hafif.org - linet - yazdıkları

Defter

linet — Thu, 09 Oct 2008 14:12:00 GMT

Sayfaları koparttım, bakkal defteri gibi bükülmüş, üstü çizilmiş, silinmiş sonra tekrar yazılmış, hatalarla dolu sayfalar.. Şimdi önümde yepyeni bir sayfa var, defter aynı defter ama.. Bu nedenle yeni sayfamın üzerinde bir önceki sayfaların, yazıların izleri var, derin izler bunlar, kolay olmayacak buraya yeni birşeyler yazmak.. Olsun defteri tamamen atmayı seçmedim, sadece defterin o kısmından kurtulup, yeniden birşeyler yazmaya karar verdim... Bu kararı alabilmem çok uzun sürdü, sürekli oyaladım kendimi.. Şimdi karşımda duran beyaz sayfaya bakarken o izler beni derinden sarsıyor, umursamaz tavrımdan taviz vermiyorum yine de... Bu izler nasılsa yeni yazdıklarımla kapanacak, hem baksana nasılda çabuk yön veriverdin birden yazdıklarına, güzel bir başlangıç için, güzel bir başlık bile attın, giriş çok güzel oldu bile, bu kadar kısa sürede hem de.. Gücün tükeniyor bazen biliyorum, eskiden olduğu gibi bildik cümleler, kelimeler yok bu defterde artık, yasaklı sözlerin vardı önceden, asla kullanmadığın, kullanamayacağın, hatta kahkahalarına bile daha çok yer var bu defterde artık.. Defterin gözyaşlarınla ıslanmayacak mı sanıyorsun artık, evet ıslanacak ama çaresizlikten değil, çare sen olduğundan ıslanacak, herşeyi göze aldın ve yazıyorsun, hataların olacak tabi, ama geçmişde yaptıkların sana yol gösterecek, herşey daha farklı bak, kullandığın kalem bile, attın çöpe işte o simsiyah kalemi, kırmızı kalemle altı çizilen, gözüne sokulan seni kalıba sokmaya çalışan, yazdıklarını sürekli gözetleyen, sansürleyen olmayacak, özgürlüğünü ilan ettin.. Kimi gün mavi bir kalemle yazacaksın, kimi gün yeşil, en çok da turuncu kalemi kullanacaksın.. Canın ne isterse oo... Eskiden sadece yazıların olduğu bu deftere resim yapmaya ne dersin?

devamını oku »

ilgili yazılar

BİR GaRİp DeNeMEsi (0)
27 Maddede Bir Köşe Yazısı Yazdım (4)
Bencil yürek (2)
ATEİSTLER için DİN KÜLTÜRÜ ve AHLAK BİLGİSİ (4)
orta karar hayat (0)
BEATMİŞ... (0)
Bıçak (17)
MUSTAFA ANAMA (48)
Hayat Bana Yine Yalan Söyledi... (4)
PAUQYLN EVDEN KAÇIŞ (15)

bu yazı linet tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: deneme, hayat, defter

Hanımeli Sokağı/1

linet — Thu, 11 Sep 2008 07:12:00 GMT

Hanımeli kokusu sarmış sokağı, seksek oynamaya çağırıyorum kızları, küresel ısınmadan nasibi almamış güneş tatlı tatlı ısıtıyor bizi, kaymak gibi mermer taşı kaydırıyorum tebeşirle çizilen zeminde. Dün kim hangi aşamada kaldıysa ordan devam ediyoruz, kamalarımızı sayıyoruz. Hava iyice ısınırken herkes yavaş yavaş evlere çekiliyor. Yemek yeme zamanı ve belki öğle uykusu. Sokaklar sessiz, birkaç başıboş kedi ve köpek var sadece. Kuran kursuna giden birkaç çocuk. Bende gitmiştim geçen yaz, öğlen sıcağında alınan abdest ve temizlik kokusu, o güzelim tülbetin başımı saran naifliği, önce hoşuma gider, sonra sıkılırdım. Ezberlediğim dualar aklımdan uçup giderdi. Sıra bana geldiğinde sihirli bir değnek değmişcesine anlamını bilmediğim, ama ahengini çok sevdiğim duaları sırayla okurdum. Bir büyü, bir ayin gibi gelirdi o an. Hocanın ağzında kocaman olan harfler kulağıma çarparken o tılsımlı ayin havasına giriverirdim. Bu yaz gitmiyoruz kursa. Eve giriyorum arap sabunu kokusu çarpıyor burnuma, odada bulunan iki divana örtüleri mum gibi serilmiş, bir sürü yastık ile süslenmiş, akşam babam eve gelene kadar bu divanlara değil oturmak, dayanmak bile yasak. Olsun tüm gün ya sokakta, ya da balkonda vakit geçiriyoruz. Bazen 12 kişilik koca masanın altında kurduğumuz evimizde evcilik oynuyoruz. 4 kişilik bir evde o koca masa sadece misafir geldiğinde kullanılıyor, mutfağa yada balkona çıkardığımız küçük masamızda yemeklerimizi yiyoruz. Mutfağa yöneldiğimde annemi görüyorum, soğanları kızgın yağa atıp kavururken, ortaya çıkan o müthiş koku, rendelediği domatesi tencereye attığında daha da cezbedici oluyor. Dolabı açıyorum, meyve ve sebze dışında pek birşey yok dolapta, kompostoyu çıkarıyorum. Annem dünden kalan yemeği ısıtmak istiyor bize, itiraz ediyoruz, ekmek arası birşeyler yemek istiyoruz. Yarım ekmek arasına beyaz peynir,domates ve biber ile yaptığımız şimdilerde sandiviç denilen ekmek arası dediğimiz yiyeceği balkonda kardeşimle oturarak, büyük bir iştahla yiyoruz. Yanında içtiğimiz komposto dünyanın en harika içeceği gibi geliyor. Annem bize karpuz kesmiş, getirmiş. Dünyanın en aç iki insanı gibi karpuza da saldırıyoruz. Annem yemeği ocağa koyduğunu ve komşuya geçeceğini söylüyor. Uyuyun sakın dışarı çıkmayın diye tembihliyor bizi. Dışarı bakıyoruz kimseler yok, asfalt erimiş gibi duruyor. Güvercinler bile seslerini çıkartmıyor. Balkonun olduğu tarafda bol miktarda güvercin yuvası var, annem söylenip duruyor sürekli balkonu mahfediyorlar diye. Çıkartıkları bazı sesler yüzünden bende sinir oluyorum bazen. Arada bir güvercinlere balkonda tuzak kuruyoruz, hiç başarılı olamadık. Naylon bir sepeti ters çevirerek bir ağaç dalı ile aralık kalmasını sağlıyoruz, o ağaç dalına bağlı bir ip var bizde, sepetin içine ekmek kırıntıları koyuyoruz, güvercin içeri girdiğinde sopayı çekerek sepetin içine hapsedeceğiz aklımız sıra. Genellikle sıkılıyoruz beklemekten ve vazgeçiyoruz.

devamını oku »

bu yazı linet tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: deneme, kurgu, hanımeli sokağı

Su

linet — Thu, 28 Aug 2008 09:56:00 GMT

Su kenarları neden insana huzur verir bilmiyorum, ama su akar deli bakar diyenlerin bir bildiği var demek ki, deliyi bile sakinleştiren bir tılsımı var suyun .. İçinden deniz geçen şehirde yaşıyorum, tek hayalim belki de deniz gören bir evde oturmak ancak şartlar buna pek imkan vermiyor. Neyse iç geçirdiğim o boğaz yalılarını ve burda ne muhteşem şeyler yaşanmıştır safsatalarını bir kalemde geçiyor ve hep kendime insan alışınca buradan da keyif almaz diye kendimi avutuşlarımı bir kenara bırakırsak, her fırsatta ya boğaza yada florya sahillerine gidip yaptığım yürüyüşleri bu yaz ne yazık ki yapamadım. Çünkü hem İstanbul’un karmaşası artık sakin diye keşfettiğim her yere bulaşmaya başlamıştı bu yaz, her yerde ama her yerde yakılan mangalların arasında yürümek, yada denize horaa herooo diye atlayan çoluk, çocuk insanlar nedeniyle başka yerler keşfetmeliydim. O Pazar tüm gün evde yapış yapış geçerken, arayan arkadaşların hadi içelim güzelleşelim teklifine belki sıcaktan kaçan uykumu içki getirir hevesiyle kabul ettim. Akşam üzeri bize pekte uzak olmayan bir noktada buluştuk, kendimi onlara teslim ettim, her zaman planlı programlı çıkan ben, onlar nereye götürürse kabulumdur diyerek, hiçbir şart öne sürmeden ki genelde aman balık olsun, deniz olsun, açık yer olsun, o olsun bu da olsun diye seçenekleri zorlaştıran biri olarak bu halimi sıcağa verdiler ve beni gittiğimde ben nasıl bilmem burayı dediğim bir cennete götürdüler. Yapay bir göldü ama hemen otobanın yanında ağaçların arasına saklanmış, üzerinde kuğuların, ördeklerin dolaştığı bir masal diyarıydı sanki, gölün hemen kıyısına kurulmuş iskelenin üzerine konan tahta masa ve sandalyeler ise mekana, ehemem öhömm şey gurme yazısına döndü, neyse gerçekten çok rahat, çok doğa ile içiçe ve bu kadar şehrin içinde gizli kalmış bir yeri görünce çok şaşırdım. Bana deselerdi ki bak orda böyle bir yer var hadi canım dalga geçmeyin derdim.. Kebaplar söylendi, rakılar bölüştürüldü, buzlar suya atıldı, mezeler seçildi.. Müzik yoktu, sadece mırıl mırıl konuşan insanlar ve cırcır böcekleri.. Bu yaz beni en çok rahatsız eden şey her yerde yüksek sesle çalınan müzik sesi.. Oysa bazen sessizlik de gerekiyor, susmak, suskunluğu paylaşmak.. Göle ekmek attık, balıklar nasıl anında yok ettiler, anlayamadık. Kuğu yanaştı bize doğru, ona da ekmek attık, yemedi hasbam.. Dedim ki et verin bence, kebabın bir kısmı ile kuğucuğa bir güzel ziyafet çektik.. Her açık mekanda olduğu gibi burda da müdavim bir kedicik vardı, ama bu hasbam da sıcak seviyor kebapları, servis yapılan masanın yanında bitiyor köfte.. O nedenle bizden nasiplenince çok durmadı, bende rahat bir nefes aldım, ayaklarımın dibinde bir canlının dolaşması fikri bile kalbimin ritminin değişmesine neden oluyor, evet birşey yapmadıklarını biliyorum ama öyle cıvır cıvır bişi benim kontolüm dışında dolaşma ne olur ayaklarımın altında.. Demlenmemizin sonunda iyicene uykum gelmiş olarak eve döndük, sıcak idi çok sıcak ama güzel bir uykuya daldım, rüyamda kuğuları ve ördekleri olan bir gölün kıyısında her tarafı cam olan bir evde uyuduğumu gördüm..

devamını oku »

ilgili yazılar

Ankara' da Pazar Ayininde Yağmur Duası (1)
ruhumun dipsizliğinde (0)
AŞKIN KREDİSİ (0)
'Sıradanlık' üzerine (13)
Lütfen Bana Lütfen Deme Lütfen... (269)
ŞİMDİ DE "MEKTEP"... (0)
Teyşem (22)
Dalga (18)
2006 Yılında "Bilir"lerim (8)

bu yazı linet tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: su, pazar, deneme, anı

Çalışmak mı? Çalışmamak mı?

linet — Sat, 23 Aug 2008 13:17:00 GMT

Tüm yaz yazlık da kalıp tatil yapmanın nasıl birşey olduğunu merak ediyorum. Bir hafta en fazla 15 gün gittiğim tatiller bana huzur veriyor ama yine de işimi, evimi ve bu şehri herşeye rağmen özlüyorum. En çok hanımlar ve çocukların bu tatil sitelerinde tüm yaz boyunca kalmalarına anlam veremiyor, belki de kıskanıyorum.. Ama tamam belki özeniyor olabilirim, insan eşiyle 3 ay boyunca haftada bir görüşebilir mi? Eşler yani beyler şehirde kalıp çalışıyorlar, onlar burda hanımlar orda .. Bu nasıl aile yaşamı diye de düşünmüyor değilim.. İşte böyle yaşayan arkadaşlarımdan biri beni yazlığına davet etti, hep anlatıp durur hep de çağırır ama ben başkasının evinde yapamam düsturunda olduğumdan hem kendime hem başkasına eziyet etmemek adına bu davetlere icazet etmiyordum, ancak çok ısrarlıydı bu sefer, ee bende tamam gelirim ama zaten çok yakın şehre günübirlik bak kalmam haa diyerek anlaşmalı da olsa gittim.. En sevmediğim şey birilerine bağlı kalarak hareket etmektir, o onu yemez, bu denize girmek istemez, kitap okumak istersin, çene yapmak isterler ama hadi dedim sabah 09:00 da orda olsam akşam 21:00 e kadar katlanırım.. Neyse hafta içi daha sakin oluyor, eşlerde yok çok eğleniyoruz parlatmalarıyla bir gün kafa izni aldım ve sabah işe gider gibi evden çıkıp yola koyuldum. 1 saat 10 dakika sonra şehrin dışında sessiz sakin, ağaçlar içinde, denizin kokusunu duyabildiğim, ancak evlerin bahçeleri birbirine bitişik şirin evine ulaştım. Nefis bir kahvaltı ile güne başladım, ancak yaya trafiği başladığında hoşgeldinizler günaydınlarla pek de sakin olmadı kahvaltı umduğum gibi.. Sonrasında hanımlar benim arkadaşın bahçesinde kahve içmeye geldiler, hem arkadaşım sürekli benden bahsettiği için beni merak ediyorlar, hemde bu komin yaşam dışından gelmiş bir uzaylı gibi beni incelemek istiyorlardı. Hepsi ev hanımı olan bu hanımlardan sadece biri (arkadaşım dışında) çok aklı başında ve sohbet edebileceğim biri gibi geldi, ama yine de ortama uyum sağlamışlardı. Kahveler içildi, fallar bakıldı, kocalar çekiştirildi.. Önce ben burda ne arıyorum durumda idim, ancak sonra bende ortama ayak uyduruverdim. Bu uyuşukluk, telaşsızlık sadece öğlen ne yiyeceğiz, öğleden sonra denize inelim, bir parti okey çevirelim düşüncesinde olan insanların yerinde olmak istemedim desem yalan olur.. Denize indik, yüzdük, güneşlendik, kahve fasılları hiç bitmedi, sigaranın biri sönüyor biri yanıyordu.. Şirketten gelen telefon ile gerçek hayata kısa bir geçiş yaptım. Masaya döndüğümde, birbirlerine manikürlerini gösteren bu insanların yanında kendimi çaresiz, yorgun hissettim. Acaba bende mi bir sorun vardı yoksa onlarda mı? Dünyanın en önemli işini yapmıyordum evet ama hiç değilse birşeyler yapıyordum. Onlar gibi olmak istediğim için duyduğum kıskançlık mıydı hissettiğim, yoksa onlara acıyor muydum? Belki de kendime acıyordum, ekran karşında, toplantılarda, sunumlarda birilerini ikna etmeye çalışırken, sabah işe koştururken ki hallerim geldi gözümün önüne ben mi zavallıydım yoksa onlar mı?

devamını oku »

bu yazı linet tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: deneme, tatil kadınları

Frost

linet — Thu, 14 Aug 2008 09:18:00 GMT

Dondurulmuş aşkı arıyordu raflarda, ne zaman atmıştı onu dondurmak üzere buraya hatırlamıyordu. Önce duygularını, umutlarını, yarınlarını ve en sonunda aklını kaybedeli ne kadar olmuştu, o deprem olduğunda en zor gözyaşlarını toplayıp dondurmakta zorlanmıştı. Bulunca dondurulmuş aşkı sıcacık duygulara kavuşacaktı, üşüyen bedeni, beyni belki biraz huzur bulacaktı. Yaşadığını hissetmek istiyordu, tekrar yüreği yerinden çıkacak gibi çarpsın istiyordu. Çarpar mıydı, çarpar da onu yere çarparsa ya, nelere dayanmıştı buna da dayanırdı herhalde.. Biraz da gözyaşı çıkarsam eklesem diye düşündü, sonra vazgeçti aşkı sulandırmaya gerek yoktu, gülümsedi, işe yarıyordu galiba, bak gülümseyebiliyordu.. Ya son kullanma tarihi geçtiyse, ya zehirlerse bu aşk kendini... Boşverdi herşeye, kalbinin kapısı açtı, aşkı içeri tıktı, nasıl çalıştıracaktı, kaç derecede ne kadar sürede kavuşacaktı sıcacık duygulara bilemedi. Bekledi sadece bekledi.....

devamını oku »

ilgili yazılar

BİR GaRİp DeNeMEsi (0)
AŞK EKSİKLİK, ÇALMAYAN TELEFON VE BEN TAM DEĞİL... (7)
ondan (1)
ruhumun dipsizliğinde (0)
AŞKIN KREDİSİ (0)
BRAVO KANI BOZUK (2)
O küçük kitapçı (4)
özleyecek (3)

bu yazı linet tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: dondurulmuş, aşk, deneme, pibek

Dalga

linet — Tue, 12 Aug 2008 12:29:00 GMT

Dalgaların sesi bir yandan rüzgarın sesi bir yandan, ama ben hiç rahatsız değilim. Zaman öyle yavaş akıyor ki burada, tüm koşuşturmaları geride bırakmış, ağır akan zamanın içinde karamela kıvamında gevşemişim. Havayı içime çekiyorum çam kokusu burnumda, deniz bazen öyle azıyor ki, dalgaların taşlara vurmasıyla sıçrayan su damlacıkları bizi ıslatıyor. Şu anda içimde hiç susmayan, durmadan konuşan küçük canavarlarım bile susmuş. Yorgun düşüyorum sessizlikten, tatlı bir uyku bastırıyor, rüzgar ürpertiyor tenimi, uçuşan pareomu üzerime örtüyorum, tatlı bir uykuya teslim olacağım az sonra, çocukken gözlerimi güneşe diker ve kapatıp açarak renklerin oyununu izlemeye bayılırdım, kırmızı kıpkırmızı olurdu önce gözlerimi kapadığımda, açtığımda da o hayal renginin sürmesini dilerdim, ama yok olurdu renkler. Şimdi yine kapatıyorum gözlerimi güneşe dikerek, arada açıyorum renk oyunları için.. Islanmak istiyorum denize girmek, ama çok dalga var, şakası yok karadenizin... Çillim dolaşıp duruyor sahilde, kendi kendine şarkı söylüyor, arada kırıtıyor. Üstüme elbisemi geçirip yanına gidiyorum, yürüyoruz beraber çakıl taşlarının üstünde. Elimi tutuyor ve beni yavaş yavaş denize çekiyor, hiç itiraz etmiyorum, oyun oynamak istiyor canım. O sırada gelen kocaman bir dalga yarı belime kadar ıslanmamıza sebep oluyor, birden ürperiveriyorum, kocaman çığlıklar atıyoruz ikimizde... Oyun hoşuna gitti hasbamın, beni daha çok çekiyor dalgalara, dur diyorum üzerimdekini çıkarayım, taşların üzerine atıp elbisemi yanına gidiyorum. Dalgalara kafa tutuyoruz, bizi görünce azıyor deniz sanki daha çok. Gel diyorum yat yanıma, yatıyoruz taşların üzerine, bekle diyorum, arkamıza dönüp bakıyoruz, gelen kocaman dalgaya çığlık atıyoruz ama kıpırdamıyoruz, üzerimizden geçip gidiyor, bir sonraki daha şiddetli bizi ters çeviriyor, toparlanmamıza fırsat vermiyor hain dalga.. Olsun çillim çok eğleniyor, neşemiz bir anda etrafı sarıveriyor, bizi görenler yanımıza geliyor, oyunumuza katılıyor, içimiz minik çakıl taşları ile doluyor, bir o tarafa bir bu tarafa savrulup duruyoruz. Çillim yorulmak bilmiyor, bense dalgalarda dayak yiye yiye serseme dönmüşüm, akıtıyorum içimde kalan son zehri de , tüm hırslarımı, tüm insanca kötü huylarımı sahile, çocuk oluyorum tekrar, karnımın acıkması tek sorunum, yada dizimi taşa sürttüğüm için oluşan yara tek acıyan parçam.

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı linet tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: deneme, anı, karadeniz

Teyşem

linet — Mon, 11 Aug 2008 10:42:00 GMT

Kumsalda uzanmış kitabımı okuyorum. Minik yeğenim henüz 3 yaşında, yanıma geliyor.. - Teyşem şen ne yapıyorşun? - Kitap okuyorum teyzeciğim... - Teyşem şen kipat mı okuyorşun? - Evet teyzeciğim.. - Bende şeninle kipat okuyayım mı? - Gel yanıma diyorum, yumuk ayaklarını üstüme basarak yüz üstü yanıma uzanıyor, kollarını çenesinin altına alıyor, ısırmamak için zor tutuyorum kendimi, ama eğer öyle birşey yaparsam çığlık atarak gidecek, en az yarım saat yalandan ağlayacak, teyşem beni ışırdıııı diye söylenecek biliyorum, sarılıyorum sadece... Bir süre kitabımdaki yazılara bakıyor, anlıyormuş gibi. Sessizliği kısa sürüyor, ayağa kalkıyor, minik parmak arası terliklerini giymeye uğraşıyor bir süre, sürekli aşağıdaki repliği söyleyerek, peki tamam diyorum o hala kendi kendine konuşuyor.. -Teyşem ben şana bir şüpriş yapıcam diyor, Dolaşıyor sahilde, bir oraya bir buraya önce taşlara bakıyor, sonra birden sevinçle yanıma geliyor, elinde sararmış bir yaprak var minicik..

devamını oku »

ilgili yazılar

27 Maddede Bir Köşe Yazısı Yazdım (4)
O küçük kitapçı (4)
Zor... (5)
Yazın Üzerine Bir Yazı (0)
Kitap yayınlamak istiyorsanız, bunlar yayınlıyor! (22)
Galata Kulesi Balık Ekmek Pişirmek ister (0)
sıkıştırılmış yaşamlar (14)
oblomovluk (10)
Ne dir bu nor mal? (63)

bu yazı linet tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: yazı, deneme, anı

Muroy

linet — Tue, 22 Jul 2008 11:56:00 GMT

Muroy -muyorum Kendimi dinlemeyi bırakalı ne kadar zaman oldu bilmiyorum... Kadın gece kadar karanlık.. Adam ise anlamını yitirmiş sözcükler kadar sade Sade diyince canım kahve istiyor Kuklalar mutlu mu acaba ? İplerim dolanmış ne zamandır!.. Benim bir dakikam ile senin bir dakikan aynı mı? 60 saniye ... Askıya atılmış kıştan kalma bir mont gibi, kırışmış ve unutulmuş olmak. Kokluyorum kış kokuyor... Mevsimler kokar mı? Herşeyin kokusu var mı? Rüzgarda sallanan yapraklar düşmekten korkuyorlar mı? Benim yaşamaktan korktuğum kadar? Peki bulutlar neden dolu dolu dolaşıyorlar, koyu bir gölge gibi sevmiyorum bu renk gökyüzünü gri....Ya yağsın yağmur adamakıllı yada açsın güneş .. Aydınlığı sevdiğim kadar, karanlığı da seviyorum.. Gündüz uykuları olmuyor gece uykuları kadar derin.... Hani derler ya ruhuma dokundu diye, ruhsuzlara dokunmak bu kadar zor iken onların bize dokunması neden bu kadar kolay?.. Narin, kırılgan, hassas diyerek bana aslında güçsüz olduğumu mu söylüyorsunuz? Önce hayallerimi aldılar, sonra umutlarımı mı demişti şair, yoksa şimdi ben mi uyduruyorum?... Alınacak başka ne var? Onur, şeref, gurur, haysiyet bunları biz uydurmadık mı? Yazmadık mı kurallarını .. Hayat beni neden yoruyorsun diyor şarkı da oyunu kim bozuyor?? Yaşadığım şehir de hoyrat insanlar çoğalmaya başladı, hiç anlayamadığım bir şekilde çirkeflik ile prim yapar oldu insanlar.. Tanrı istemezse yaprak düşmezmiş ......... Yalnız ve güzel olmak iç acıtıcı birşey gibi, çirkin ve yalnız olmak doğrusu sanki.. Kim ister gül iken diken olmayı, genç iken yaşlı olmayı?.. Bölük pörçük yazılan bu kelimeler gibi, kararsızlığım konusunda bile net değilken, (bulanık da ne tuhaf bir kelime) bulanık iken zihnim yazıp yazmama konusunda takılıp kalıyorum...

devamını oku »

ilgili yazılar

27 Maddede Bir Köşe Yazısı Yazdım (4)
O küçük kitapçı (4)
Zor... (5)
Yazın Üzerine Bir Yazı (0)
Kitap yayınlamak istiyorsanız, bunlar yayınlıyor! (22)
Galata Kulesi Balık Ekmek Pişirmek ister (0)
sıkıştırılmış yaşamlar (14)
oblomovluk (10)
Ne dir bu nor mal? (63)

bu yazı linet tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: yazı, deneme

NOKTA...

linet — Fri, 20 Jun 2008 11:49:00 GMT

Nokta koymuştum oysa, bir kesme işareti değildi o kaldığı yerden devam edemezdi. Hatta hiç paragraf başı olmadı ki, bir başlık bile koymadık hiç.. Belki de başlığı olmadığı gibi bitişi de o yüzden olamıyor. Neden diye soruyorsun bana noktalamama inanmıyorsun, ünlem ünlem.. Kesme işareti olduğuna beni ikna etmeye çalışıyorsun. Önce direniyorum sana, noktaydı o bitti diyorum. Nokta ise neden parantez açıp seninle konuşuyorum bilmiyorum. Hep bu soru işareti yüzünden diyorum kendi kendime.. Oysa sen hiç sevmezsin soru işaretlerini.. Üç nokta olsaydı bari diyorsun, bitmesin istiyorsun... Bense hüzün dolu bir parantez daha açıyorum sonu üç noktayla biten.. Bir sürü madde sıralıyorum kopkoyu noktalar olan başında.. Uzun bir sessizlik oluyor bir sürü noktanın olduğu..............

devamını oku »

ilgili yazılar

27 Maddede Bir Köşe Yazısı Yazdım (4)
O küçük kitapçı (4)
Zor... (5)
Yazın Üzerine Bir Yazı (0)
Kitap yayınlamak istiyorsanız, bunlar yayınlıyor! (22)
Galata Kulesi Balık Ekmek Pişirmek ister (0)
sıkıştırılmış yaşamlar (14)
oblomovluk (10)
Ne dir bu nor mal? (63)

bu yazı linet tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: nokta, yazı, deneme

Yalnız Ölüm

linet — Tue, 10 Jun 2008 09:30:00 GMT

4 kedisi ile yaşıyordu. 5 gün kendisinden haber alınamadı, polis eşliğinde kapıyı açtıklarında, kesif bir koku ile karşılaştılar, içeri giremediler. İtfaiye erleri gaz maskeleriyle içeri girdiklerinde, korkunç bir görüntü ile karşılaştılar. Yerde yatan kadın, yer yer parçalanmıştı. Kediler etrafında idi, biri yanaklarını yemeye çalışıyordu... Kaldıramadılar, tuttukları yer ellerinde kalıyordu. Ceset torbasına koyabilmek için çok uğraştılar, dayanamayıp dışarı çıkan görevliler, sürekli kusuyorlardı... ************************************************************************* Bildik sıradan bir gün, yine yalnızım, değilim aslında kedilerim ve ben.. Acıktılar demek ki, Mamalarını vereyim ve bende birşeyler yesem iyi olacak. Sabahın köründe elimde viski bardağı, oysa birşeyler yemek için açmıştım buzdolabının kapağını... Ne zamandır bu durumdayım, kocamı terk ettiğimden beri mi? Yoksa en son babamı toprağa verdikten sonra mı? Kardeşim yok, sadece kuzenler.. Ve arkadaşlarım, bir gün yok olsam beni ararlar mı acaba?? Koca bir ev, herşeyim var. Ben ölünce kime kalacak bu ev, yazlık, arabam.. Bir hayır kurumuna mı bağışlasam acaba? Off nerden geliyor bu düşünceler bugün aklıma bilmiyorum. Biraz daha içmeli, içmeli ki düşünmeyi keseyim.. Canım kedilerim benim, Julyet, Bernard, Alba ve Sam. Öyle dostlar ki, onlarsız bir hayat düşünemiyorum.. İyi ki varlar.. Başım dönüyor, çok içtim galiba. Kalbim ağrıyor, nerden aklıma geldiyse şimdi “Hayat cinsel ilişki yoluyla bulaşan ölümcül bir hastalıktır” diyordu L.D.Laing ... Neden bende bu dünyaya bir hastalık getirmedim neden, bir çocuğum olsaydı keşke... Telefon çalıyor, kalbim ağrıyor, ayağa kalkıyorum, yer altımdan kayıyor, önce yüzümü yıkamalıyım, julyet peşimde dolaşıyor, bacaklarımın arasında eğilip onu kucağıma almak istiyorum, ayağa kalkarken kalbim sıkışıyor, başımı lavaboya çarpıyorum, yere düşüyorum, julyet kucağımdan atlıyor, bunların hepsi 1 kaç saniye içinde oluyor, hissettiğim tek şey, ellerimden kayıp giden julyetin tüyleri.. İşte acılarım son buluyor, ölüyorum... Işık falan yok, hala evin içindeyim, ama o sürekli zayıflamaya çalıştığım, vücuda haps olmuş değilim.. Yerde yatan bedene bakıyorum, bir tüy kadar hafif hissediyorum kendimi, tüm keşkeler, kalp çarpıntıları, memnuniyetsizlikler, ahh lar hiçbiri yok, koca bir boşluk hissi... Arada bir telefon çalıyor, kapıyı çalan kimse yok.. Kedilerim acıktılar, onlara yemek verebilsem keşke ama yapamıyorum, yokum, bir form halinde değilim, koca bir boşluğum artık... Kaç gün oldu hala yatıyorum, bozulmaya başladım artık, Alba ne yapıyorsun, yooo hayır Alba yapmaa bacaklarımı dişliyorsun Alba yapma canım acıyacak yapmaaaa.... ************************************** Sonunda beni almaya geldiler, hiç aklıma gelmeyen bir sondu benimki... Tüm dostlarım, arkadaşlarım ancak 5 gün sonra beni buldular, çok üzüldüler biliyorum ama bu sonu ben kendim hazırladım... ************************************** Size son sözüm; Yaşamaya bak, nasılsa uzun süre ölü olacaksın.....

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı linet tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: ölüm, yazi, hikaye, deneme