hafif.org - suphi - beğendikleri

yürüyelim arkadaşlar

suphi — Wed, 22 Oct 2003 22:13:12 GMT

Heyecanlan, sen de ışığını yansıt, senin neyin eksik, sen de sesini duyur, mesajını yolla, nokia departmanından
29 Ekim 1923. Yeniden yeni bir millet olmanın tescili. Kendi ayakları üstünde doğrulmanın heyecanı. 'Ulan burası benim, bizim, hepimizin' diyen, 'bizim burada kendi başımıza buyruk yaşamamız için öldü yakınlarımız' diye düşünen insanların zamanı.
Buralı, bu coğrafyalı olmanın nev-i şahsına münhasırlığında, bütün kepazelikleri ve iyilikleriyle, bilge doğan ama hep çocuk kalan türklerin, adam olma, kendisi olma, yeniden varolma yolunda bir teşebbüsüydü cumhuriyet.
Bugün 80 yıl sonra, bu teşebbüsün başarıya ulaştığını ve yeni türkiye'nin kendi kaderine ve dünyaya etki edecek bir vaziyet kazandığını söyleyemem. Bunun böyle olmasının nedenlerini de tartışmak istemem. Kimileri mustafa kemal'in şahsını, kimileri rejimin yapısını, kimileri de iç ve dış mihrakların hain planlarını gerekçe gösterecektir. Bazıları 'işler inönü zamanında bozuldu' der, bazılarıysa 1950'deki demokrat iktidarına kadarki vaziyeti sever. İslam ve irticayı dillerine pelesenk edenler de var, bunları kullanarak konuşup yazanlar da. İkinci, üçüncü, beşinci cumhuriyetçiler veya kemalist şovmenler; hiç farketmez. Bunların tartışıp kavga etmesinden de bi b.. olmaz.
Türkün varoluşu ancak yeni fetihlerle güvence altına alınabilir. Diğer türlü birbirimize baka baka kararmaya devam edecek ve birbirimizi yiyerek yokoluşa sürükleneceğiz. Ortadoğu taraflarını sağlama alıp, bir an evvel sol çaprazdan, pazarkule, kapıkule otoyolu üzerinden bastırmamız gerekmektedir. Yunan hatunlarını tohumlamalı, bulgar samanlıklarını seyran eylemeli ve macar ovalarında oturak alemleri düzenlemeliyiz.
Tabii oralarda perişan olup çatalca’ya kadar çekilmek de var. Hatta büyük ihtimalle de böyle olacaktır. Olsun varsın. Yine de burada 80. yıl münasebetiyle yapılan ve diskolarda da çalınması planlanan 'kemalim, kemaliim, izindeyiz şekerim' adlı marşları dinlemek zorunda kalmaktan iyidir. Kanal D'deki zavallı popstar adayları, onlardan daha zavallı jüri üyeleri; hülya avşar kendilerine ilgi göstermediği için imza toplayıp 'hülya avşar bulvarı' yazısını söktüren yöre halkı; naomi'ye kızdığı için tv'ye çıkan ve hemşerilik beratını geri aldığını söyleyen bilmemnere milletvekili; köksüz olduğu gibi kültür üretimine bile gelmeyen otsu yapılar; kendini bilmez bir insan sürüsü... İşte 80 yılda yarattığımız her yaştan 70 milyon dallama.
Tehdit ve fetih olmazsa yaşamamız mümkün değil. Osmanlı'nın gerilemesi, bence türkiye cumhuriyeti'yle devam etmiştir. Büzülüşümüz sürmektedir. Hal böyle olunca, kendi içimize kapandıkça, kendi kendimizi zehirliyoruz. Halbuki sağı solu ısırmamız ve zehrimizi dışarıya akıtmamız gerekmektedir.
Eskiden büyük bir toplumsal şok dalgasının, bir savaşın ve devamındaki yıkımın türk milletine iyi geleceğini; sonrasındaki bir restorasyon dönemiyle durumları düzeltebileceğimizi düşünürdüm. Şu sıralar ise neo-turancı bir yaklaşım içerisinde iki alternatif görüyorum: 1. Yukarda bahsettiğim gibi, balkanlar'a doğru bir intihar saldırısı, bir anti-haçlı seferi başlatmak. 2. Ötüken civarındaki yaylaları çin hükümetinden 99 yıllığına kiralayarak, yeni bir yurt kurma ve toplu konut çalışmalarına başlamak.

bu yazı suphi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Bilemediğim

suphi — Tue, 08 Jul 2008 11:17:00 GMT

Bıçağın keskin tarafı ayaklarımın altında
Büyütürken yaramı
Olmayan ellerin sıkarken boğazımı
Kocaman bir bez parçası tıkamışken ağzımı
Kollarım bağlı iken halatlarla bu kör karanlık odada
İznim bile yokken duymaya sesleri
Gözlerimdeki karınca yuvasından çıkan karıncalar; girmeye başlarken burnumdan
Delinen parmak uçlarımdan sızan kan damlaları akarken soğuk beton zemine
Duyamasam da seslerini
Hiçbir şey giremeyecek kafama senden başka
Ama ne yazık ki ben ölürken bu kör karanlık oda da
Mezarımın nerde bile olduğunu bilmeyecek olan sen
Bir gün bir film izleyip yaşlar dökülürken gözünden
Bir ürperti hissedeceksin sırtında...

bu yazı suphi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Garip öykü

suphi — Mon, 02 Jun 2008 14:24:00 GMT

Akupunkturunu yaptırıp alelacele bir aperitif yemek üzere aşçıbaşının yanına koştu. Bir masaya oturdu aşçıbaşının yanına varınca, bunun üzerine aşçıbaşı kendisinin masadan kalkıp sandalyeye oturması için uyardı. Aldığı cülus ancak kişisel harcamalarına yetebiliyordu. Ezkaza başına bir iş gelse, o ayı nasıl kurtaracağını düşünür dururdu. O günlerde diline persenk olan eksantrik kelimesi, alakalı alakasız her yerde dilinden fırlayıp ortalığa çıktığından kendisine entelektüel bir hava katıyordu. Aşçıbaşından poğaça istedi ve güpürlere baktı. Floresanın beyaz ışığı kendisini rahatsız etmekteydi; fakat açlık başına vurduğundan çok fazla rahatsız olmuyordu. Aşçıbaşı gardıroptan poğaça çıkartıp adamınızın önüne koydu. Ne kötüydü ki poğaça seçimi aşçıbaşının insiyatifine bırakılmıştı. O anda içeriye bir müteahhit geldi, kendisi pek nufuzlu bir kimseydi. 3 gün sonra ötenazi yaptırmak üzere devletten izin almış, son günlerinin keyfini çıkarmaya çalışıyordu. Aşçıbaşına bir şeyler söyledi, aşçıbaşı da şifoniyerin üzerinden bir diş sarımsak alıp müteahhitin önüne koydu. Vahamet gözler önüne sergilendiği zaman hiç bu kadar zarafet barındırıp letafetli bir görünüşe sahip olamazdı.Zımba gibi bir oratoryo idi dıştan gözüken. Rastgele gelişmişti birçok şey ben tabldotumdaki kanepeme başlamışken. Birden olan oldu ve adamınız zülfüyarını çıkarıp dilini kesti.

ilgili yazılar

Ben kimlere aşık olmadım ki? (20)
Ağlarım ben.. (38)
SEVGiNiZ GERCEK Mi ACABA Emin misiniz (1)
Bana çiçeklerden ve böceklerden bahset, lütfen.... (22)
ALDATILDIĞINI HATIRLADIĞIN ANLAR (57)
Ölümde TAKSİT kampanyası (0)
Seni Seviyorum demek (0)
Çocuğunuzu sokakta bulmadıysanız! (2)
KİRALIK KATİL (25)

bu yazı suphi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: sevgili, aşk, ölüm, intikam, ihanet, kadın, erkek

"Padişah Değil de Marangoz Olsaydı Milyarder Olurdu"

suphi — Tue, 10 Jun 2008 06:00:00 GMT

Sultan İkinci Abdühamid Han'ı kimileri pek sevmez, kimileriyse aksine pek sever 34. Osmanlı sultanını...
Sultan Abdülhamid, 33 yıllık hükümdarlığında, Osmanlıya, doğudan ve batıdan birçok yenilik getirmiş, hükümdarlığı süresince bir karış toprak bile kaybetmemiş ve halkını büyük kambur olan savaşların yükünden az da olsan kurtarmıştır. Ekonomi, eğitim ve sosyal alanda yaptığı yeniliklerle 33 yılda Osmanlı'yı geliştirmeyi başarmıştır...

Herkes genelde bilir; Osmanlı'da padişahlar ve şehzadeler devlet yönetiminin yanı sıra başka meslek ve sanat dallarında da uzmandılar. Abdülhamid'in sanatı ise marangozluktu...
Devlet yönetimindeki üstün dehasını, görenleri hayrete düşürecek güzellikte yaptığı ahşap eserlerde de göstermişti. Abdülhamit'in başarısını İlber Ortaylı da "Abdülhamid padişah olmasa marangozluk yapsa, adam milyarder olurdu. Borsadan, para ve senet hareketlerinden çok iyi anlar. Piyasada broker olabilir yani. Adamın merakı modernleşme. Arap Ortadoğusunda reform başlattı, oralarda sevilir. Diplomasiden çok çok iyi anlıyor...." sözleriyle oldukça güzel anlatmış.

devamını oku »

ilgili yazılar

bu yazı suphi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: mucize, yazı, deneme

Bardağı taşıran ilk damla

suphi — Tue, 20 May 2008 06:13:00 GMT

Bardağı taşıran isminde bir damla varmış, bir diğer damlanın ismi ise bardağı taşıran ilk damlaymış. Aslında bardağı taşıran bütün damlaların bir ismi ve karakteri varmış fakat malasef fıkra, deyim ve bunlar gibi insanların lisanda kullandığı bilimum göstergelerde kullanılan ilk damla ve bazen bardağa düşme önceliğine sahip ve bazen de sona kalma önemine sahip damlalar dışındakiler döken yada döküldüğünü görülemezmiş. Hatta hiç önemsenmez yok sayılırlarmış.

En ve göremeyen insanlarca

Tabi görülmeyenleri görenler haricinde...

bu yazı suphi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Oğuz Atay

suphi — Mon, 25 Nov 2002 11:02:02 GMT

Uzmanların Türkiye'de nasıl yetiştiğini hala izah edemedikleri Oğuz Atay, 25 sene önce 13 Aralık'ta bu dünyadan gitmişti. Kendisi 30'lu yaşlarının sonlarına kadar işinde gücünde, evli-barklı normal bir insan gibi yaşamış; daha sonra üzerine bir delirme gelmiş ve son yedi yılını yazı yazarak tamamlamıştır. Türkiye'nin ruhu diyebileceğimiz mevcudiyet hallerini, onun kadar iyi tarif ve ifade eden bir insan bir daha gelmemiştir. Zaten ondan önce de Atay gradosunda bir yazarımız yoktur.

Peki neydi bu adamı bu kadar özel yapan? Bu bir tür bile olmayan nadide ve endemik yaratık, bu topraklarda nasıl yetişmişti? Kastamonu'nun İnebolu'sundan çıkıp Ankara'nın tozuna bulanan, oradan Istanbul'un gazını teneffüs edip, Londra'nın sisinde yuvarlanan bu adam nasıl bir şeydi? Bazı edebiyat eleştiricilerinin, bir takım akademisyenlerin ve kimi hayranlarının yazdığı, çoğu ipe sapa gelmez yazılardan başka ne var onun hakkında?

Aradan geçen 25 sene içerisinde bir tane Turgut Özben çıkmamış, Oğuz Atay'ın peşine düşülüp şöyle hakkını vererek bir monografi yazılmamıştır. Onun, hocası Mustafa İnan için yaptığı şeyin (Bir Bilim Adamının Romanı) onda biri bile kendisinden esirgenmiştir. Her zaman ve her kıymetli insana, yazara yaptığımız gibi 'o bir kuyruklu yıldızdı' denerek geçilmiştir.

Onun yazdıkları her ne kadar başka bir dile çevrilmemiş de olsa, bize özgü olanı, bu milletin nev-i şahsına münhasırlığını evrenselleştirir (gerçi Tutunamayanlar daha yazılırken, eşzamanlı olarak ingilizceye çevrilmişti; fakat bu versiyon hiçbir zaman ortaya çıkmadı. Zaten Atay'ı ingilizceye falan çevirebilmek için, Joyce çevirmenleri düzeyinde ingilizce, Şiar Yalçın ayarında türkçe-osmanlıca bilmek; Nevzat Erkmen kalitesinde bir obsede olmak gerekir).

Bu topraklardaki haller, onun için kullanılacak bir edebiyat malzemesi, yansıtılacak alegoriler demeti veya pazarlanacak toplumsal gerçekler sepeti değildir. Roman ve hikayelerinde bize bizi işaret eder, gösterir, anlatır. Bu arada kendisini de dışarda bırakmaz, özel ve ayrıcalıklı bir yere koymaz. Kalemindeki akrep kendini de sokar durur hep. Oğuz Atay'a, onun eserlerine dair bir şeyler söylemek hep çok zordur; çünkü o zaten bunu kendi karakterlerine yaptırmıştır. Dolayısıyla kendisi hakkında yazı yazmak isteyenleri, kendisinden alıntı yapmak zorunda bırakır. Ve ondan yaptığımız alıntılar, onun hakkında yazacaklarımızdan her zaman daha iyi olur. Yani kısacası, bize edecek pek laf bırakmamıştır.

Onun keskin zekası, hiciv kabiliyeti, erişilmez ironisi, trajik ve komik olanı yanyana koyup hatta içiçe geçirmesi karşısında ne b.. yiyeceğimizi bilemeyiz. Bazen kitabı kapatır ağlarız; bir an sonra gülmekten kırılırız. Yıllar önce, Atay'ın özellikle son döneminde sürekli yanında olan bir arkadaşıyla içki içerken, alkolün de tesiriyle bir 'samimiyet buhranı'na kapılarak zırlamaya başlamış ve bunun üzerine o arkadaştan şu lafı işitmiştim: "Onun yazdıklarından etkilenme halimiz o kadar ağır bastı ki, sağlığında olduğu gibi öldükten sonra da kendisiyle, yani yazdıklarının kendisiyle pek ilgilenemedik". Halbuki ilgilenmeliydik. Onun romanlarındaki derin ve detaylı hesaplaşmalardan ders almalı, bugün geldiğimiz çok daha perişan insanlık durumlarına düşmemek için çabalamalıydık. Olmadı; onun uyarılarına kulak asmadık; bu milletin neredeyse bütün fertlerini yıllardır kemiren Alzheimer hastalığına karşı gereken önlemleri almadık.

Bugün onun yazdıklarını tekrar okuduğumda, Oğuz Atay'ı fena yapan, canını yakan biçimsizliklere bile nerdeyse sarılasım geliyor. Eski Türk filmlerindeki kötü adamları görmüş gibi oluyorum. Bugünün kötülüğü, sahtekarlığı ve kalitesizliği karşısında, 30 sene önceki alçaklıkları bile affedilebilir buluyorum. Mesela o zamanların 'kendini bulamamış' ve de 'tedirgin' cumhuriyet aydınları bile, şimdinin kendini, yolunu ve sponsorunu bulmuş, çetesini kurmuş, 'söylem'ini oturtmuş modern, hatta postmodern hokkabazlarının yanında naif falan kalıyor. O zamanın örümcek kafaları bile, şimdinin global-globül beyinlerine nazaran daha orjinal ve hakiki gözüküyor.

Oğuz Atay bir tarih yazarıydı aslında. Üstelik sadece cumhuriyet dönemine değil, bir şekilde bu coğrafyaya, bu 'kenar Batı'ya gelmiş insanların varoluş-hissediş-duruş tarihine tanıklık etmiş; fiction'larıyla yaşadığımız gerçekliği sarsmıştı. 1987'de Cumhuriyet'te onun hakkında bir yazı yazma cüretini gösterdiğimde "Oğuz Atay'ın koyduğu dil aynasından kaçış yok" demiştim. Bugün hala o aynanın kör noktasız olduğunu düşünüyorum ve ne zaman onunla ilgili bir birşeyler yazmaya koyulsam, kendimi yakalanmış hissediyorum. Kitaplarından birini açıyorum; herhangi bir pasajı okumaya başlıyorum ve üstüne bastığım zeminin sağlam olmadığını hatırlayıp rahatlıyorum.

bu yazı suphi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Hafif'in Bittiğinin Resmidir!

suphi — Fri, 07 Dec 2007 13:48:19 GMT

http://www.hafif.org/yazi/memecodes-basimiza-memeor-yagacak#yorum-430825

ilgili yazılar

bu yazı suphi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: ısırgan otu, kumaş, üretim, samsun, ekolojik, tarım, tekstil, ürün, geliştirme, proje, özel sektör, devlet, tarım ve köyişleri bakanlığı, karadeniz tarımsal araştırma enstitüsü, vesa tarım tekstil, limited şirket, müdür, sözleşme, hasan özcan, işbirliği, paket, doku kültürü, laboratuvar, lif, uzman, urtica dioica, fide, klimatoloji, sera, doğal ortam, tübitak, kaynak, cihaz, kimyasal, elyaf üretimi, pilot tesis, tübitak mam, gebze, kimya, çevre bölümü, altyapı, iplik, dokuma, genel müdür, zekeriya yavuz

çocukluğumun oyunları ne güzeldiler, ya şimdi!!!

suphi — Sun, 09 Dec 2007 22:20:00 GMT

yağ satarım bal satarım kim bilir kaçımız oynadı bu oyunu zamanında belkide bir vazgeçilmezdi bizler için bazı günler. şimdi yok artık bu oyunu oynayan çocuklar,yok artık o güzelliği yaşayanlar. nasıldı o sihirli mısralar...

yağ satarım bal satarım

yağ satarım bal satarım
ustam ölmüş ben satarım
ustamın kürkü sarıdır
satsam on beş liradır
zambak zumbak dön arkana iyi bak

devamını oku »

bu yazı suphi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

hafifçe misafir olsak?

suphi — Thu, 06 Dec 2007 14:56:00 GMT

Hafifte son günlerde herkes kar topunun içine haylazca sıkıştırdığı taşları fırlatıyor birbirine.nerden baksam füzyon,fusion belki.ama eldeki anlarda bir kartpostal bu kadar mı buruk olur?..herkeste suç var,anı uzattık işte,oysa kaç şarkı söyledik birlikte..uzun süre tamir edilmek üzere kenarda tutulan ilişkilerden başka olmalıydı paylaşımımız,arkadaşlığımız..fake kokan insan ilişkileri hepimizi yoruyor,inşa ettiğimiz kuleler bir bir yıkılıyor..oysa hepimizden bir parça yok mu o kulelerde..ben yaklaşmak isterim patlarken bir kule daha..anlık öfkelerden doğan husumetimiz var.egolarımız var yazının içinde,kıstırıldıkça tepinen egolarımız..küfür var,küfüre verilen tepkiler,ettiği kadar küfürü zaten hayattan yiyenlerimiz var,bir de evinin beyzadesi olarak büyütülenlerimiz,herkesin ayrı bir geçmişi var işte,başka başka sebepleri,arkamıza çevirirsek bakışlarımızı,ilk günaha kadar gidebiliriz buradan..elma benim olsun diyen kadınlarımız var şimdilerde,elmayı yiyip ayıbını diğerine atan kadınlar var..armudun iyisini yiyen ayılarda var..ne diyeyim bin türlü varyasyon var,insan var türlü türlü…iyi yazılar yazmaya devam edelim.asıl söylemek istediklerim bunlar değildi sözü fazlaca uzattım.benim şimdi,tüm bu kavgalar öncesinde tasarladığım,kavgalardan sonra yazmayı daha çok istediğim bir şeyler var.ben hafife misafir olmak istiyorum efendim…aklıma gelenlerinizin kapısını çalacağım,şaka yollu cevaplar vereceğim sizler adına.bu esnada kimseyi kırmamaya dikkat edeceğim..latife amaçlı sözlerime lütfen aldırış göstermeyin,ve sonrasında eklediğiniz yorumlarda,ekleyecek olursanız,lütfen anlayışlı olunuz..
Ben aklıma gelen birkaç ismi yazacağım lütfen sizde kapısını çalmak istedikleriniz için bir iki tıklatın. Hafifçe misafir olsak kim ne derdi?
İlk olarak hafifin en değerli yazanından başlamak istiyorum.
@mefkud,bize güzel bir şiirle selam ederdi,ama ben o şiiri yazabilecek yeterlilikte olmadığım için kolaycılığa kaçıp bu işi sevgili mefkudun kendisine bırakıyorum.
@hafif uyku:’inan kalsın diğerleri geçebilir’.
@inan:muhtemelen yanlış adres vermiş olacaktır ama olurda evini bulursak,’sıraya geçin,ziktiklerim geçebilir.’diyebilir.böyle giderse sıranın başına da beni dikecektir.kendisi çok sevdiğim bir yazandır,dilerim en kısa zamanda hesabına kavuşur.
@kopanisti:hafif bu ziyaretinde….diye başlayan edebiyat derslerinden aşina olduğumuz bir yorumla bizi karşılayacaktır.bu kıvamda yorumlarıyla beni hep gülümseten bir yazanımızdır.
@zoey:onca insanı es geçip’,koop hoş geldin,ne haber’,derse hiç saşırmam,bu ikisinin birbirine ayrı bir sevgisi olduğunu tüm yorumlarda görüyorum
@suuguuurcan:’sahiden güzel miyim’ diye açabilir kapımızı. @bestloser dayanamaz cevap verir.’sahiden güzelsin’.bestloserın hiçte öle yakışıklı olmadığını gören suuguuurcaann öfkeyle sana değil,sahinden e sordum der..
@sahinden:’buyrun hoş geldiniz,bakın öyküde burda’ diyecektir..her odadan kabus gibi çıkan öykü yüzünden ziyaretimiz on dakikadan fazla sürmeyebilir.
@bestloser:’hoş geldiniz bende bir ahlaksız çay demlemişim ki sormayın,saatlerdir demleniyor bir kıvama gelemedi’ diyecektir.
@pillipati:’absence başlığımı getirdin mi’ diyebilir.kendisiyle aynı başlığı kullandığım için aramız bozulur gibi oldu ama şimdi bana kızmayacağından eminim..cinsiyetini dahi bilmiyorum ama dişi olduğunu düşünerekten,eğer bir gün bir araya gelebilirsek,ona kırmızı bir başlık hediye edeceğime sizlerin huzurunda söz veriyorum.
@shane,elinde bir bezle dikilip,ağız kenarınlarında ki salça izlerinden,üstümüze sıçrayan çamur izlerine kadar tüm lekeleri temizleyip,çoçukluğumuzdan kalma dağınıklığımızı düzenleyip bizi eve öyle alacaktır.en sonda 'var mı silmediğim',diye seslenebilir.
@koza68:ben sizi hafifçe gelecek sanmıştım,bir zez gelmiş diyebilir..diğer hafif üyeleri,saklandıkları yerden çıkıp süpriz diye bağırabilir.
@untouchable zen:’buyrun hoş geldiniz,bizde sayın kendimle sıkılmaya başlamıştık’diyebilir.
Adını anmadığım kimseler var,hatırladıkça yorumlarımda ekleyeceğim

bu yazı suphi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

MUTLAKİYET

suphi — Fri, 30 Nov 2007 09:32:38 GMT

Evet şu an da olmak istediğim yerdeydim!Uzun zamandır hiç bu kadar mutlu hissetmemiştim kendimi...
3 yıldır aklımda bu an vardı;gerçekleştirmek istediğim bu an!Gökyüzü ne kadar güzeldi bugün,deniz ne kadar mavi!Hayat ilk defa gözüme bu kadar berrak gözüküyordu.Derin bir nefes aldım.Burun deliklerimden ciğerlerime doğru inen havaya "ben burdayım" diye eşlik ediyordum;
Ben burdayım!Ben burdayım!Varım ve hep varolacağım!
Buraya gelmek bu kadar muhteşem bir şeyken bunu neden 3 yıl kadar geciktirmiştim?Ömrümden 3 koca yılı çalmış gibi hissettim birden kendimi.İlk defa kendime bu denli bir saygısızlık yapmıştım.Birden içim öfkeyle doldu!Ama hayır bu güzel günün içinde öfke olmamalıydı!Gözlerimi kapadım içimden zikrettim mutlağımı derin derin nefes alarak.
Evet iyiyim!Çok iyiyim.Bu hayatımın en güzel günüydü ve işte olmam gereken yerdeydim...
38 katlı binanın 37.katının balkonunun kenarında oturuyordum ve ayağa kalktım dikkatle,aşağıya baktım ve birazdan olmak istediğim yerin doruğunda olacağım!

bu yazı suphi tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.