hafif.org - nymphem - beğendikleri

MASKE

nymphem — Mon, 28 Jan 2008 18:15:20 GMT

-Doktor Brutz'u sevmiyorum! -Ama gitmeliyiz Lou, tüm senatoryum orada olacak, sene boyunca herkes bu olayı bekledi unuttun mu? -O, o çok ciddi bakıyor bana! -O herkese ciddi bakıyor Lou, hem ben de sana eşlik edeğim. Korkacak bir şey yok. Bu sene mutlaka seçilenler arasında biz de olacağız. Ama geç kalmamamalıyız, acele et lütfen. Elemenin yapılacağı yer hastanenin taşlık arka avlusuydu ve tüm hastalar gösteri için orada toplaştıkları için mekan çok kalabalıktı. İnsanlar Doktor Brutz'un oturduğu tahta masa etrafını yukarıdan bakıldığında girintili çıkıntılı bir çember oluşturacak şekilde çevirmişlerdi. Kısıtlı imkanlarına rağmen içlerinde elemelerde sergileyecekleri role uygun bir şekilde kıyafet bulup gelenler dahi olmuştu. Kıyafetin tedariki, görevlilerle içli dışlı olmanın derecesine ve sigara, taze çikolata veya tereyağı üzerinden ödenecek rüşvetlere bakıyordu. İlk gösterici henüz 20’lerinde görünen, 34 yaşındaki Pierre'di. Bir ressamı canlandıracağını söyleyip, cebinden çıkardığı bir kepi, sağ kenarı basık şekilde kıvırıp başına özenle geçirdikten sonra, hafifçe tükürüklediği parmaklarıyla bıyıklarını bir çırpıda buruverdi. Doktor Brutz'a "Artık hazırım" anlamına gelen bir göz kırpışı ile birlikte etrafı hayal ürünü eşyalarla kuşatılmış gibi oyununu oynamaya başladı. Karşısında bir model varmışçasına, boşluğu doğru düzgün poz vermesi için azarlıyor, görünmez paletiyle yavaş yavaş boya kararken istediği rengi oluşturamadığı için kısık sesle hayıflanıyor, olmayan bir tuval üzerinde resimler çiziyordu. Dışarıdan bakan bir göz, gösteriyi son derece başarılı bir canlandırma olarak değerlendirebilirdi. Oysa Doktor Brutz, Pierre'in tüm bu hayal ürünü sanrıları gerçekten gördüğünü biliyordu. Bu müsabakaların amacı ise kişinin gerçek sanıp kanıksadığı halüsinasyonlarla oynaması değil, oyunda duru bir zihnin bilinçli olarak kurduğu ve canlandırdığı hayalleri kullanmasıydı. Her sene yapılan müsabakada, Dr Brutz ve ekibi tüm bir sene süren terapilerin çıktılarını, hastaların performansları sırasında davranışlarını gözleyerek değerlendirme imkanına sahip oluyorlardı. Gösteriler periyodik terapilerinden dahi daha önemliydi. Zira hastaların davranışları son derece samimiydi, çünkü rol yapıyorlardı. Doktor işin tıbbi amacını gizlemek amacıyla, bu etkinliği küçük bir ödülü olan, tüm hastalarının katıldığı bir müsabakaya çevirmişti. Senatoryuma adım attıkları andan itibaren, gerek savaş yıllarının kabusları andıran ortamı, gerek güvenlikleri, gerekse durumu ciddi olanların etrafa zarar vermemesi için hiç bir hasta yeniden hastane dışarısına çıkarılmıyordu. Bu müsabakada dereceye giren ilk beş hasta hariç. Başarılı olanlar, güzel bir restoranda yenilen leziz bir yemeğin ardından, bir konsere götürülüyor ve bir hafta boyunca kendilerine eşlik eden görevlilerin gözetiminde sokaklarda, pazarlarda dilediğince gezebiliyorlardı. Lou cephede iken yakınında patlayan bir el bombası yüzünden askerde aklını yitirip çürüğe alınmış, Irma'da olmayan problemlerini bahane ederek hem aileden kalan tek yakını olan kardeşine bakmak hem de yiyecek üç beş lokma bulabilmek için gönüllü olarak Lou’nun kaldığı hastaneye yatmıştı. Geçen yıllar ve ortam, Irma'nın gerçekten zihinsel problemler kazanmasına, onlarca depresyon geçirmesine, yaklaşık bir senedir de kendi kendine konuşmaya başlamasına sebep olmuştu. Hastalar üzerinde uygulanan yeni deneysel tedaviler nedeni ile Lou'nun durumu düzeltmek bir yana gerilemiş, hastanede geçirdikleri 4 sene boyunca 9 kez intihara teşebbüs etmişti, Yarışmaya katılmak Irma'nın fikriydi. Davranışlarındaki istemsiz değişimi farkediyor, ancak müdahale edemiyordu. Çaresizce tek kurtuluşunun dışarıya çıkmak, koridorları kusmuktan geçilmeyen, duvarları sidik kokan bu nemli ve kasvetli yapıdan kurtulup, normal insanlar arasına karışmak olduğuna kendisini iyice inandırdı. İçinde tek tük yaprak parçalarının dolaştığı saydam lahana çorbasından farklı birşeyler yemeliydi artık. Birbirlerine normal şakalar yapan, gündelik davranışlarında bakışları aniden sabitleşmeyip salyaları akmayan insanların arasına çıkmalıydı. Tek yapmaları gereken, hala hayal güçlerininin çalıştığını kanıtlayabilecekleri bir taklit, bir benzetmeydi sadece. Doktorun karşısında tiyatroda trajedi ve komedinin sembolünü, gülen&ağlayan maskeyi sergileyeceklerdi.

Lou ile gece gündüz çalıştılar. Ağlayan maske rolü onundu. Oyun süresince sadece üzgün bir yüz ifadesi ile gözleri ileriye bakar vaziyette dik bir şekilde duracaktı. Gülen maskeyi ise kendisi oynayacaktı. Sıra onlara geldiğinde doktorun karşısına çıktılar, Lou tedirgindi, başı önde, yumruklarını sıkarak belli belirsiz titrer vaziyette beklemeye başladı. Doktorun yüzünü görmese de, varlığı sinirlerinin bir anda gerilmesine yetmişti. Irma, onca emek verdikleri fikrinin boşa gideceği, dışarı çıkamayacaklarını düşünüp, saniyeler aktıkça endişeleniyordu. Gülmeye çalışıyor, gerginlikten kaslarına hakim olamayıp sadece dudaklarını ısırıyordu. Doktorun karşısında çıkalı yarım dakika olmuştu. Bir Lou'ya, bir her an dudaklarından aleyhte bir kelam dökülecek olan doktora bakıyordu. Lou hala başını kaldırıp, dik duramamıştı…İçinden kendini yırtarcasına kardeşine haykırdı; -Hadi Lou, Louuuuu….! Derken, etraf değişiverdi, bir mucizeymişçesine, küçük bir kız ve Irma kaldı ıssız çevrede. Bir büyük hendeğin ayırdığı iki kişi birbirlerine bakıyordu. Derken küçük kız, el salladı ve dönüp gerisin geri koşmaya başladı. Irma tüyleri diken diken olmuş vaziyette bu anı hatırladı, 10 yaşında babasını şehire yolcu ederken, uğurlamak için bahçe çitlerine dek babasıyla birlikte gittiği gündü bu ve hatıra daha dün gibi taze bir biçimde tartışılmaz bir gerçeklikte şu an karşısında duruyordu. Bu kız çocukluğuydu, anlık bir farkına varışla bilinci yeniden hastane meydanına, doktorun masasının önüne geldi, başı döndü, kaybolan dengesini sağlamak için bir an Lou’nun kolunu tutmaya çalıştı ve gürültülü bir kahkaha patlattı. Durduramadığı bir refleksle, giderek sesini yükseltrek gülmesini sürdürdü. Artık ağzından çıkan ses öbekleri kahkahayla, neşeyle ilintilendirilebilecek bir halden çıkmış, tüyler ürperten çığlıklara dönüşmüştü. Doktor bir işaretiyle duvar dibinde olayı seyreden iki görevliyi çağırdı. İri yarı hademeler, çırpınan Irma'yı güçlükle zapt ederek koğuşuna sürüklediler. Ertesi gün aralarında Lou'nun da bulunduğu beş kişi, sesleri dahi farkedemeden, yüzlerinde ebleh birer ifade ile bir Caz konserinde piyanodan yayılan gölgeli yansıları bakıyorlardı. Aynı esnada midesi yıkandıktan sonra alındığı ameliyat, Irman’ın içtiği hapların hasarlarını bitap vücudundan atmaya yetmedi. Irma geri kalan ömrünü pipetle beslenebilen tekerlekli sandalyeye mahkum bir hasta olarak geçirdi.

devamını oku »

bu yazı nymphem tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Hibakusha

nymphem — Mon, 10 Mar 2008 15:28:00 GMT

Hibakusha, Nagazaki ve Hiroşima'da patlayan atom bombasından sonra hayatta kalabilmiş insanlara deniliyor. Bu terim yıllardır güncelliğini koruyor; çünkü etkileri halen devam ediyor. Nesiller de işin içine girince olayın rengi değişiyor. Hamile olup kurtulan bir anne hibakusha olmakla beraber, doğurduğu yavrusu da bu kategoriye giriyor. Japon hükümetinin verilerine göre 31 Mart 2007 itibariyle 251.834 Hibakusha halen hayatta. Bu da işin ciddiyetini gösteriyor.

bir hibakusha insanı

Hibakusha hakkında detaylı siteler olduğu gibi bir de kitap mevcut. Stud Berkel tarafından kaleme alına eserin adı "The Good War: An Oral History of World War Two" Kitapta mağdurlarla söyleşiler var. Hibakushaların çoğu bugün yaşlı insanlar ama kendi problemleri bir tarafa, onlardan doğan ve onlarla aynı kaderi paylaşan çocukları da farklı sorunlar yaşıyorlar. Genel olarak: * işe alınmıyorlar * fiziksel özelliklerinden dolayı topluma entegre olmakta zorlanıyorlar * iletişim sorunu ve beraberinde baştan kişinin kendisinden olmak üzere diğer unsurlardan kopuş var. Her yaşayan mağdura Hibakusha denmiyor. Bazı kurallar da mevcut. Bu kuralları Atom Bombası Mağdurlarını Yaşatma Derneği koymuş. Bazı kurallar şöyle: * bombanın atıldığı ve etki ettiği alanın bir kaç kilometre içinde olmak * iki kilometrelik tesir alanı içinde olup, yaklaşık 2 hafta bomba tesirinde kalmak * radyasyona maruz kalmış hamile kadınlar ve çocukları Toplumsal ve psikolojik boyutları ile bugün var olan bu tür insanlar için japonya'da çalışmalar yürütülüyor, sağlıklı yaşama ve insanlar arasına karışma olanakları sağlanıyor..

devamını oku »

bu yazı nymphem tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Yeşil Çayın Anti Kanser Etkisi

nymphem — Sat, 08 Mar 2008 00:49:43 GMT

New Scientist dergisindeki şu yazı çok sayıda çalışmanın yeşil çayın akciğer, prostat, meme kanseri gibi bir dizi kanseri önlediğini destekler yönde olduğundan bahsediyor. Kyushu Üniversitesinden Hirofumi Tachibana’nın ekibine göre yeşil çayın bu etkisi içeriğindeki antioksidan epigallocatechin gallate (EGCG) maddesi ile ilintili. Ekibin yaptığı çalışma, EGCG içeren yeşil çaydan sadece iki veya üç fincan içilmesinin bile 67 LR adlı reseptöre sahip akciğer kanseri hücrelerindeki büyümeyi anlamlı bir düzeyde yavaşlattığını gösterdi. Hatta Santana Rios tarafından yapılan bir ön çalışma, beyaz çayın anti kanser etkisinin yeşil çaya göre daha fazla olduğunu öne sürüyor. Bir başka çalışma da bir Oxford dergisi olan Carcinogenesis’de yayımlandı. Çalışma, meme kanseri tedavisinde önemli bir yeri olan tamoksifen ile yeşil çay kombinasyonunun meme kanseri gelişimi üzerindeki baskılayıcı etkisinin yalnız tamoksifen kullanımına göre daha fazla olduğunu ortaya koyuyor. Çalışma, insan meme kanseri hücreleri üzerinde yapılan in vitro deneylerin yanında fareler üzerinde yapılan in vivo deneylere de dayanıyor. Çalışmada kullanılan tüm farelere MCF-7 meme kanseri hücreleri enjekte edilmiş. Sonrasında farelerin bir kısmına tamoksifen, bir kısmına yeşil çay, bir kısmına hem yeşil çay hem de tamoksifen verilirken bir kısmına bir şey verilmeyerek kontrol grubu olmaları sağlanmış ve oluşan tümör hacmi 64 gün boyunca izlenmiş. Sonuçta tümör gelişiminin en az olduğu grubun yeşil çay-tamoksifen kombinasyonu kullandırılan grup olduğu ortaya çıkmış.

Amerika kanser araştırmaları derneği ise geçen mart ayında düşük doz COX-2 inhibitörleri ile birlikte alınan yeşil çayın prostat kanserinin yayılımını yavaşlattığını duyurmuştu.

dikkat dikkat!
Mühim Not-1: Lütfen bu yazıyı okuyup yeşil çaya fazlasıyla yüklenmeyin. Çünkü yeşil çayın içeriğinde yer alan polifenolun aşırı miktarda tüketiminin karaciğer ve böbrek üzerinde toksik etkilerinin olduğunu gösteren çalışmalar da yok değil. Hatta düzenli olarak yeşil çay tüketen gebelerin çocuklarında spina bifida gibi doğum defektlerinin daha fazla gözlendiğini bile söylenmiş. Mühim Not–2: Bu noktada bilimin dogmalar içermediğini hatırlamakta yarar var. Bilim bugün ak dediğine yarın rahatlıkla kara diyebilir. Böyle vakaların pek çok örneği vardır. Ayrıca gelecekte bir gün, bir dâhinin çıkıp “Yerçekimi yoktur, gök itimi vardır. Alın bu da ispatı!” demesini beklemem basit bir fantezinin ötesindedir kanımca.

devamını oku »

ilgili yazılar

BEDAVA Ansiklopedi! Tıkla indir 6691 sayfa! Ara... (2)

bu yazı nymphem tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: yeni, bedava, üyelik, kadin girisim forumu, kadin girisim portal

Zimem (Veresiye) Defteri

nymphem — Thu, 20 Sep 2007 08:54:00 GMT

Zimem (Veresiye) Defteri Osmanlılar zamanında Ramazan günlerinde tebdil-i kıyâfet ile, pek çok zengin, hiç tanımadıkları mıntıkalardaki bakkal, manav dükkânlarına gider, onlardan Zimem Defteri'ni çıkarmalarını isterlerdi. Baştan, sondan ve ortadan rastgele sahifelerin toplamını yaptırıp,miktarını ödedikten sonra; "Bu borçları silin! Allah kabul etsin!" der, kendilerini tanıtmadan çeker giderlerdi. Borcu ödenen, borcunu ödeyenin kim olduğunu; borcu sildiren, borçtan kimi kurtardığını bilmezdi... Gizli verilen nâfile sadakanın, açıktan verilen nâfile sadakadan yetmiş kat dahâ sevâp olduğunu bilen zevât, yardımlarını mümkün olduğunca gizliden yapmaya gayret ederdi. Ecdadımız sağ ile verdiğini, sol elinden bile gizler, yaptıkları iyilikleri unutur giderlerdi.

bu yazı nymphem tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

ÖĞRENİLMİŞ ÇARESİZLİK

nymphem — Tue, 19 Feb 2008 14:17:00 GMT

içinde bulunduğumuz durum ahval şerait.. şikayet için sebep çok.. cehalet.. görgüsüzlük.. onursuzluk.. hırsızlık.. kaynak israfı.. beklenen seviyeye bir türlü ulaşamama.. kısıtlı hak ve özgürlükler.. sosyal sınıflar arasındaki dengesizlik.. kültürel yozlaşma.. .. .. .. düzeltmek için uygulanan çaba yok denecek kadar az.. çabalayanlar ise sistemin kendisi tarafından yok edilmekte.. "sistemin kendisi" denilen uzak diyardaki bir bilgisayar sanılmasın.. aynıyla bizleriz "sistem".. peki herkes bir şeylerden memnuniyetsiz ve herkes (kendi mezhebince) birşeylerin eksik veya yanlış olduğunu söylüyor ise, nasıl oluyor da "sistem"e bu derece bağlı karakterler olarak devam ediyorlar hayatlarına.. ya da sadece sözde kalıyor isyanları..? bu çelişkinin sebebi ne olabilir..? sadakat..? korku..? ne cevap verirsiniz bilemiyorum.. ama belki aşağıdaki deneyler bir fikir oluşumuna ön ayak olabilir.. Öğrenilmiş Çaresizlik denen bir kuram var.. bu kurama göre; eğer bir canlıyı kontrol edemediği zorluklar ile karşı karşıya bırakırsanız, bir süre sonra denemekten vazgeçiyor.. ilki 1967 yılında yapılan hayvan deneyleri çok ilginç.. 1970 li yıllarda bu model geliştiriliyor.. link vermeyeceğim.. zaten kamyonla yazı çıkıyor google da aratınca.. aramak isteyen bulacaktır.. 1967 yılında Overmier ve Seligman tarafından yapılan bir deneyde kullanılan melez köpekler 3 gruba ayrılıyor.. birinci grup "kaçma grubu", ikinci grup "çaresizlik grubu", üçüncü grup ise "kontrol grubu" olarak isimlendiriliyor birinci gruba, herhangi bir ön uyarı yapılmaksızın, arka ayaklarından elektrik şoku veriliyor.. eğer hiçbir işlem yapılmazsa 10 saniye sonra şok kendiliğinden kesiliyor.. bulundukları ortamda elektriği kesebilecekleri bir de pedal bulunuyor.. köpekler bir kaç denemeden sonra şoku kesebileceklerini öğreniyorlar ve her seferinde daha kısa sürede olmak üzere pedala basıp şoku önlüyorlar.. 64 kez uygulanıyor bu şok.. ikinci gruptaki köpekler de aynı ortamdalar fakat onların elektriği kesebilecekleri herhangi bir düzenek bulunmuyor.. başlarda canı yanan hayvanlar hopluyor zıplıyor inliyor fakat devam eden şoklardan kurtulamadıkları için bir süre sonra tepkileri azalıyor.. aynı sayıda şok bunlara da veriliyor.. üçüncü gruptaki deneklere ise herhangi bir işlem yapılmıyor.. deneyin ikinci aşamasında köpeklere kaçıp kurtulabilecekleri bir ortamda, bu kez bir ön uyaran kullanılarak (ışık,ses..vs) elektrik şoku veriliyor.. birinci ve üçüncü gruptaki hayvanlar bir kaç denemeden sonra şoktan önce kaçmayı öğreniyor ve güvenli tarafa geçiyorlar.. fakat ikinci gruptaki hayvanlar aynı başarıyı gösteremiyor büyük oranla yatıp şokun gelmesini bekliyorlar..

benzer deneyler insanlar üzerinde de yapılmış.. aynı şekilde üç gruba ayrılan insanlar yüksek sese tabi tutuluyor.. odada ise düğmeler var.. birinci gruptaki düğmeler sesi kontrol edebilirken ikinci gruptaki düğmeler çalışmıyor.. daha sonra kontrol edebilecekleri (çalışan) düğmelerin bulunduğu bir ortama konduklarında ikinci gruptakilerin tepkilerinin çok düşük olduğu ve büyük oranla kalkıp düğmeye basmak yerine oturup sesin geçmesini bekledikleri kaydediliyor.. çaresizlik öğrenilen ya da daha güzel bir ifadeyle "bellenen" bir kavram.. buradan çıkacak olan sonuçları sizin inisiyatifinize bırakıyorum..

devamını oku »

bu yazı nymphem tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

erkeği yemek

nymphem — Wed, 30 Jan 2008 13:19:00 GMT

Peygamber devesi Mantis religiosa Hamamböcekleri ile aynı takımdandırlar. Diğerleri gibi bunların da erkeği dişisinden küçüktür ve çiftleşme sonrası dişi tarafından öldürülür.

devamını oku »

bu yazı nymphem tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

mikroskobik sanat; micrography

nymphem — Thu, 06 Mar 2008 17:45:00 GMT

micrography

bazıları mona lisa'nın tablosunun gizemini çözedursun, gün geçmiyor ki yeni sanat türleri ortaya çıkmasın. bunlardan biri de; micrography. kelime anlamı olarak mikro boyutundaki grafik anlamına gelen bu sanat türü, genellikle küçük yazı stiliyle resim oluşturmak için kullanılıyor. önce çizilmek istenen şeklin ana hatları çiziliyor. sonra bu şeklin içi koyulu açıklı, büyüklü küçüklü yazı karakterleriyle dolduruluyor. önceleri şekillerin içi gelişigüzel harflerle doldurulurken, sonraları yazılar şekille doğrudan ilintili olmaya başlamış. mesela çizilen şekil bir müzik enstrümanıysa şeklin içindeki yazılar notalardan oluşuyor. ya da çizilen şekil eğer bir ağaçsa o ağaca dair bilgilerden oluşuyor yazılar. los angeles pop art ekibi micrography'e boyut atlatmış bir ekip. mesela ürettikleri film posterleri o filmin senaryosunun tamamından oluşuyor. müzisyenlerin posterlerinde ise o sanatçının albümündeki şarkıların sözleri yer alıyor. bize de elimize büyüteç alıp bu sanat eserlerini incelemek ve sanatın daha ne kadar ileriye gidebileceğini düşünmek kalıyor.

devamını oku »

bu yazı nymphem tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.