiniz. Size tavsiyem eğer imkânınız varsa hemen şimdi öğrenmeye başlayın.

devamını oku »

bu yazı guddicini tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

ACABA..

guddicini — Wed, 05 Dec 2007 09:51:00 GMT

Az önce çok sevdiğim bir yazarın bir dergide yazmış olduğu birkaç yazısını okudum. Yazıların bir çoğu yaşamımızda karşılaştığımız, hissettiğimiz, paylaştığımız...vs şeyler üzerine ince ince dokunuşlardan ve yazarın hayata bakış açısından izlerdi. Yazılarda yer alan konuların bir çoğunu yaşıyoruz ya da yaşayanlarla paylaşım içindeyiz. Yani kısacası bu yazıların bazılarında kendimi buldum (bende bu şekilde düşünüyorum) diyebilirim. Peki acaba neden düşüncelerimizin parıltılarını başkalarının yazdıklarından buluyoruz ve neden düşüncelerimize tercüman olamıyoruz? Kim bilir? Galiba bize kendimizi başkalarının anlatmasına o kadar çok alıştık ki, kendimizi kendimize anlatamaz ve hatta kendimizi başkalarının yazılarında arar olduk. Başkalarının beğendiği ve anlattığı gibi olup çıktık açıkçası. Sanırım bu yazı bu nedenle kendime eleştirimdir. Takılıp kaldığım "acaba ne düşürler" deyip yapmak isteyip de yapamadıklarıma karşı bir duruştur. Bu nedenledir ki, aldım elime kağıt kalem yazmaya başladım. Bu yazı düşüncelerimin derin ve sağlam ayak izlerinin başlangıcıdır. Bu ilk adım, ikinci adımı atmadan ilk adımın ne kadar güçlü olduğunu görmem zor.

bu yazı guddicini tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

EVİMDEYİMMM!!!

guddicini — Mon, 03 Dec 2007 10:07:00 GMT

Hafif gecesi için Antalya'dan ayrılışım nedeni ile birazcık hafiften ayrı kaldım. Çünkü İstanbul'daki günlerimi yakınlarım, dostlarım, arkadaşlarım ve sevdiklerimle birlikte geçirdim. Benim için güzel bir tatil oldu, aslında giderken bu kadar uzun süre İstanbul'da kalmayı düşünmemiştim ama sevgili gelinimden dönüş iznini almam bir hayli güç oldu. Sizlere hafif gecesinden resimler getirdim, çünkü bunlar sizleri yad ettiğimizin delilleridir. Bu kadehler siz gelmeyenler için kaldırılmıştır. İnşallah bir başka bahara yine birlikte olmak umuduyla.

ilgili yazılar

bu yazı guddicini tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: baykal, chp, sarıgül, video

AŞK OYUNU

guddicini — Tue, 20 Nov 2007 06:21:38 GMT

“İçimde seni bana özleten bir güç var, her dakika büyüyor ve daha çok eline alıyor kontrolü… Aşk dedikleri buymuş demek ki, şimdi bu benim olmayan güçle ne yapacağımı bilemiyorum. Tek bildiğim sensin, hayatıma anlam katan ve onu istediği zaman geri alan.” Yağmur, çılgın bir köpek gibi suçsuz olduğum halde bana havlıyor ve diş gösteriyordu. “Anlamsızsın sen, bu hayatta tek başına” diye çığlıklar atarak beni aşağılıyor ve suratıma tükürüyordu. Senin nerede olduğunu düşünüyordum. Yanımda olmadığında bana çok uzaktın nerede olursan ol. Bir parçam kopmuş ve uzaklarda kalmış gibi hissediyordum. Sadece daha çok âşık olmak isteği vardı içimde. Bazı istekler sebepleri düşünülmeden öylece içimde gelişiyorlardı. Kot pantolonunun deseni, parfümünün kokusu, birkaç bakışma ve ses tonu… Bu muydu aşk? Yalnızca kendi âşık olma becerilerimize âşık oluyorsak eğer, seni seçmemi sağlayan şey neydi herhangi biri olarak? Özel bir insan olmanı sağlayan benimle yaşadığın herhangi şeylerse, benimle bir şeyler paylaşan herkese âşık olmam gerekmez miydi? Şimdi sadece seninle olma isteği nereden geliyor içime? Beni artık istememenden mi? Güçsüzlüğe olan özlem olmasın gerçek aşkın tam anlamı? İçimde güçsüzlüğe karşı özlem var. Aşk dışında neye yazılır ki? Kendini kandırmak dışında ne üzerine yazılabilir bu hayatta? Her harfim seninle dolup taşmışken hiç haberin yok bundan. Bilemez bir kadın bir erkeğin ne kadar çok âşık olabileceğini çoğu zaman ve ne kadar gizleyebileceğini onu herkesin içine apaçık atabilmişken. Bilemez bir erkek kendi içindeki âşık olabilme gücünü, fark edemez çoğu zaman bunca koşuşturma içinde. Sadece basit fanteziler vardır erkeği kurtarabilen hayatın içinde. Yoksa kim dayanabilir her an ölüp dirilebilecek bir bedene? Ruhunu kim atabilir sokağa zaman içinde yok olacak bir aşk uğruna? Aşkın tanımını yapabilen biri var mı kişiselleştirmeden? Ancak böyle anlatılır aşk, hazır içindeyken… Antep fıstıklı çikolata istemiştin benden ve gördüğünde nasıl mutlu olmuştun hatırladın mı? İçimizde canlanan ateşi kim söndürebilir âşık olduğumuzda? Ve inanabilir miyiz onların bir süre sonra kendiliğinden söndüklerine? Bu kez vuracağım onu alnından ve kalacak aşkın içimde. Bu kez yanarak ve büyüyerek parlayacak hislerimde kendi yaratılmasında büyük payım olan gizli ateş. Aptallaştırmadan beni, sadece güçlendirerek… “Seni seviyorsam bundan sana ne?” Demişti Nietzsche. Bende eminim artık sana olan aşkımın seni ilgilendirmediğinden. Ama bu benim için bir engel değil, platonik takılacağım en kötü ihtimalle. Seviyorum seni sevmeyi ve bilmeden yaşamak istiyorum bazı şeyleri. Öylece, olduğu gibi… Kahkaha atan küçük bir çocuk görüp neşelenmiştik hatırladın mı? Aşk mektupları ulaşmaz genelde sahibine. Âşıkken mektup yazmak büyük bir yanlıştır çünkü. Mektup yazacaksan ve âşıksan o mektubu başkalarına göndermelisin. Ben hep böyleydim biliyorsun. Okuduğunda önemsemeyecek kişilere gönderdim, zayıflığımı veya güçlülüğümü… Aşk her zaman zayıflığın gücü olarak kaldı içimde. Sen de! Huzursuz bir acı ve belirsiz bir mutluluk var yüreğimde. Seni kaybetmekten korkuyorum kaybettiğim halde. Yağmurda yürüdüm ıslanarak. Bir mesaj çektim sana yine cevap vermediklerinden. “İçimde seni bana özleten bir güç var, her dakika büyüyor ve daha çok eline alıyor kontrolü… Aşk dedikleri buymuş demek ki, şimdi bu benim olmayan güçle ne yapacağımı bilemiyorum. Tek bildiğim sensin, hayatıma anlam katan ve onu istediği zaman geri alan.” Bana hiç kızmayacağını söylemiştin hatırladın mı? Bana kızdın, çocuk ağladı, çikolata eridi, oyun bitti…

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı guddicini tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: izmir, izmirli, izmir halkı, su tasarrufu, rekor, su, kuraklık

Kopi rayt ağa!

guddicini — Tue, 13 Nov 2007 15:08:00 GMT

içimdeki kurda ait değildir hece unutma ispirtoyla temizledim yatalak sabahları dudaklarının kabristanında doğacağım o âna boğulacağım ebrû günahınla insan fala inanır mı rahmine vaktin "copy paste" tarih toz duman bhaktin - len olm, yine kafiye ıkınması çekmişsin, cık cık! cılkın çıkmış petekli sokerde!

bu yazı guddicini tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

DAĞDAĞA

guddicini — Mon, 12 Nov 2007 13:40:55 GMT

allahına kadar insanken kundaklardan kadavra çıkardık tecavüz eski bir alışkanlıkken matemi nihavent bir şarkı sandık bir insanın bir insanı anlayamazdı namaz daha kolaydı yurtsuz örümceklere biçilirken mukaddes fraklar ut yerini öperek türedi plastik takvalar illahlah maşrapa maşrapa şaraba illahlah ve illahlah dallı kavuklu ibrişimli sandığa vesselam kaç isyan sığar bu sümüklü fistanbul'a

bu yazı guddicini tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: buğday derneği, buğday dergisi, yeni sayı

Yiyeceklerdeki küçük insanlar

guddicini — Mon, 12 Nov 2007 10:06:00 GMT

Tüm bu fotoğraflar Paris Dekoratif Sanatlar Okulu'nda öğrenim görmekte olan iki kişiye aittir ki buradan alınmıştır. Onlar Akiko Ida ve Pierre Javelle

Pierre'in fotoğrafları ünlü gurme dergilerinde yayınlanıyor,

Akiko Ida, dünya gastronomisiyle yakından ilgili

Diğer eserleri de toplıca görelim, hepsi de yeme de yanında yat cinsinden, vakit ayırdığınız için teşekkürler

devamını oku »

bu yazı guddicini tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Senin elin kanar mı Atam?

guddicini — Sat, 10 Nov 2007 16:36:58 GMT

Türkiye İş Bankasının kurucusu ulu önderimiz Atatürk için,Türkiye İş Bankası tarafından yapılan reklam büyük beğeni topladı.Siyah beyaz çekilen reklam filminde ulu önderimizi Haluk Bilginer canlandırıyor.Haberin devamı Reklam Filmi

bu yazı guddicini tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Yersin işte, öyle süpürgeyi..

guddicini — Tue, 13 Nov 2007 04:50:45 GMT

Böyle de uzun öpüşme olur muydu.. Bodrum Kalesinin önünde konserin başlamasını bekliyorduk. Mazhar Fuat Özkan nın konserlerini nerede olursa olsun hiç kaçırmam. İnsan tatil modundayken neden daha çok gülümser ve daha çok espri yapar, hep sormuşumdur kendime.. İnsanlar sarmaş dolaş yürürler hep..Eller kenetlenir, sevgiyi daha çok hissederiz.. Sevilen kişilere, arkadaşlara ufak tefek o bölgenin özelliklerini taşıyan bileklikler, kolyeler özenle seçilir. Normalde söylemekten kaçınılan ''Seni seviyorum''ların en şanslı olduğu aylardır, yaz ayları.. Çevreye ufak turlar düzenlenir günübirlik, ah o Bodrum un güzel koyları..Kendi kendini tatile özendirmek diye buna derim ben.. Yurtdışında otobüs ve tren beklerken gençler rap söyler..Hiç durmadan söylenilen, ardı arkası kesilmeyen o sözlere kafamla ritm tutup gülümser ve onayımı veririm, kızla erkek daha çok sevinir onlar da bana gülümser ve daha büyük bir aşkla sözlerine devam ederler. Köşe bucak öpüşen, çevreyi pek umursamayan gençler, delikanlılar, genç kızlar.. Ama ülkem de bir kızla bir erkek elele tutuşup biraz yakınlaşsalar, tipik bakışlar atılır, bazen minübüste ve otobüsteyseniz ''cık cık cık'' sesleri duyarsınız..Sevgi, neden küçümsenir.. Bir delikanlı bir kızı öpmüş ise bundan kime ne zarar gelebilir ki...diye başlayabilirim kale konserime.. Yağız Türk delikanlısı, güzelim turist kızını tam Bodrum Kalesi nin önünde öpmeye başlamıştı.. Birbirlerini deli gibi istedikleri her hallerinden belliydi..Tam ben kız arkadaşlarıma dönüp, - İşte aşk diye buna derim ben, derken, oranın yerlerini süpüren 60 yaşlarındaki teyzemin o hain bakışlarıyla karşılaştım..Sanki orada bir öpüşme cinayeti işleniyordu ve herkes buna seyirci kalıyordu..Birşeyler yapılmalı, polis haberdar edilmeli bu kötü olay engellenmeli bu gençlere cezaların en ağırı verilmeli diye düşündü teyzem.. Önce elindeki ucunda süpürge olan sopayı iyice bir kavradı, kimse birşey yapmayacaktı çünkü, o kendini gönüllü seçti.. Yerden kuvvet aldı, koşmaya başladı.. - Hayır bu olamaz, derken 7-8 adımdan sonra indiriverdi kızcağızın kafasına tam arkasından tüm kuvvetiyle süpürgeyi, kız nereden geldiğini anlayamadığı bu darbeyle, yığıldı oracıkta.. Teyzem çok mutluydu..Cezalarını vermişti..Bozuk şivesiyle bağırıp çağırmaya devam ediyordu..Zavallı kız baygındı ağlıyordu..Bazıları kadına eline sağlık dediler.. Benim ise kızla birlikte birkaç damla aktı gözümden, sanki o darbeyi ben almışım gibi... Güllerin içinden canım ,koşarak koşarak gel bana gel, ama elinde süpürge olmasın be canımmm..

devamını oku »

bu yazı guddicini tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.