http://www.hafif.org/ tr-tr 40 hafif.org - sekoci - yazdıkları sekoci Bitkin, yorgun, hasta, sessiz, çıldırmak üzere cuma gecesi.. Kayıp, mutsuz, bulanık, sakallı ve akli yerindelik Cuma gecesi... Sonsuz duvarlar ve üstüne çizilen yol… yürümeden koşmadan uçmadan eriyen mesafe.. sorunlu, sorumsuz, anlayışsız, alkollü ve teorisyen.. umudunu yitirmiş son kuşunu öldürmüş, kanatlarını koparmış, mandallanmış elektrik direğinde yüreği cuma gecesi.. Sonsuzlukta, başlangıçta ve sonuçta, doğanın o vurdumduymaz yatağında, metafizik evreninde ve tüm o diğer saçmalıklarda… Yalnız, kaygılı, havasız, sabırsız geceye hakim karanlıkta…Unutmuş ve yenilmiş ve sona ermiş ve çukurda merdivensiz, ipsiz, sapsız.. o denli boktan…. Cuma gecesi… umutsuz , hayalleri hücrede, düşleri karla kaplanmış yolsuz ve yolculuksuz , beklentisiz ve sona ermiş , parasız ,yeteneksiz, tipsiz , isteriksiz ve asla, yapraklar düşmeden, elindeki teri terletmeden ve sonra ne olacağını bilmeden ama asla ve asla, asla, asla, asla sensiz değil…… <p>bu yazı <a href="http://www.hafif.org/uye/sekoci">sekoci</a> tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.</p><p>etiketler: <a href="http://www.hafif.org/etiket/asla" rel="tag" target="_self">asla</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/cuma%20gecesi" rel="tag" target="_self">cuma gecesi</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/d%C3%BC%C5%9F%C3%BC%C5%9Fte" rel="tag" target="_self">düşüşte</a></p> Wed, 16 Jul 2008 11:30:00 GMT 95581@http://www.hafif.org/ http://www.hafif.org/yazi/asla asla cuma gecesi düşüşte sekoci Yorulduğunda yoluna çıkıp birileri dinlenmen gerekiyor demeyecek Sanma ; sandıklarından ibaret bir kılıf yaratacaksan... boşluğun üzerine kapandığı vakitten erken başlayan varlığına tanrı minnet duyacak.. ki yeterince düştüğün vakit hissedeceksin ne kadar yüksekte olduğunu... süren yarışmaları seyrederken kaygısız gözlerle kimi zaman onlardan biri olmalıydım diye düşünme!! Neyi yapamadığını bilecek kadar güçlüsün sen... Güçlüsün her bildiğini yapacak kadar.. Bırak kötü adamı oynatsınlar sana.. Şu an açlıktan ölürken bebekler.. Tiner içinde büyürken binlercesi... Baktığın vakit onların gözüne iğrenemiyorsan... Nereye gittiğini bilmeyen insanlık hızla koşuyorsa sen durup olanları seyrediyorsan; Karanlıkta çarpıştığın her birine bir ışık oluyorsan Bırak kötü adamı oynatsınlar sana... Hiç sakınmamışsan kendini hiç saklamamışsan ve bu zarar vermişse de ben buyum diyebiliyorsan... Herkes doğru bir şekilde yalanlar söyleyerken Sen yalanlarından doğrular oluşturmuşsan Bırak kötü adamı oynatsınlar sana... Sivilce veya ders notları dışında problemlerin varsa Ergenliğinin üstünden atlamışsan Daha yaşamamışsan onların sıkıldıklarını memnuniyet duyacaksın kötü olmaktan çünkü çünkü çünkü; bileceksin onlar şehrini , evini , sevgilini ve senin çaba sarf ettiklerini elinden alırken... sahip olduğuna asla sahip olamayacaklarını bırak kötü adamı oynatsınlar sana.... zaten iyiler hep kazanır sen hep kaybettin.... alış artık buna.... <p><a href="http://www.hafif.org/yazi/kotu-adam"> devamını oku »</a></p><p><strong>ilgili yazılar</strong><ul><li><a href="http://www.hafif.org/yazi/rio">Rio</a> (22)</li><li><a href="http://www.hafif.org/yazi/hayattan-ogrenebileceginzi-en-onemli-dersler">HAYATTAN ÖĞRENEBİLECEĞİNZİ EN ÖNEMLİ DERSLER</a> (0)</li><li><a href="http://www.hafif.org/yazi/biz-adam-olmayiz">BİZ ADAM OLMAYIZ!</a> (7)</li></ul></p><p>bu yazı <a href="http://www.hafif.org/uye/sekoci">sekoci</a> tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.</p><p>etiketler: <a href="http://www.hafif.org/etiket/k%C3%B6t%C3%BCl%C3%BCk" rel="tag" target="_self">kötülük</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/iyilik" rel="tag" target="_self">iyilik</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/kavram%20karga%C5%9Fas%C4%B1" rel="tag" target="_self">kavram kargaşası</a></p> Tue, 15 Jul 2008 13:53:00 GMT 95556@http://www.hafif.org/ http://www.hafif.org/yazi/kotu-adam kötülük iyilik kavram kargaşası sekoci Usul usul yürüyorduk. Sağa sola dikilmiş ağaçlar sanki bizim yalnız kalmak istemediğimizi biliyorlardı. Yalnız kaldığımızda her şey eskiye dönebilirdi eskiden daha eski ye. Gerçeğin bi parçasının hep bizimle olmasından memnun gözüküyorduk. Seni ne kadar özlüyordum ve ne kadar çok istiyordum bunu fark etmeni ..Şirinlik taslıyordum sana belki anlık bir çekim oluşturabilmek için.. Kaçamak bakışlarım vardı gözlerince yakalanmayan. Hem yakalanayım istiyor hem yakalanmaktan korkuyordum. İlk şarkımızı dinliyorduk hüznümüzü sakladığımız gülümsemelerimizle..Gökyüzünde kanatlarıyla aynı adımları atan iki martı'ya benziyorduk bir elin bir elimde yürürken. Yağmurdan fazlasını dilemedik tanrı'dan. Bu kez dileğimizi yargılamadan nebula'ya kadar yükseltti bizi. Damlarken aşşağıya yağmurlarla canlı oluşumuzun son örneğiydik.Gerçeğe değdiğimizde birikti acımız. Şimdi de yağmurlar terkediyordu gözlerimizi.Başımız öne eğik yürümeye devam ettik parça parça yıllanarak. Sonra çıplak ayakla geçtiğimiz kayaların arkasındaki bir taşın önünde durduk. “Biz” yazıyordu taşın üstünde.. Sonsuzluğun rakamları altında… İkimizde de güç kalmamıştı artık diz çöktük ruhlarımızda… Gözlerinde yakalandığım soluksuzluğun ritmiyle hafif eğilip usulca öptüm o an…. “Bu ne?” dedin sinirli bakışlarınla.... Mezarlık ziyaretlerimizden biriydi gece karanlığının çöküşünü yansıtan… Orda artık yitirilmiş bedenlerimiz geceye inat ışırken ben saldırıyordum özlemle dudaklarımdaki dudaklarına…. Telefon çaldı. - Saatlerdir ulaşamıyorum sana nerdeydin?? - Eski bir mezarlığı ziyarete gittim - Kimin mezarı??? - …. - Kadıköy’de görmüşler seni??? - Es-ki bir me-zar.. - Kimin mezarı??? - … Nasıl kızarım yağmura? Düştüğünde her bir damla tozu kaldırıyor topraktan , sen düşer gibi yüreğime kalkıyorum kendimden... Dindirirmi sanıyorsun anılar? sağanağını, özleminin!!! <p><a href="http://www.hafif.org/yazi/mezarlik-ziyareti"> devamını oku »</a></p><p>bu yazı <a href="http://www.hafif.org/uye/sekoci">sekoci</a> tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.</p><p>etiketler: <a href="http://www.hafif.org/etiket/mezar" rel="tag" target="_self">mezar</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/an%C4%B1" rel="tag" target="_self">anı</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/ya%C4%9Fmur" rel="tag" target="_self">yağmur</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/mezarl%C4%B1k%20ziyareti" rel="tag" target="_self">mezarlık ziyareti</a></p> Fri, 11 Jul 2008 09:01:00 GMT 95439@http://www.hafif.org/ http://www.hafif.org/yazi/mezarlik-ziyareti mezar anı yağmur mezarlık ziyareti sekoci 1 Mayıs. Dünya işçi bayramı. Ülkemiz için pek bayram olduğu söylenemez ama.. Zaten işçilerle aram yoktur. Katılmazsam eksik hissederim sadece.. Ordaydım.. Çok fazla yoruldum ama heyecanlıydım. Biber gazı ve koşmak ve kaçmak hiç de iyi gelmiyordu aslında bana... Genellikle kaçıyordum. Daha korkaktım belki. Diğerleri o kadar kaçmıyordu. Joplarını yiyip geleceğe dair hayeller kuruyorlardı. Demokratik Halk Devrimi yada daha çok para... kimse bilemez... Ben öyle değildim. Ödediğimiz vergilerden bizi dövme yetkisi alan polisleri daha çok uğraştırıyordum. Zorluyordum. Vazgeçmiyordum. Taksim bizim olacaktı... 10 dakkalığına oldu da... Ne önemi vardıysa? Nasıl olsa her şey unutuluyordu. Basına yasak , köprüler tıkalı , İstanbul olağanüstü hal... Ve birileri ofislerinde evlerinde cips yiyerek bizi seyrediyorlardı. Halk işçisi... Eve dönmenin anlamsız gereksizliği üzerimde yorgunluk , açlık , bel de jop sancısı evde "ülkeyi sen mi kurtaracaksın" figanları.. Dönmedim eve yaşadığımı bilmek isteyen biri vardı. Ne halde yaşadığımı pek merak etmiyordu ama.. Az çok tahmin ediyordu sanırım.Ona yürüyordum , ona koşuyordum , onla dünyaya barikatlar kuruyordum , onla sloganlarım aşk şarkılarına dönüşüyordu. İhtilal şiirleri yazıyordum ona... Sınırsız , sınıfsız yaşamımdı o benim.. Paylaşımım fedakarlığım inancımdı. Devrimcilik ve aşk; ayıramıyordum ikisini birbirinden. İkisinide aynı güçle arzuluyordum. İkiside kararlılık gerektiriyordu. İkisinide beceremiyordum. Havalardan oluşan beynimdeki çelişkiler biraz daha acıdı sadece.. ........ ...............Ayık bir gecenin taşıyamayacağı kadar yük vardı üzerimde.. Yeni 20 lik tekel rakı... Bardak ve sofra kuramazdı. Şalgam aldım. Ve uyumalarını bekledim. Yatağa girdim. Rakı şişesine ve şalgam şisesine yüklenmeye başladım. Bardaksız. Kendimle konuşmayı sevmiyordum. Zekice sorular sorup ortada bırakıyordu beni. Bu sorulardan kurtulmanın yoluydu o gün rakı ve yoldaşıydı şalgam.. Az sarhoş olmayı beceremiordum. İpin ucu çok kaygandı ve her seferinde kaçıyordu. Yorgunluğuma güveniyordum birazdan sızardım nasıl olsa. Nihayetinde uyudum sek rakılı rüyalarla.. sek sevdalar. sek çatışmalar. Sabah annem zorla uyandırdı beni.. Bir süre önce ölüceğimden endişelenerek her sabah bi kaşık bal tıkıyordu ağzıma.. Yararı olmadığını biliyordum ama onu kırmak istemezdim. Yapma dedim midem bulanıyor ve bal amacına ulaşmadan üzerine kustum. Ruhum çıktı. Kustum seni. 1 mayısı. Demokratik halk iktidarı kişisel görüşüm proleterya diktatörlüğü. kustum iddaayı , evi ,askerliği , sahil kasabasında beyaz şarap içmeyi.. Geleceği kustum , anlayışları , kavgaları , evlilikleri , aileleri , sahip olamadığım bütün içkileri.. Ve kadınları , güzel kadınları , çirkin kadınları.. Kadın gibi adamları kustum. Bütün bu olan biteni kustum. Haksızlığı , yaşanması gerekenleri. Yazamadığım şiirlerimi... Ruhumu kustum. 2 mayıstı. siyahtı. Ruhsuz yazmak çok daha kolaydı... <p><a href="http://www.hafif.org/yazi/2-mayis"> devamını oku »</a></p><p><strong>ilgili yazılar</strong><ul><li><a href="http://www.hafif.org/yazi/1-mayis-saldirilari-erken-basladi">1 Mayıs Saldırıları Erken Başladı</a> (6)</li></ul></p><p>bu yazı <a href="http://www.hafif.org/uye/sekoci">sekoci</a> tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.</p><p>etiketler: <a href="http://www.hafif.org/etiket/1%20may%C4%B1s" rel="tag" target="_self">1 mayıs</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/taksim" rel="tag" target="_self">taksim</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/propoganda" rel="tag" target="_self">propoganda</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/ne%20alakas%C4%B1%20var" rel="tag" target="_self">ne alakası var</a></p> Sat, 19 Apr 2008 07:14:02 GMT 93471@http://www.hafif.org/ http://www.hafif.org/yazi/2-mayis 1 mayıs taksim propoganda ne alakası var sekoci Bildiğini biliyorum...Ya da en azından anladığını...Ya da ne olduğunu hissettiğini... Ne kaçmak geçiyor aklından; ne de gözlerin açık; mücadele etmek. Hangisi doğrusu bilemiyorsun. Hoş; kimin doğrusu? sorusu bile nicedir gelmiyor diline. Kabul ediş değil bu aslında; belki biraz akışına bırakmak; belki biraz dingin ve sakin olmayı istemek..Ama yine de uykularının kaçtığı oluyor; hani bu sabah yağmur damlalarını camda izlediğin anlar gibi; bir bulanık bir net rüyalardan uyandığın da oluyor... .....En çok neye üzüldüğünü bilemiyorsun...Yalanlara mı; doğrulara mı...Karar veremiyorsun...İçinde gittikçe kısılan bir ses var. Dursan dinlesen olmuyor; kulaklarını kapatsan ne fayda...İçsesin yankılanıp duruyor içinde ...Bütün organlarına çarparak; en son gelip gözbebeklerinin ortasına yerleşiyor...Saklayamıyorsun...Hele de gün ışığında...Bakanlar görüyor, görenler duyuyor, içsesini; gözlerinin ortasından... ...Peki ya ağlasam diyorsun? 'Hani ağlasam; gider mi gözyaşlarıma karışıp?' İçsesin cevap veriyor; sen susuyorsun... '''Tellerle çevrili uzun yeşil çayırı geçerken tükürdü büyük gözüken yapraklardan birine.. yürümeye devam etti. Güneşin oluşturduğu terler gözüne süzülünce kendinden nefret etti tam 2 saattir yürüyordu..Sonunda gelmişti nehrin kenarına. Bağırdı 'Bryan' sesi telleri kemiriyordu. Bryan sesi duydu (lanet olsun neden köprüden gelmedi bu) -Gelsene Ellis _Olmaz sen gel _neden..? -Çünkü 2 saattir senin için yürüyorum ve gelip gelemeyeceğini merak ediyorum. -Tamam geliyorum(neyi var bunun yine) Tekrar Bryan ın bulundukları yere gelmişlerdi.Kız hala terliyordu ve kendine kızıyordu içinden kendine söz vermişti bir daha bunu yapmayacaktı. Hem Bryan ona kızamazdı ihtiyacı vardı. Kızsa bile bunu yapmayacaktı festivalde gördüğü sarışın çocuğu getirdi aklına yeşil kazağı onu çok yakışıklı gösteriyordu. ve onu görmeye köye gelicekti. -Seni seviyorum dedi bryan ve öpmeye çalıstı. Ellis dudaklarını kaçırırken kahkahayla karışık bağırdı -Ahh Bryan bende seni seviorum tutmayan bacakların , hint fakiri elbiselerin ve yiyecek tek parça somunun için -Sevmesen gelmesdin -Alternat.... sustu devamını getirmedi cümlenin Bryanı üzmek istemiyordu. Yağı bulandırmadan kurtarmalıydı saçını. Bryan bir cimcik attı kendine geldi. -Bryan -Efendim (ağzı göğüslerinin arasındaydı ) -Rahat dur (aklına geriye dönerken çekeceği 2 saatlik yol gelmişti) -neden?? -Çünkü istemiyorum..!! -Seni sadece sevişmek için çağırmadığımı biliyorsun dimi..?? -Evet bir de somun var.. gülümsedi Biraz süren suskunluktan sonra.Bryan eski bir iskoç şarkısı mırıldandı.Eliste eşlik etti sonra.. (yarın hangi elbisesini giymeliydi acaba sarışın çocuk onu görmeye gelecekti hem onla daha kolay görüşebilir hem de sabahın köründe evden kaçmak zorunda kalmazdı ) Şarkının sonunda sesini titretti Bryan "düşünme sev yeter , benimle ol her zaman, sen istediğinde ben hazırım düşünme sev yeter" .... Öylece uyudular ve gitme vaktinde uyanan Ellis, Bryan a bir öpücük kondurdu.Bryan da uyandı ona nehre kadar eşlik etti. Ellis bugün Bryan'ı üzdüğünü anlamış ve giderken onu ateşlice öpmüştü. ''' Perdeyi çektim. çakmağın götüyle biranın kapağını siktirettim. kaybolan güneşe baktım. midem bulanıp beynim tıkanıncaya kadar şişeyi ağzıma soktum..... <p><a href="http://www.hafif.org/yazi/icsesin-ve-oykulerin"> devamını oku »</a></p><p>bu yazı <a href="http://www.hafif.org/uye/sekoci">sekoci</a> tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.</p><p>etiketler: <a href="http://www.hafif.org/etiket/%C3%A7atlak" rel="tag" target="_self">çatlak</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/dandik" rel="tag" target="_self">dandik</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/ucu%20k%C4%B1r%C4%B1lan%20kalem" rel="tag" target="_self">ucu kırılan kalem</a></p> Sat, 19 Apr 2008 07:08:59 GMT 93470@http://www.hafif.org/ http://www.hafif.org/yazi/icsesin-ve-oykulerin çatlak dandik ucu kırılan kalem sekoci Söyleyecek bir şey bulamamak ne kötü değil mi? Ne kadar sık bulamayız söyleyecek şeyleri. Yada ne kadar sık söylediğimiz şeylerin söylemememiz gereken şeyler olduğunu söyleriz. Ne kadar çok özür dilersek o kadar cesaretimiz artar o kadar yavşaklaşırız işte... Sıradan olmamak için çabalarken ne kadar sıradanlaşırız oysa. Geleceği yaratmak için geçmişten oluruz ve ne kadar kafamız karışır bu karmaşada biz ne yaptığımızı bildiğimizi iddaa ederken. İnatla ve ısrarla eleştirilmekten nefret ederken ne kadar çok eleştiride bulunuruz. Ve her ikisininde hiç bir şeyi değiştirmediğini ne kadar geç farketmeyiz. Yanlışın yanlış olduğunu anlamak ne kadar felsefik bir hüzün taşır irade için. Bu durumlarda susmayı tercih ederim genelde. Ve sustukça o kadar çok yalan söylerizki kendimize. Başkalarına söylenen yalanları tercih eder oluruz ve alışkanlık haline getiririz bunu... - Gitmeni istemiyorum. Hani hiç bir şey değiştirmezdi para senin yaşamında? Hani gerekli olanı temin etmek bir kedi yavrusunu sevmek kadar kolay olurdu senin için? beni yalnız bırakmak zorunda değilsin.. Gitme.. Tekrar geri dönemeyeceksin. Söz veriyorum seni bir daha üzmeyeceğim. İçkine de karışmayacağım hiç bir konuda baskı yapmayacağım sana.. Lütfen diyorum bak. Ne kadar nefret etsemde bu kelimeden söylüyorum işte... Lütfen... Bir şeyi yapmanız gerekmesi ne kadar kötü değil mi? Ne kadar yorgun oluruz yapmamız gereken bir şeyi yaptıktan sonra. Ne kadar çaba harcarız kendi kendimizi iknaya "ben bunu yapmak zorunda değilim" diyerek. Defalarca yönlendirilmişken hep özgürlüğümüze düşkünlüğümüzü anlatırız kendimize. Hatta özgürlük istemek için bile yönlendirildiğimizi unutarak. Değişim deriz bir şeyi elde etmek için başka bir şeyden mahrum olmaya. Ve farketmediğini söyleriz .. farketmediğini söylememizin farkettiğinden kaynaklı olduğunu bilmeden. Ve o anlık karar mekanizması! Seneler sürsede bir anda karar veririz neye karar vereceksek. Hiç geç kalmak istemeyiz erken gitmekten ve bu yine bizim elimizde değilken suçlu bulunuruz kendimizce bile. - Söyleyecek bir şey olmasını dilerdim! Ve tüm elimizden gelen budur. Söyleyecek bir şey bulamamak. Mücadaleden , bağımlılıktan , mutluluktan , yaşamaktan kolay olanıdır söyleyecek bir şey bulamamak. Ve söyleyecek bir şeyiniz olmadığında o kadar çok şey söylemiş olursunuzki. Hepsi düşündüğünüzün aksi istikamette... Her şeyi söylemem gerekirdi. Diye not edersiniz kendinize... Ben notun tarihini 4 sene sonra ya kurmuştum. - Alo naber? - Sen...! İyi ama hehehe hayırdır Seko? - Söylemem gereken bazı şeyler var. Bak fazla konturum yok buluşmamız gerekiyor. Haber vercem sana... "Yakın ama uzaktı. Oldukça hoş ve büyümüş gözüküyordu. Ve evet o hayal gücünün tarlasında yetiştirdiği küçük kız, hiç solmadan saklanarak sadece onun geri dönüp koparmasını bekliyordu. Masaya oturdular. İnanılmaz gözüken şeylere bakarmış gibi baktılar birbirlerine. Ne var ne yoktu? Her şey eskisi gibi dedi çiçek nerede bıraktıysan ordayım ben. Çok mevsimler değişmişti. Ve ikiside bunun sorumlusunun bahçıvan olduğunu biliyordu. Ben dedi bahçıvan.. Hata ettim kurallarını şartlarını anlayamadım seni bırakmak istemezdim. Ama suyum kalmamıştı. Sana söylemem gereken buydu. Sana su getirmek için uzaklaştım. Ve şimdi geri döndün dedi çiçek. Evet ama söylemem gereken bir şey daha var hiç su bulamadım ben. Özür dilerim dedi sonra. Nasılsa kavuştuk birbirimize yalan söylemek yok artık sana. Bulduğum su'yu başka çiçeklere döktüm ben. Ama hiç biri senden vazgeçiremedi inan bana...!(Sesimiz ezikleşir ya söyleyecek bir şeyler bulunamadığında) Güldü çiçek. Önemli değil dedi. Kızgın değilim sana. Hem su'ya hasret kalmadım ben üzülme gelen giden suladı beni. Sonra koparıp koparıp diktiler. Bahçıvan olmak zorunda değilsin artık bana.. Mevsim değişti artık şimdi biliyor bütün çiçekler. Çiçek, çiçek olduğunda herkesin bahçıvan olabileceğini. Geri dönmene sevindim. Ama ben bahçıvan gitmeden önceki açmamış çiçek değilim. Ama.. dedi bahçıvan.. Şöyle olduğunda böyle olmalıydı. Böyle düşündüğümden şöyle yaptım. Şöyle yapmak isterken böyle yaptırdılar. Güldü çiçek. Ve sen dedi ben açmadan önce söyleyecek söz bulamayan bahçıvan değilsin. Baksana ne çok konuştun. Hadi artık sulayacaksan sula... Bunu gerçekten istiyormusun diye sordu sevinerek bahçıvan.. Güldü yine çiçek. Farkedeceğini mi sanıyorsun artık..." Söyleyecek bir şey bulamamıştım şimdi buldum.... ve farketmedi.... Ne uzun hikayeler yazmak isterdim sana çiçek. Ama sende üstün değilsin benden. Ben kolay olanı seçtiğim gibi sende yanılmışsın beklerken.. Sen diğer çiçeklerden farklı değilsen ne ben suçluyum başka çiçekleri sularken. Ne diğer bahçıvanlar suçluymuş seni sularken.... (9 yaşındayken bir gecekondu mahallesinde oturuyorduk sonra yıktılar gece kondu mahellesini. Orada bir erik ağacı dikmiştim. yıllardır görmüyorum o erik ağacını ama biliyorum onun benim sevgimle hala orada ayakta kaldığını ve hala aklıma gelebiliyorsa hiç unutmayacağımdır demek çocukluğumun erik ağacını... ) Bu açıklamayı kendimi delirmediğime ikna etme amaçlı yaptım bir şey anlamamış olabilirsiniz belki her zaman bir şey anlamak zorunda değilizdir...<p><a href="http://www.hafif.org/yazi/erik-agaci-1"> devamını oku »</a></p><p>bu yazı <a href="http://www.hafif.org/uye/sekoci">sekoci</a> tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.</p><p>etiketler: <a href="http://www.hafif.org/etiket/%C3%A7i%C3%A7ek" rel="tag" target="_self">çiçek</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/bah%C3%A7%C4%B1van" rel="tag" target="_self">bahçıvan</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/%C3%A7ocuklu%C4%9Fumun" rel="tag" target="_self">çocukluğumun</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/erik" rel="tag" target="_self">erik</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/a%C4%9Fac%C4%B1" rel="tag" target="_self">ağacı</a></p> Wed, 16 Apr 2008 16:45:18 GMT 93421@http://www.hafif.org/ http://www.hafif.org/yazi/erik-agaci-1 çiçek bahçıvan çocukluğumun erik ağacı sekoci Sabaha vuran güneş rahatsız ediyordu. Ve daha kötusu sadece bu değildi.. Terlemiştim ve demir gibi üşüyordum. Ter kokusu rahatsızdı. Ölmekten korkmam duş almaktan korktuğum kadar. Çıktım yataktan.. Isınma gereksinimini karşılayamamış sobanın bacasına sarıldım.. Gece boyu belki bin kez öksürmüştüm. Okul "zerdevat"larını giyinip tuvalete çıktım. Yüzüme baktım. Uyumadığımdan çapak oluşmamıştı yine de serçe parmağımla çektim göz altlarımı. Uyanmıştım "Günaydın" Evet onlara günaydın... Servislere doluşacak olanlar "günaydın" Gece yatağında üşümemiş olanlar "günaydın" Okulda da mutlu olabilen yada en azından günü kurtaranlar "günaydın"..!! - Günaydın çocuklar... Öğretmenliğin vahşiliği burdan başlıyordu. Çocuk değildik biz. Yada ben değildim. Çocuk parkı değil bu gri duvarlar. Hiç de benzemiyor bu sıralar salıncağa... Ya bu hapis..? Varlığımın farkını sorgulayıp durdum tüm gün... Çocukluğumda bilincime yerleştiridiğinden mi acaba?? Güçsüzdüm. Acılar katlanarak çekilmez oluyordu... beş yüz kere öksürdüm.. Bazen bölünüyordu da.. Camdan sevgilileri seyredip durdum.. İdeal değildim hiç bir zaman.. Beni arzulayan kızlar gizli saklı arzuluyordu hep.. Küçük düşürülmüştüm çoğu kez yüceltilerek... Ve kimse kolkola gezinemiyordu en yüce aşşağılık herifle... Onlar yokmuş gibi davranıyordum. Ama onlar biliyorlardı. Orada olduğumu biliyorlardı. Bir şekilde yapmamaları gerektiğini de biliyorlardı. Bir öğrenci geldi... Nöbet tuttuğunu iddaa eden günün müdür hizmetçisi... başarılı olan hizmetçiler sık sık hizmetçi seçiliyordu.. - 1170 Serkan ÖNAL Müdür bey çağırıyor... Herkes için sıradan bir gun.. Yönetim denetim için bizim sınıfa çağrı yaparsa mutlaka ismimi hatırlar. Ama farklıydı. Müdür'ün bıyıktan arındırılımış yüzü babamın yüzden arındırılmış bıyığını kesiyordu.. Duyamadığım bir kaç resmi sözün ardından babamı izledim. Arabaya bindik. Sağırdım. Tek işittiğim işitmek istediğim martı sesleriydi ve görünürde martı yoktu. Hava bir martı için fazla acı bir soğuktu.. Bir köpek gördüm kuyruğunu kendine saklamış kulakları biçimsiz.. Bakışlarını yakaladım. Bu ay içinde donarak öleceğini bir vahiy'le işitmiş.. Köpeği kıskandım o an hatta yerinde olmak istedim.. Ne zaman ve neden öleceğini biliyordu en azından. Bense ilgi çekici bir hastalığım olsun istemindeydim hep.. Henuz dünyada rastlanmamış bir hastalık.... "Ünlü prof. dr. Koaruken de bu garip çocuğa teşhis koyamadı..." Kızların iç geçirişlerini duyabiliyorum.. Böyle bir cennet meyvesinin çürüyecek olması " ah ne kadar yazık".. Doktor la iletişimimi babam sağladı. Soyundum zayıf bedenimden utanıyordum. Doktor çok soğuk geldi bana.. gözlerinde tıbbi terimler aramaktan vazgeçtim... İşlemlerimiz tamamlandığında tek duyduğum isimdi "Süreyya Paşa"...., Babam kendine özgü daha önce denenmemiş küfürleriyle hastalığımı anlattı bana... "VEREM tıbbi adı Tuberculos" Babası da bu hastalıktan ölmüş.. Marketten en çok iğrendiğim yararlı malzemeleri topladı eve girmeden önce.. Eve girdiğimde tek duyduğum annemin göz yaşlarıydı... Ter, korku , öksürük , ve bilinmezlik dolu bir gece bittiğinde.. Yine soğuktu... Ve klima sı ısınamamış arabamız daha önce sadece fıkralarda duyduğum "başıbüyük e" doğru yol alıyordu. Aptal bir "hiç"lik sezinledim kendimde.... Hiçtim belkide... bir hasta gibi hissetmiyordum kendimi ve üzülmüyordum durumuma... ama gülemiyor konuşamıyordumda.. Sadece öksürebilen pilli bir bebek gibi hissettim kendimi... Düğmesizdim pilim bitene kadar beklemeliydim.. Binaya girdiğimizde ağızlarındaki peçetimsi koruyucuları yadırgamayan hastalarla keskin bir ilaç kokusu selamladı beni... duyuyordum aramıza hoşgeldin diyorlardı sanki.. Koro halinde öksürüyordu insanlar.. Aynı muayene işlemleri.. Üç adet plastik kutuyla döndük eve... Virusu tükürüğümde bulmalıydı doktorlar.. Günde üç kez tükürücektim sabah aç karna , öğlen aç karna, akşam aç karna... Gülünç bir ilaç... ama iğrendiriciydi. Aynı bina artık koku ve hastalar yabancılamıyordu beni.. Dün misafirdim bugun ev sahibi.. Tükürüklerim ve kanım özenle paketlenip labaratuara gönderildi.. Sonucu heyecanla bekleyen sadece bendim.. Doktor umarsız babam ümitsizdi.. Birini götürdüler sonra doktora benziyordu ve babama ve bana...Ölmüştü. Umarsız,ümitsiz ve sessizdi.. Sonuçlar geldi.. Negatif.. Virus bulunamadı.. Sevindiğimi inkar edemem.. sevinçlerin kısa sürdüğünü kimse inkar edemez. Tek duyduğum ses babamdan "Yatıralım".. Eve döndüğümüzde vedalaşmam gereken birilerini aklıma getirmeye çalıştım. Arayıp haber vermek zorunda hissettiğim kimseyi tanımıyordum. Ve kimseyi tanıyamayacaktım da.. Herkesle samimi olabilirken hep kendimde içe kapanıklığı yaşayacaktım.. Bilgisayarı açtım.. Starcraft'ta düşmanlarıma beyaz bayrak çekip "elveda" yazdım... Onlara bile umursanamamıştım. Savaşlarına devam ettiler.. Oysa söylemek istediğimi duymadılar.... "Ölümlü bir yaşam sürerken savaşmak aptallıktır" Yaşamın ölümlü olduğunun yeni mi farkına varmıştım? Eşyalarım toplandı ve tekrar hastane yolu.. Bir hemşire odamı gösterdi.. Üç yatak ve mükemmel bir deniz manzarası.. Süreyya Paşa verem olan kızını oldukça yuksek bir yere hapsetmiş ve kız ölene kadar ölümün manzarasına hakim olmuştu.. Hemşire bir çok soru sordu ve üzgün gözükmeme üzgün oldu... Çarşaf değiştirildiğinde bizimkiler gitmişti.. Oda arkadaslarım benimle konuşmaya çalışıyordu.. İstemiyordum. Zaten duymuyordum. Duymak için çaba harcamak istemiyordum. Bol öksürükle birlikte denizi seyrettim.. Sonra yatağımda Starcraft için stratejiler kurdum.. Biraz ağladım.Hemşire geldi..."İyi geceler" "iyi geceler" annesini öptükten sonra yatağa giren ergenler.."iyi geceler" yatakta uyumaktan başka fikri olmayanlar.."iyi geceler" kahvaltı için sabah 6:00 da kalkmak zorunda olmayanlar...... Gece terlemesi , öksürükler , balgamlar , yutulmak zorunda olan balgamlar , karabasanlar mavi düşler ve bir el.. ufak çaplı bir sarsıntı. " Kalk kahvaltı"... Kalktım duyulmayacak küfürler eşliğinde.. Odamdakiler bardak ve çatalla bir bekleyiş içerisindeler. Sağ tarafımdaki oda arkadasım elini yüzünü yıka istersen dedi.. Adetim değildi , duymamazlığa geldim. Üstelemedi. Ve kahvaltı arabası geldi. Sıcak süt kaymağı üzerinde , taş gibi haşlanmış yumurta , peynir ,reçel ve bal kibritleri yarım ekmek eşliğinde... Bir şey yermiş gibi yapıp yeniden yattım.. Hala tedavi başlamamıştı.. Diğerlerinin ilaçları geliyordu. Tükürüğümde bulmak zorundaydılar virusu... ciğerlerimde görmeleri yetmiyordu sanki. Bunun yanı sıra kendimi daha da kötü hissetmeye başlamıştım. Hastalığım gazı köklemiş üstüme üstüme sürüyordu. Akşama nasıl çıkardım kendimi bilemiyorum. Yemek saati tuzsuz ve yağsız yemeklerle oynadım. İştahım yoktu. Tuberculos güçlenmeme izin vermiyordu. Eksik hissediyordum kendimi bir şey yiyemediğimden... O anda ,sağ tarafımdaki yatakta uyuyan adamın öldüğünü hissettim. İçimden bir ses ölümün çok daha yakınlara ulaştığını söyledi. Gözleri yukarı kaymış ağzı açık öylece duruyordu. Vücüt direncini sonuna kadar kullanmış gibiydi.Ve doğruydu. Beni onaylayanlar çoğalıyordu. Öylece götürdüler yatağıyla birlikte. Odamızda ufak çaplı bir toplantı yaşandı. Kıdemli hastalar kimsesi olmadığını söyluyordu. Sonradan öğrendiğimizde kimsesizler mezarlığının isimsiz bir mezarının konuğuydu. Herkes yemeğine devam etti. Her zamanki gibi herkes taklidi yapamıyordum. O gece ruyamda kaç kere ölmüş olabilceğimi bilemiyorum.. Her seferinde gözlerim yukarı kaymış ağzım açık bir halde uyanıyordum. Ve tekrar uyandığımda aynı şekilde ölüyordum.. Sabah kahvaltıya kalkmadım. Durumumdan rahatsız biri uyanmamı istiyordu. Mümkün değildi. Anlamıyorlardı. Hemen hemen yaşamın her alanında vardı onlardan..Şikayet edebilceği bir nokta arama uzmanları.. Ve her bölgede şikayette bulunabilcekleri birileri.. Doktor , öğretmen , gardiyan ,savcı , apartman yöneticisi,çöpçü ve tanrı... İnsanlar dünyaya şikayetçi olmak, şikayete uğramak ve şikayet mümessili olmak için geliyorlardı sanki.. Hemşire uyandırmaya yada azarlamaya geldiğinde kara sinek muamelesi yaptım ona.. Bitiremezdin asla onları ama geçiştirebilirdin.. Onu şikayet eyleminde yalnız bırakmamak için fırladım yataktan. Ağızlığım yoktu ve ceza demekti.. Kat doktorunun odasına girdim. -Ne şekil bir tedavi uygulayacaksanız başlayın. Ölümü bekleyeceksem evime gitmek istiyorum. Teşhis: Bütün boku dün akşam ölen zavallıya attılar. Sinirlerim bozulmuş'muş' Serum ve sakinleştiricilerle biten bir gün.. Tek nesnelleşen sarı durgun bir deniz ve denizi yutan mavi bir yelkenli... İkinci kez uyandığımda çok fazla terlemiştim.. Odamı değiştirdiler. Hemşire sürekli benle ilgilenmeye başladı. Sevindim buna. Diğer hastalardan farklıydım hemşire için.. güzeldi bu. Farkım hiç te güzel değildi. Biraz daha hastaydım sadece.. Hemşirenin sıkıldığını hissettim ve uyuttu beni... Tekrar uyandığımda annem yanımdaydı. Elini tuttum annemin daha önce hiç öyle muhtaç tutmamıstım..."çıkarın beni burdan" dedim.. Annem değildi kurtarıcı.. Hala tedavime başlamamışlardı ve gittikçe kötüleşiyordum.. Verem den ölmek gerçekten iğrençti. Son uyanışımda annem gitmişti... Gün boyu uyudum yada uyutuldum. Komplo teorileri kurmaya başladım. Bu hastane ye kapatılıp kimsenin haberi olmadan ölmeyi bekliyordun. Ortaçağdaki cüzzamlılar gibiydik. Hepimizden vazgeçilmişti. İnsanlığa tek kazancımız virusumuzle birlikte yok olmayı beklemekti. Bir başka ölü ölmeden önce son kez bana baktı.. "Bana benziyorsun" dedi bakışları.. Sonra gökyüzüne bir şarkı mırıldandı...Öldü. Bu kez soğuktum.. Çünkü ölümde öyleydi.. Yanıbaşımdaydı ve çelişkisi yoktu...kuşkusu da... Ölüm mutlaktı. Sabah yine kahvaltıya kalkmadım.. Bu kez kimse şikayetlenmedi. Derslerini vermiştim. Kantine indim ilk kez... Başka bir dunyaydı. Macellan her bulduğu ada'ya Hindistan derken bile benimki gibi mutlu bir keşif keşfetmemişti... Kızları ilk kez hatırladım. Hemşirelerden daha çekiciydiler. Ve farklı değildik onlar da hastalardı. Su içiyorlardı. Kızlara bakıp tost yedim.İyi geldi. Kızlarda bana bakıp su içti. Onlara da iyi geldi. Onlar çıkmadan önce biri göz kırptı bana.. Gülümsedim bende ona.. Yukarı çıkarken kadınların ne kadar sihirli olduklarını düşündüm. Sanki hastahane yi başka bir renge boyamıslardı.. Odama çıktım hemşire geldi.. İrili ufaklı 21 tane hap verip nasıl kullanıcağımı anlattı.. İlk yutmam gerekenleri hemen yuttum. Tadı yoktu... Ama tedaviye başlamaları sevindiriciydi... Dışarı ya baktım güneş mavi ye batıyordu.. Üzülmedim. Mutlaka bir yerde yeniden doğuyordu... Düşündüm de o kadar da kötü olmayabilirdim. Gülümseyerek çıktım koridora... Değişimimi sunuyordum gururla.... Yetmişinde bir amcamla karşılaştım.. - Yavrum senin hastalığın ne?(Herkes güldü ona..sadece verem hastalarının hastahanesiydi burası ) - Kulaktan amca kulağım duymuyor... - Ama ya verem olursan yavrum.. - Vallaha aklıma gelmişti.. ötesinde doktorlarında aklına gelmiş demekki amca.... Gülmeyi hatırlamak güzeldi.Kızları hatırlamak güzeldi. İyileştiğimi hissediyordum.. İlaçtan değildi. Hastalık ve ölüm beyindeydi.Ölenler bu yuzden kimsesizdi. Dışarıya baktım güneş batmıştı. Ama başka bir yerde doğmuştu mutlaka.. Benim başka bir yerde doğacağım mutlaka değildi.. aynı zamanda doğmayacağım da.. Çelişkiliydi. Düşündümde ölüm belki o kadar da mutlak değildi................................. <p><a href="http://www.hafif.org/yazi/hastahane-17-si"> devamını oku »</a></p><p>bu yazı <a href="http://www.hafif.org/uye/sekoci">sekoci</a> tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.</p><p>etiketler: <a href="http://www.hafif.org/etiket/hastahane" rel="tag" target="_self">hastahane</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/verem" rel="tag" target="_self">verem</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/%C3%A7ocuklu%C4%9Fumun" rel="tag" target="_self">çocukluğumun</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/basit" rel="tag" target="_self">basit</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/sorunlar%C4%B1" rel="tag" target="_self">sorunları</a></p> Mon, 14 Apr 2008 16:15:09 GMT 93384@http://www.hafif.org/ http://www.hafif.org/yazi/hastahane-17-si hastahane verem çocukluğumun basit sorunları sekoci İnsanlara ihtiyaçlarından fazla sessizlik vermek en acımasız işkencenin oluşturduğundan daha devhasa bir hasar yaratıyor ruhlarda... Çok konuskan biri sayılmam.. tanıdığınız üzere.. Ve sessizliği severim bilirsiniz ve bazen bilmek zorunda bile kalabilirsiniz(kibarca).. ve delirmeden önce bir işe yarayabilir..3 gündür çenemi ses çıkarmak için meşgul etmiş değilim... Diş fırçalarken yapılan hindi ve diğer kanatlı hayvanların taklitlerini saymazsak.. Aslına bakarsanız sesimi kullanmak zorunda kalana dek bunun farkında bile değildim.. Ve çoğu şeyin farkında olmayı sevmem.. mesela ; sevgilisinin onu aldatmasının farkında olmayı kim ister yada en yakın arkadaşınızın sevgilinize kurlarının farkında olmayı , bardağa yeni döktüğünüz sütü kedinizin yalamasının farkında olmayı yada ve en önemlisi delirdiğinizin farkında olmayı... Ben sevmem... Konuşamadığımın farkına vardım beni terkeden sevgilimin mutlu sesini telefonda dinlerken.. Ve bir dilsiz kız çocuğunun uğradığı tecavüzün dehşetini babasına anlatma sahnesini oynadım telefonun diğer ucunda olduğumu belli edebilmek için.. Terkeden kızın sadece burnu benim tüm vücudumdan fazla ses çıkarıyordu.. Yapamayacağımı doğduğumda anlamıştım ve çok geçti.. vazgeçtim. Oturup 10 cm'lik saç telinin her biri 1 cm den büyük olmamak şartıyla 15 parçaya bölünmesinin yararını araştırdım... Denedim.. Sonra 1 cm den büyük olmamak şartını etkisiz hala getirip 15'e bölmeyi denedim.. Başarısız... Düşünebiliyormusunuz..?(Okuduğunuza göre elbette evet olmalı yanıt.. diğerlerini kabul etmiyorum). İnsanlık asla Mars'a sıçamayacak.. Ama Marslıların dünyaya sıçmasını hayal etmekte özgürler.. Gelecekteki insanlığımızın bokları uzay boşluğunda dolaşabilir. Benim bokum yer çekimini seviyor. Magma dan gelen o doğaüstü çekim kuvvetine aşık bile denebilir. yada gökyüzü itimi ne derseniz artık.. şimdiye dek hep aşşağıya düştü... Boklardan söz açılmışken , bir insan delirmeden biraz önce en uzun kaç saatte sıçtığını deneyebilir. Belki buna bağlı ilerde bok+zaman=para formullü tuvaletler icad edilebilir. Bir taraftan harikulade yumuşak, reklamında çeşitli amazon hayvanlarının oynadığı göt kağıdı çıkarken diğer yandan fatura çıkabilir. "7.50 lik sıçtınız.. 3 parça kesik ve bir bing-bang.. 7 dakikada... Bize sıçtığınız için teşekkur ederiz.. Tanrı götünüzü korusun" Neyse kimsenin delirmeden önce sıçmakla uğraşacağını sanmıyorum.. Evinizde kaç tane kapı var saydınızmı? Oda , balkon , vitrin, mobilyaların tümünün kapıları dahil... Tam 30 tane.. eminim sizin de öledir.. Ne tesadüf değil mi? Değil. Ama yinede saymayın.. İnsanların birbirlerini öldürmek için oldukça nedeni varken... Sam amcanın çok çocuklu aileleri kapı sayısı yüzünden de öldürmesini istemem... Peki size başka bir şey söyleyeceğim tüm kapıları aynı anda açık tutabilirmisiniz..? Destek koymadan el yordamıyla... Rüzgarla amansız bir savaş bu.. birini açıyorsunuz kapının , diğeri üstünüze geliyor. Akrobatik hareketler.. bir sehpaüstü atlayışı yada fiskosüstü yetişiyorsunuz.. Zafer diyebilcekken "çattttt" arka oda kapılarından biri kahkahayı basıyor... Yastıkla kapı arasında kimsenin duyamayacağı garantili bir anlaşma imzalıyorsun... "Çatttt" mutfak penceresi olayı göruntuluyor.. Ve olay yerinde görunmek istemeyen bir kaç televole tabak ve bardağı atlıyor heryere... İyi bir spor... Bir iki saat sonra rüzgarın mesaisi bitip evine gittiğinde tüm kapıları açmıştım... Kimse gelmedi... Delirmeden önce çok farklı 31 çekme yöntemleri bulabiliyorsunuz.. mesela... Şimdi anlatacağım deneyi 18'i dolmamış çocukların ailelerinin gözetimi dışında denememelerini rica ediyorum.. Yarık boyutu zevkinize göre 500 ml'den 5 litre'ye kadar değişen pet şişelerden birini tam ortadan kesin.. Şişenin kapak yerinden balonun ucunu sokup şişenin kesilmiş kısmına açın ve gerilmesine fırsat verin... Sonra şişenin kapağını balonun hafif bir kısmı dışarda kalıcak şekilde kapatın.. Alın size yapay bir yarık.. portatif, kullanışlı.. Terli yarık sevenler sıcak su damlatabilirler.. Düşünemeyen bir yarık kim istemez ki? Düşünsene erken boşalırsan suratını asamayacak.. Çünkü asabilcek bir suratı yok.. Her renkten yarık elde edebilirsiniz. Ben pembe severim.... Delirmeden önce insanların gözü dönme-dolap olacaktır diye bir kaide sözkonusu değil.. Sadece dönebilir ve sadece dolabilir de. Benimki dolanlardan ve doluluk oranını uzun süre yüksek tutanlardan.. Peki buna çare bulmak aklınıza geldi mi? Henüz değil çünkü deliydiniz..... Duşa girin ve duş alın.. Su kullanmayın.. Su idaresininde hoşuna gidecektir... Sabun kullanmanız pek sağlıklı sayılmaz.. Gözlerinizde su kesintisi yaşanana dek duş alın. Eminim işinize yarayacaktır... Ve son bir önerim kaldı.. deli dostlarım.... Buraya kadar delirmeden önce yapabileceklerinizi anlattım.. Şimdi yapmamanız gerekli olan da sıra. Delirmeden önce yapmamanız gerekense duvarları kum torbası kendinizi şuursuz ve kulak ısırmaya hazır Mıke Tyson yerine koymayın.. Özellikle bir apartmanda oturuyorsanız... Bu apartman sakinlerinin sakinliğini incitebilir. Eğer bunu denerseniz 3 günlük konuşamama faaliyetiniz durdurulur ve 3 günlük yazamama faaliyetiniz başlar. Emin olun bu daha kötü... " Akıllı insanların deli bir beni delirtmeye çalışması bir delilik... En büyüğün bir küçüğü.. En büyüğüyse bir beni terkeden mutlu kadının beni araması" <p><a href="http://www.hafif.org/yazi/delirmeden-once-5"> devamını oku »</a></p><p>bu yazı <a href="http://www.hafif.org/uye/sekoci">sekoci</a> tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.</p><p>etiketler: <a href="http://www.hafif.org/etiket/delirmeden%20%C3%B6nce" rel="tag" target="_self">delirmeden önce</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/bok%20makinesi" rel="tag" target="_self">bok makinesi</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/mars" rel="tag" target="_self">mars</a></p> Thu, 10 Apr 2008 15:59:44 GMT 93316@http://www.hafif.org/ http://www.hafif.org/yazi/delirmeden-once-5 delirmeden önce bok makinesi mars sekoci Belki diyorum... Geleceğim altın oluyor Harikalar diyarı bir çift iplik olup düğümleniyor sonra diyorum Belki geliyor insanlar doğar , iyi olan ölür mavi ye siyah bulaşır güneş açar , gökyüzü yaşanır kelebekler uçuşur gökkuşağı düşer falan filan... belki yunuslar kanatlanır okyanusların dibi aydınlanır - şişe nin dibi hep aynı Belki bir şiir - canı cehenneme Belki aşk - iki kere canı cehenneme hayatı yerine getirir. Güneş parlar yeniden kelebekler ölmek üzereyken Motorlar susar , silahlar susar , orospular ve öğretmenler ve imamlar ve gardiyanlar... belki ben susarım... Hayat ayrıldığı kabuğuna girer Rapunzel susar Temizlenir dünya hayat yaşanır... belki Sonra bir katil gelir , sarhoş gelir , tanrı gelir kaldırıma tükürür Belki gider Arabalar çalışır , park yerleri dolar Çöpler çöplük olur İnsanlar konuşur Hava kapanır Yağmur yağar Güvercin sıçar hayat yaşanır-anne ölür-baba ölür-bebek ölür kelebek ölür.., Bakireler tecavüze uğrar , hırsızlar kelepçelenir , gazeteler çıkar Hayat yaşanır... Belki diyorum Gece olur Sesler ölür Arabalar ölür , sokak lambası , namuslular ölür , sevgililer ölür , şehir ölür , şiir ölür Camus bile ölür Belki hayat... Tolstoy belki... bayat Bir kitap açarım Bir şişe açarım İşte hayat Belki ölür... <p><a href="http://www.hafif.org/yazi/belki-1"> devamını oku »</a></p><p>bu yazı <a href="http://www.hafif.org/uye/sekoci">sekoci</a> tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.</p><p>etiketler: <a href="http://www.hafif.org/etiket/gelecek" rel="tag" target="_self">gelecek</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/kayg%C4%B1" rel="tag" target="_self">kaygı</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/belki" rel="tag" target="_self">belki</a></p> Sat, 29 Mar 2008 13:26:59 GMT 93086@http://www.hafif.org/ http://www.hafif.org/yazi/belki-1 gelecek kaygı belki sekoci Hakim: Ayağa kalk mahkum!! Hakkınızdaki suçlamaları dinlediniz. Savcı: Sayın hakim mahkeme yeni başladı. Hakim : İtiraz reddedildi. Şimdi hakkınızdaki suçlamaları dinlemek üzere sözü Avukata veriyorum. Avukat : Teşekkür ederim. Tanık1: İtiraz ediyorum. Hakim: İtiraz kabul edildi. Teşekkür ve itiraz etmek yasak. Avukat: Karşınızda oturan müvekkilimin yüzündeki cani gülümsemenin kararlarımızda ve vicdanlarımızda bizi etkilemesine izin vermemeliyiz. Mahkumun toplumumuzun yapı taşlarından birine verdiği zarar yadsınamaz. Ve alacağımız karar muhakememizi takip eden gençliğe örnek olmalıdır. Bu akli iradesinin yerinde olmadığını ispatlayamayan mahkumun ; elinde bir çok fırsat olmasına rağmen babasını öldürmemekten suçlu bulunması , toplumun refahına atılacak ilk adım olup bizi de toplumun kahramanları yapacaktır. Tanık2: Toplumun kahramanları yalnız orospulardır!! Savcı: Sayın Hakim değerli sanıklar.Burada 21. yüzyılın ilk yarısında karşı karşıya durduğumuz bu gözyaşartıcı durumun tek yükünü şu an sanık sandalyesinde ki mazluma yüklediğimizde ; vicdanımızın bize soracağı hesabı ;gece yataklarımızda karılarımızın sihirli deliklerindeyken bizden isteyecek olmasından korkarım. Seyirciler: Yuh..!! Eşcinsel düşmanı faşist Yuhh!! Hakim: Sessizlik.... Savcı: Sanığın babasını öldürmemesinin tek sorumlusu düzenbaz torbacıdır şimdi kendisini sorgulamak için burada istiyorum. Hakim: Konuş Düzenbaz Torbacı. Yalnızca gerçekten ve gerçeğin uzay biliminden ayrılırken kesinleştiği belirgin çizgiden bahsedeceğinize ve evrimin sapmaz teorisinden saparak ten ve tin arasındaki doğruları anlatacağınıza yemin edermisiniz? DüzenbazTorbacı: Elbette Hayır. Ancak Evet. Savcı: Anlatın.. D.T: Ben yapmadım. Avukat: Herkes öyle söyler.. D.T: Olay gecesi sanık bana geldi.Birisi ona delirmek isterse bana gelmesi gerektiğini söylemiş. Bende kıllandım elbette. N.A.S.A dan biri olabilir diye düşündüm. Ona bir karı almasını söyledim.(Seyiricilerden Yaşasın feminizm sloganları) Karı'yı nerden bulabileceğini sordu. Ona Parçacı Necip'i önerdim. Öyle değil mi Neco.... Sıkarım lan kafana!! Ben masumum. Hakim: Götürün...götürün.!! Neco gelsin. Tanık1: Anlat Neco.. Parçacı Neco: Maktul bana geldi. Karı istedi. Verdim. Ben zaten iyi huylu bir adamım Hakimim. Adaletin kestiği kol kopmaz. Benden ne isteseler veririm. Savcı: Hangi karıyı verdin? P.N: Solgun Sevda'yı verdim. Her gelene onu veririm zaten. Bu iş için yaratılmış. Her seferinde ilk günkü heyecanı yaşıyor. Size de tavsiye ederim. Çağırayım isterseniz. Hakim: Çağır P.N: Lan yosma gel buraya... Hakim bey seni istiyor temiz çalış.. Solgun Sevda: Nerden başlayayım efendim. Çok iyi emerim daha önce bölesini yaşamamışsınızdır. Beğenmezseniz para almam. Ne dersiniz? Yoksa oral seks mi istersiniz. Çok iyiyimdir. Hakim: Sanığı nasıl delirttiğini anlat orospu. S.S: He he 16 yaşımdan babamdan sonra ilk kez siz bana orospu diyorsunuz. Teşekkür ederim. Tanık2: Kim babasını öldürmek istemez ki...!! S.S: Sanık bana beni delirtmen gerekiyor dedi. Tamam dedim eve gidelim. Evde babası ve kedisi vardı. Önce kedi yi düşündüm ama kedi dişiydi. Sonra soyunup babasını tersten düzdüm. İyi bir iş çıkardı moruk.(Seyiricilerden zavallı kedi sesleri) Savcı: Gördüğünüz gibi çarklaşmış bu toplumda şu an işlediğimiz olaylar zincirinin sorumlusu yine toplumun kendisidir. Bence alıcağımız karar buna yönelik olmalıdır. Tanık1: Toplum ; toplumun babasını öldürmek zorundadır. Avukat: Sebepler ne olursa olsun yinede sanık babasını öldürmüş olsaydı bugün hepimiz gündelik işlerimize devam ediyor olucaktık. Suçludur. Hakim: Sayın Sanık. Hakkında ki suçlamaları dinledik. Kafamı kurcalayan bir soru var. Neden yapmadın? Sanık: Korktum. Cesaretim kalmadı. Kimi suçlayacağımı bilememekten korktum. Yaşayacağım deneyime araç olamayacak kadar işe yaramazdı babam. Babamı öldürseydim burada olacak olmamın nedenini bilmiyor olacaktım. Nefret edebilceğim hiç bir şey kalmayabilirdi. Birinden nefret etmeye tahammül edebilirdim. Ve düzenli olarak birinin benden nefret etmesi bu işi matrak kılıyordu. Ama suçumun sonuçlarının da farkındaydım. Toplumu yarı yolda bırakıcaktım.Bu işten sıyırmak istemi korkumu kamçılıyordu. Yapmadım. Ama yinede yapabilirdim. Bunun için suçlayamazsınız beni... Korkuyordum Düşünmekten. Ve herkes bundan korkuyor olabilir. Toplumdan memnunsak ; Neden babaları öldürdüğümüzü? Neden arabaları yaktığımızı? Neden öğrencilere tecavüz ettiğimizi?düşünmemiz toplumu yerle bir edecekti. Babamı öldürseydim neden babamı öldürdüğümü düşünmeye başlayacaktım. Ve toplum neden babamı öldürdüğümü düşünmeye başlayacaktı. Nedenler sonuçlardan ayrılacak bir çok konu akla mantığa kavuşacaktı. Toplumu yarı yolda bırakamadım. Neden babamı öldürdüğümü sormadım.. Bunun içinde babamı öldürmedim.... Sessizlik oluştu. Herkes düşünmeye başlıyordu. Toplum y.rrağı yemişti. <p><a href="http://www.hafif.org/yazi/timarhane"> devamını oku »</a></p><p>bu yazı <a href="http://www.hafif.org/uye/sekoci">sekoci</a> tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.</p><p>etiketler: <a href="http://www.hafif.org/etiket/t%C4%B1marhane" rel="tag" target="_self">tımarhane</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/mahkeme" rel="tag" target="_self">mahkeme</a>, <a href="http://www.hafif.org/etiket/toplum...." rel="tag" target="_self">toplum....</a></p> Tue, 25 Mar 2008 17:06:04 GMT 92983@http://www.hafif.org/ http://www.hafif.org/yazi/timarhane tımarhane mahkeme toplum....