hafif.org - universideli - beğendikleri

ALDATMADAKİ ALDANMIŞLIK

universideli — Sat, 29 Sep 2007 09:23:24 GMT

En çok kendimizi aldatırız şu üstü örtülü dünyada. Farketmeden birçok kez kendi ayaklarımıza kapanır ve bildiğimiz doğrudan şaşmak için binbir yalan söyleriz kendimize. İnanmış gibi yapıp yanlışlarımızla yaşarız, her nekadar bahsi geçtiğinde en doğru insanın ‘ben’ olduğumuzu ve en doğru doğruları bilen kişinin kendimiz olduğumuzu düşünsek de.

Aldatmak; üç günlük ömrün en acı yanıdır insan için. Aldatanın asıl aldanan olduğunu anlamayacak kadar aciz olduğumuzu bize en kısa yoldan anlatan bir yanlışlar yumağıdır boğazımıza çöreklenen. Ne sevgiliyi aldatmak, ne de bir başkasını; en üzücü olan kendini aldatmaktır. Açık gözlerin gerçeklere kapalı yaşaması kadar acı olabilir! Hayat bir nehir ise ve terse kayık çekenlerin hiçbiri akıntıya karşı gelememişse, düşünmeyen var mıdır nehrin sonunda nereye varacağını; var mıdır ki bu kadar aldatabilen kendini, kürek çekmek için nehre koyulduğunu düşünecek kadar mesela. Başlangıcı doğum olan hayatta geriye kürek çekmenin beyhude olduğunu anlamak için az biraz düşünmek yetmez mi ki? Bir uyku gibi geçen hayatlarımızın değerinin ne olduğunu, nehrin her bir dehlizi bir enstrumental tadında kalbimize akıtırken, kürekleri ve kayığı sevmek asıl divanelik değildir de nedir? Akıntıda aşkla kürek çekersek nehrin sonunda ayaklarımıza serilecek cennet-asâ bir bahar bekliyor, inanmazsan nehre bak; her damlada parıltısını göreceksin baharın. Aldanma ve aldatma kalbini iç buhranlarınla. Özünden akan nehirle ak nehrin özünde. Yaşlı bir ağaç dalına takılıp da düşme nehrin gözüne. Aldatma, ve aldanma nehrin ters akıyor gibi görünmesine. Nehrin sonuna ereceksin bil, ve hatırla...Uyan varlığının her ilmiğinde ve uyandır karanlıklarında yatan aldanmış benliğini. Ne uykuyu sev, ne de uykuda olduğunu unut, gaflete düşme. Sev sevebildiğin kadar nehrin ötesindeki Varlıklar üstü Varlığı, ve kaybol aşkların en güzelinde özünden geçen özün özünü bularak...Hayat, kapakları açık içi kapalı gözlerin biricik sevgilisi...ve insan; aldanmışlığında boğulan nehir sevdalısı bir kalbin yegane taşıyıcısı...kâh aldatarak aldanan, kâh karaya oturmak için kayığa tutunup ayağıyla dibi ararken boğulan...

bu yazı universideli tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Yaşayarak Öldüm, Yaşadım Ölerek...

universideli — Fri, 28 Sep 2007 08:28:00 GMT

Önce hayata hayatla başladım. Ardından geldi her şey. Bakıp görmelerim, duyup hissetmelerim, yapıp etmelerim, fikretmelerim. Hayatla kuruldu, tüm bağlarım; canlıydım ki görüyordum, canlıydım ki hissediyordum, canlıydım ki düşünüyordum, canlıydım ki … yaşıyordum. ’ Yaşam ’ denilen o öncesi ve sonrası meçhul zincirin, artık ben de bir halkasıydım, bu zincirdi ki bağlamıştı beni evrene, bu zincirdi ki hapsetmişti beni zamana ve mekana, bu zincirdi ki duyumsatmıştı bana zindanımı ya da tersten okumayla bu zincirdi ki kamçılamıştı bendeki hürriyet aşkını, zamansız ve mekansız bir evren özlemini. Hayat bir zincirdi ve zinciri kırmaya tek çare de yine kendisiydi.

“Hayat”sız … “can”sız … “ölü” ?… Derdim olmuştu artık hayat, dermanımsa yine yaşamak! Hayat, Janus’un iki yüzü: bir yanı esaret,bir yanı hürriyet; bir yanı muvakkat, bir yanı ebedi; bir yanı korku, bir yanı ümit; bir yanı yaşam, bir yanı … ölüm. Bense arafta salınan bir sarkaçtım; kimi zaman ölü,hep yaşamak zorunda olan, kimi zaman diriydim. Ama hep yaşıyordum. Yaşıyordum ki vardım: bazen ‘can’lı, bazen’ölü’ ; ama hep ‘var’dım, yaşıyordum ve vardım; bazen canlı, bazen ölü … Ben hayatı, beni evrene [ve dahi ötesine] bağlayan zincir olarak tanımlarken “kainatın rabıta-i ittihadı[birarada tutan bağ ]” diyordu Said Nursi hayat için.Ya da Tolstoy’un kelimeleriyle aynı anlam farklı bir libasa bürünüyordu: “insanın kainatla olan ilişkisidir hayat” . Beni kainata bağlayan bağ idi hayat, ve dahi varlığa. Ama sadece dünyaya değil tüm kainata ve dahi ötelere; yalnız bu zamana değil, bütün geçmiş ve geleceğe, ezel ve ebede. Değil mi ki hayatın bir yüzü esaret, bir yüzü hürriyet derken sonsuza nispetle dünyanın zindan oluşunu kastediyordum; öyleyse dünyayla yetinemezdim, dünyanın ‘olma’dığı bir uzam-zamandan gelmişti benim ‘hayat’ım ve onun ‘olma’yacağı bir uzam-zamana değin uzanıyordu madem, o zaman dünya beni kuşatamazdı. İşte bu yüzdendi kendimi esir hissedişim, bu yüzdendi korkum … öl[üm] … Yine hayattı ki hür hissetmemi sağlayan kendimi, yine hayattı ‘ümid’e sevkeden beni. Çünkü ben ‘hayy’dım ve sımsıkı bağlıydım son[suz]a, ‘hayy’dım ve ‘hürr’düm. Hürr oluşumdandı ‘ruh’umun sınırtanımazlığı, cesedimde yerleşememesi, yakazada ya da menamda, bir fırsatını buldukça ötelere kaçıp gitmesi ve cesedim… öl[üm] … Hürr oluşumdandı kalbimin kalbimde sınırlı kalamaması . Hürr oluşumdandı aklımın dahi sınırtanımazlığı,yetinememesi beynimle,her daim açılması enginlere. Anlamıştım ki beni ‘esir’ eden ancak sınırlı cismimdi, ama o dahi ‘can’lı olmasıyla kendinde bir sınırsızı barındırıyordu ve bir nebze olsun hissettiriyordu bana sınırsızlığı. Hayattı asıl bağım sonsuzla, sonra; canlı olan neyim varsa: ruhum, kalbim, aklım .. ve dahi cesedim … Derken ruhum bedenime, kalbim kalbime, aklım beynime sığmaz olunca; o malum ve şöhretikötü ‘son’ benim de başlangıcım olacaktı. Bir japongülünün her gün yaşayageldiği ölüm bana da uğrayacaktı ‘son’unda, ama illa ki ‘uc’unda bir ‘dirim’le; ölüm ‘yaşam’ın bir ‘son[uç]’uydu belki ama ‘son’u ölümse ‘uc’u ‘dirim’di. Ve öldüm ben de ‘son’unda, fakat hep yaşayarak, sadece yaşayarak. Yaşayarak öldüm ve ölerek yaşadım. Sonra hayata ölümle devam ettim.

bu yazı universideli tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: google zeitgeist, google en çok aranan kelimeler, en fazla aranan kelimeler, google istatistik, google stats

Karanlıktaki Aydınlarımız

universideli — Thu, 27 Sep 2007 07:26:00 GMT

'Bir ışık kaynağı'nın aydınlığına maruz kalan karanlıktaki bazı aydınlarımız, bugünlerde 'Atış Hattı' formatlı bir takım televizyon programlarında olanca güçleriyle süt dökmüş aydın portreleri sergiliyorlar. Seçim öncesindeki vahşi pişik hallerinden eser yok. AKP karşıtı söylemlerinin en çok AKP'ye yaradığını anlamaları geç olsa da, misafirlikte annesinden dayak yemiş çocuk misali birer köşeye kıvrılıp, 'Anne vurma' tavırları, sokaktaki iki kişiden birinin gülümsemesine neden olması bakımından çok hoş. Fakat uslanmayan ve karanlıkta kalmayı yeğleyen bu aydınlarımız üsluplarını değiştirmiş gibi görünseler de aynı amaca hizmet etmeye devam ediyorlar. O amacın çıkış noktasında da halkı cahil gören ve 'biz doğrusunu biliriz' yılanları çöreklenmiş durumda. Verilmek istenen mesajla söylenenler çok farklı aslında. Ne de olsa köşelerinde insanları yönlendirmek için her türlü manayı istedikleri kalıplarla sunup, bilinçaltı oynamalarına sebep olabilmeye talimliler. Felaket tellallığı meşhurdur bizim medyada. Kimisi rejimin elden gidiyor olduğunu söyler böğrünü parçalayarak, kimisi İran'a benzediğimizi, kimisi de vatanın karış karış satıldığını. Olayları okumak istediği gibi okuyanlar henüz okur-yazarlık seviyesine ulaşamamış bazı aydınlarımızdır diyebiliriz bu bakımdan. E bir ülkenin okur-yazar denilen insanları okuma-yazmayı henüz çözemedilerse 'Vay o ülkenin haline'. Bu açıdan cennet vatanımın aklı başında gençlerinin karanlıktaki aydınları dinleyip de zihinlerini köreltmemesi çok önemli ve üzerinde çalışılması gereken bir mesele gibi geliyor. Her görüşü bilmek güzeldir ancak görüşlerin altındaki düşünceler genelde karanlık kökenli ise ve körpe beyinler bu düşüncelerin altında ezilip karanlık koridorlarda bir sağa bir sola çarpa çarpa kendi özlerinden geçeceklerse eğer, olmaz olsun öyle çok seslilik. 'Her düşünceyi bilmek gerekir' fikri kulağa hoş ve mantıklı gelse de bu her insan için geçerli değildir sanırım. Her insan bir üst seviyedekine göre daha çocuktur ve duyması gerekenler üst seviyedekinden daha azıdır. Daha son yüzyıl tarihini bile bilmeyen gençlerimizin siyasi dehalar gibi ortalıkta atıp tutmalarının ve aslında söylediklerinin birer gazete kupürü olmasının, karanlıktaki aydınlarımıza özenmelerinin bir sonucu olduğunu görmek çok da güç değildir. Hey gidi gazeteler gibi konuşan milletim...Söylediklerinin ne olduğu çok da önemli değil gençlerimizin, onlar ses duyurma arzusunu taşıyor. Karanlıktakilerin sesi çıkıyor ve onlar ilgi görüyor ya, neden gençler de sesini duyurmak istemesin ki. Hele hele 'Gençler'in düşüncelerine hiç değer verilmiyor' diyen ve aynı zamanda gençlerin aklı başında insanlar olmasından korkup uykuları kaçan aydınların olduğu güzel vatanımda. Kısacası, körelmesi istenen koca bir altın neslimiz var ve köşelerinden atıp tutanlar bir gençliği karanlıklarına çekmek istiyorlar. Belki aralarında bazıları Abdülhamid'i anlamayan aydınlar misalidir ve dileğimiz onların da karanlıktan uyanıp, aydın görünen karakafalılara örnek olmasıdır. Bir neslin daha derdest edilmesine bu vatanın tahammülü yoktur. Her gencimiz itinayla ilmin ışık gölgesindeki aydınları bulmalı ve onlara sımsıkı sarılmalıdır. Yoksa kaybeden hem bir nesil, hem kaybeden bir neslin sonrasında gelecek olan diğer nesiller olacaktır. En kötüsü ise kaybeden nesillerin kaybetmesine seyirci kalmasından ötürü olanlara sebep olup herşeyini kaybedenlerden olacak olan günümüz nesli, yani bizler olacağızdır...

ilgili yazılar

"Çete" derken Askeri İstihbarattan mı bahsedili... (15)
Asker'i zorlamak (1)
iyi mi? (0)
AHMAKLIK (0)
Artık bir sayaç gerekiyor! (6)
Papa ve Ardyöresi (0)
bunun için seçildiler (2)
sessiz çoğunluk (0)

bu yazı universideli tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: baskın oran, siyaset, politika, espri, zeka

Çocuk Olmak...

universideli — Thu, 27 Sep 2007 11:13:00 GMT

Çocuk olmak ya da çocukça kalmak. Hiç günahsız doğup yaşayabilmek. Belki de böyle olduğunu bilebilmek. Musallaya çocukça bir oyun için uzanmak, ya da musallanın ateşini ensende hissetmek. Gözlerin ilk açılışından son kapanışına kadar çocukça oyunlar oynayabilmek. Hayaller Parkında arkadaşlar bulmak kendine, güvenilir ve vefakâr. Sonra yürümek Hayaller Parkı'nın çocukluğunda. Ensende bahar nefesini hissedebilmek bu seferliğine. Gözlerine bakabilmek arkadaşlarının hiç ihanetsiz ve hayalperest. Bulutların nefesiyle doyabilmek ve güneşte kızartabilmek içindeki hayalci çocuk aşklarını. Sonra O'na tabî olup yürüyebilmek. Hatta koşabilmek hiç tereddütsüz. Sonunda varmak Hayaller Parkı Durağı'na. Artık hayallerle yaşayabilmek gerçekçi. Ya da hayalleri ateşe atıp onların içinde yüzebilmek acı verse de.

bu yazı universideli tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: yazi, yazmak, unutmak

O, bizim Cumhurbaskanimiz degil ki.. sözleri cok komik oluyor...

universideli — Wed, 26 Sep 2007 08:24:00 GMT

O, Hepimizin Cumhurbaskani.

Biz secmedik ki.. o bizim Cumhurbaskanimiz degil ki.. sözleri cok komik oluyor... Ülkemizin göz bebegi ordumuzu ayrimci gibi göstermek, Cumhurbaskani'na itaat etmiyormus gibi lanse etmek daha da komik oluyor... Ülkemizin özgür iradesi ile sectigi Parlemento, bu Cumhurbaskani'ni secmis, bizim de kabul etmemiz lazimdir, cünkü: Cumhurbaskani'ni secen Milletvekillerini de halk secmistir... Kaldi ki benim Cumhurbaskanim, senin Cumhurbaskanin diye abes bir sey yoktur. TC'nin Cumhurbaskani, hepimizi birer vatandas olarak baglar... Eger bu ülkede demokrasi kavramina inaniliyor güveniliyorsa, her türlü kiyafet serbest olmali, kimse kimseye karismamalidir. Yok eger demokrasi denen olguya inanilmiyorsa, o halde herkes acik olmali ne istedigini söylemelidir... Bu ülkede herkes konusuyor, herkes her seyi en iyi biliyor. Köskte türban olmazmis.. neden olmasin? Neye dayanarak bu sözler söyleniyor.. kim neyi savunuyor? Kim neye karsi... Biz müslümaniz, bizim dinimiz bunu emrediyor, ya da benim dinden anladigim budur, senin anlayisin beni baglamaz diyen biri basörtüsü takiyorsa takabilir, eger sen istemiyorsan, senin dinden anladigin bu degilse, takmaz taktirtmazsin, ama kimsenin kisilik hakkina müdahele edemezsin... Kimse kimsenin giyimine kusamina karisamaz. Bu inandigimiz dinin bir geregi oldugu gibi, demokrasinin de olmazsa olmazidir. Islam dini zorlamayi kesinlikle yasaklar, kimse kimseyi ne inancindan, ne de kiyafetinden dolayi yargilayamaz zorlayamaz. Bu hem islamin geregi, hem de adina demokrasi dedigimiz olgunun geregidir... Netekim, Sayin Cumhurbaskanimiz bu tartismalara son noktayi koymus, yapilacak oylamada eger Cumhurbaskani'ni halk secsin cikarsa, kendisinin tekrar aday olacagini aciklamistir...

devamını oku »

bu yazı universideli tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Bir Alman arkadasimin, (müslüman olarak) dinini mükemmellestirisi...

universideli — Wed, 26 Sep 2007 09:31:00 GMT

Bir Alman arkadasimin dinini mükemmellestirisi... Kendisi bir siyasi Partinin bölge yöneticisi olmasi hasebi ile, gazeteciler gelmis ona soruyorlar: - Siz dininizi mi degistirdiniz..? - Hayir dinimi mükemmellestirdim... Bu cevap beni cok etkilemisti ve sordum: - Gazetecilere neden böyle bir cevap verdin..? - Dogruyu söyledim. Deyip devamla sunu anlatiyordu: - Bütün semavi dinleri arastirdim, ve sonunda sunu gördüm, islam dini ayri bir din degil, hanif dinlerin sonuncusu ve mükemmellestirilmis hali, onun icin böyle dedim... Bu bahsettigim arkadasi 20 yildir taniyorum, konusmalarimiz hep dinler üzerine olmustur, bütün müslüman devletleri bir bir gezdi, ve her birinden bilgiler edindi, gittigi yerlerde 1-2 ay kalirdi, ve sonunda Kahire islam üniversitesinde 2 yil ögretim gördü.. ve özledigini buldu... Ilk namazini söyle anlatiyor: - Evde yalnizim, ilk ibadetimi gerceklestirmek icin bir boyabdesti aldim, seccademi kibleye yönelttim Allahu-ekber diyerek iki elimi kaldirdim kulaklarima götürdüm.. sebebini bilmedigim bir duygu beni aglatmaya basladi, ellerimi bagladim bir süre kiyamda kaldiktan sonra rukuya egildim, göz yaslarim patir, patir dökülüyor engel olamiyordum, sonun da secdeye, Allah'a en yakin oldugum yere yüzümü sürdüm, orada bulldugum huzuru bu dil anlatamaz, onu ancak yasamak lazim diyor, ve yine göz yasina gark oluyordu... Buna benzer müslümanligi secmis, dinini mükemmellestirmis cok Alman arkadaslar var, sirasi ve zamani geldikce bahsetmeye calisacagim...

devamını oku »

bu yazı universideli tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Benim özlediklerim..

universideli — Fri, 21 Sep 2007 08:57:00 GMT

-Yemyeşil karpuzları ( şimdi hepsi picamalı, gıcıklar.) -Haftada bir gösterilen Rock Market programını ( hala çıkıyor bi kanalda ama eski tadı vermiyor, bi de heavy metalcilerin tipler demode oldu artık, saç sallamalar falan, hey gidi manowar hey) -Haftada bir çıkan Rock Kazanı dergisini ( acaip bi dergiydi, ordan burdan kırpma haberler olurdu, ben en çok karikatür ve okur mektupları sayfalarını severdim) -Çocukken yaptığımız tek ve çift kale maçların hepsini. -Binlik zafer gazoz kapağımı -Ortaokulda nefret ederek giydiğim takım elbisemi -Clementine çizgi filmini (hayatta en tırsarak izlediğim çizgi filmdi, yine çıksa bidaha izlerim hepsini, o zamanlar bi halt anlamıyodum) -Ödevlerimi cuma gecesi yapmanın verdiği gururla karışık rahatlama hissini, -Bi de hayat bilgisi kitabında hazırlık sorularını yaparken (konudan önce) bilmem neyi inceleyiniz diyen soruya salak salak inceledik diye cevap yazmayı. -Tansu Polatkanın anlattığı maçları -TRT yayını sona ererken okunan İstiklal Marşını -Ali Desidero şarkısını ezbere bilmeyi -Tanjant ve kotanjantı -Ve ortakkatlarınenküçüğünü -Kredili sistemi -Yağmur yağarken çıkan toprak kokusunu (sanki şimdi yok! olsun ben şimdi özledim) -Perihanla Şakir'i -Hafta sonları kahvaltı sırasında TRT radyosunda çalan neşeli TSM şarkıları -vesaire vesaireyi çok özledim. Aklıma geldikçe daha da özlerim.

bu yazı universideli tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Remiz

universideli — Fri, 21 Sep 2007 09:18:00 GMT

Yüzünde amerikan tebessümü ile karşıdan gelen en yakın 114. arkadaşımı sessizce izleyip bana doğru gelmesini bekledim. Bu esnada kahverengi ve kırmızı gökyüzünün oluşturduğu almanya bayrağına göz ucuyla bakıp, rita'yı bekliyordum. Rita güzel bir kızdı yani öyle böyle güzel değil; şu güzellik yarışmasına soksanız 7. seçildiği halde içinizden aslında 1. lik bu kızın diyeceğiniz cinsten bir kızdı. Zaten böyle bir kızı nerde görseniz içinizden tam evlenecek kız dersiniz. Neyse rita'nın en sevdiğim özelliği o çilleriydi; burun bölgesinde yoğunlaşmış çilleri. Sarsak gülümsemesiyle bana elini uzattı en sevdiğim 114. arkadaşım. "Nasılsın", "iyi misin?" gibi soruları peşpeşe yöneltmeye başladı. Hayatta en nefret ettiğim şey bir sorunun sırf sorulmak için sorulmasıydı. Kendisine en kısa şekilde cevap verip rita'yı gözlemeye koyuldum. "Birini mi bekliyorsun?" diye sordu bana o pişkin tavrıyla. Tamam dedim içimden, sakin olmam gerekiyor; yoksa biraz sonra en sevdiğim 114. arkadaşımın katili olmak zorunda kalacağım diye düşünürken Rita geldi. En sevdiğim siyah elbisesini ve üstüne yeşil renk babaannesinden kalma hırkasını giymişti. En sevdiğim 114. arkadaşımın gözleri açıldı; rita'yı görünce. Rita o güzel tebessümü ve üzerindeki nar ve vişne karışımı kokuyla tek yanağıma bir öpücük kondurarak bana sarıldı. O piç kurusu ise Rita'nın arka tarafında kalmış ve kızı süzmekteydi. Hemen en sevdiğim 114. arkadaşım sizi yeni açılmış bir yere götüreyim dedi. Ben gerek yok dedim; tabi rita "neden olmasın Matyus" dedi, "değişiklik olur" dedi. Eğer lanet olası bir değişiklik yapmak isteseydim bu değişiklik; şu siik kafalı japon askeriyle olmazdı dedim içimden. Unutmadan aynı sarsak soruları-şu tanışma faslında sorulan- rita'ya da sormuştu bizim japon askeri. Rita nerden bilsin böyle insanların sarsak sarsak niyetlerle sarsak sarsak işlere kalkışabileceğini. Neyse gittik japonun dediği yere; bize portakal soslu ördek rostosu ile chianti söyledi. Herhangi lanet olası ortalama bir şarap içmişliği olan birine sorsanız chinatinin sadece kaşar peynir ve dana rostosu ile içileceğini bilirdi. İroni yaptığını düşünerek üstünde pek durmadım; zaten spor gazetelerindeki ironilerden alışmıştım bu duruma. Bizim japon güle oynaya bir şeyler anlatıyor ve bizim ritaya yaklaşmaya çalışıyordu. Rita wc'ye gittiği vakit; japona, "ritaya yanlışlıkla bile dokunursan seni öldürürüm" dedim.Rita o güzel kokusuyla masaya geldi, japonla konuşmaya devam etti, bizim japonda rita'ya dokundu. Bende 7.65 firebird parabellum marka gümüş kaplama silahımla japonu öldürdüm. Bütün yemek yeme yerindeki siyah beyaz giyimli insanlar korku içinde bana bakıyorlardı. Garsona polisi aramasını ve bir bardak john daniels getirmesini söyledim. Ördeğimi bitirdim. Rita'nın gözlerine baktım. Peçeteyle dudağımı silip Rita'yı alnından öptüm. Başıma bir iş geleceğini zaten o amerikan tebessümünden anlamalıydım. Not: Bu öykü yabancı bir dille tarafımdan yazılıp sonradan türkçeye çevirilmiştir. Balzac'ın dediği gibi en iyi çeviri bile ters çevrilmiş bir elbise gibidir.

devamını oku »

bu yazı universideli tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

hayalle gerçeği ayırtedememe sorunsalı(güzelliği) üzerine

universideli — Fri, 21 Sep 2007 11:12:00 GMT

Nasıl dayanırdım gerçeğin acılığına, onları görmezden gelmemi sağlayan düşler olmasa? Kalkan gibi kullanırım düşlerimi. Çoğu şeyi de gerçek olamayacağını bilerek düşlerim ben ve bunlar en değerli düşlerimdir belki de; çünkü bir düş gerçekleşince ancak anlık bir mutluluk verebilir. Fakat onlar asla gerçek olamayacağı için, hayal dünyamda hep gerçekleşirler ve hep mutlu ederler beni. Öyle dalarım ki bazen, hangisi hayal dünyam hangisi gerçek şaşırdığım olur. Gerçeğin gerçek oluşuna inanamam, kanıtlayamam kendime gerçeğin ‘gerçekten’ gerçek olduğunu. Böylesi zamanlarda gerçeğe olan güvencim daha da azalır, hayallere daha da bağlanırım. Onlar beni gerektiği zamanda kurtarmasını iyi bilir. Rengi bazen eflatundur düşlerimin, bazen gülkurusu… Ne olursa olsun değildir siyah. Çünkü onlar hep güzel şeyler hakkındadır; dedim ya, asla gerçekleşmeyecek düşler onlar diye… Söylemem de zaten onları kimseye, anlatsam, deli zannederlerdi belki beni. Gençlik, derler; biz de böyleydik gençken. Biliyoruz kalmaz o düşler geleceğe. Olsun, onlar kalmazsa, ben de yenisini bulurum, hiç merak etmeyin siz. Yeter ki gerçeğe verdiğim değer artmasın, yeter ki, düşlerim kadar ciddiye almayayım onu.

devamını oku »

bu yazı universideli tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Aşkın ne formülü ne de yaşı !

universideli — Fri, 21 Sep 2007 11:37:00 GMT

Şimdi diyelim ki hep sordukları sorunun cevabını buldu birisi; Çıktı ortaya dedi ki aşkın formulünü buldum. Neye yarar ? Ya da doğru soru bir işe yarar mı ? Aşkın formulü varmıdır ? varsa bulunmalımıdır ? bulunursa panzehiri yapılmalımıdır ? Aşkın formulü vardır. Ama bulunamaz. Çünkü virüsgillerden bir yapıya sahip olup kişiden kişiye hatta canlıdan canlıya karaktere ruha göre hemen mutasyona uğrayarak formülünü yeniler , değiştirir günceller. Dolayısı ile her bir insan karakteri ruh yapısı için ayrı bir aşk formulü vardır ve bunların herbirinin tespiti ve panzehiri mümkün değildir. Hele bir de yaşanılan ortamında aşkın mutasyonunda ve süreç içerisinde evrimleşerek çaresiz bir hastalığa ya da mutluluk yumağına dönüşmesinde çok önemli bir etken olduğunu hesaba katacak olursak bu formülüze işinden vazgeçip aşkı yaşamaya acısını çekmeye mutluluğunu hissetmeye bakmalıyız. Sahi nerden çıktı bu formul işi ? Az önce yanımda iki tane velet birbirini yiyordu. ---Ulen buse varya buse ---Eee ne olmuş olum Buseye ---olum o kız bana çarpılmış Beriki irkilir ve gözlerini kaçırır arkadaşından bocalar birşeyler mırıldanır. Gene öteki ; ---- Olum tebrik etsene kankini bak bi yengen daha oldu. ----Hımmm haklısın kanki tebrikler . Sesi oldukca durgun ve bezgindir. Hayal kırıklıkları umutsuzluklar ve acı vardır. O küçücük bedenden çıkan sesde kocaman duygular yüklüdür. Birden aklına kurtuluş ışığı geldi ya da benöyle sandım. Ötekine ----Nerden anladın kanki ? ----Nerden anlıcam olum kız iki gündür peşimden dolandı durdu. Beriki iyice hüzünlendi. Boynu düştü yere doğru. Son umudu da boş çıkmıştı. Oysa ne çok bakışmışlardı resim dersinde. Saklambaçlarda hep birbirlerini sobelemişlerdi diğerlerini önemsemeden. yakan toplarda hep birbirlerini vurmuşlardı. Ve ip ile atlamaya çalışmıştı onun için hata bacağını çizmişti. İşte orda duruyordu hala çizik bak daha yeni kabuk bağlıyor. Bir daha sevemeyecekdi aşık olmayacaktı. Tövbe etmeliydi hemen aşka. Hem o delikanlı adamdı. Aşk delikanlılığı bozardı. İşte geliyor. Karşıdan güzellik kraliçesi edasıyla bir hanımefendi yaklaşır ve ötekine --bir şey konuşabilirmiyiz seninle. Beriki artık kopmuştur. Bu kadarı da fazla . ne yapmaya çalışıyordu bu kankisiyle arasınımı acmak istiyordu. Ama yok bu oyuna gelmeyecekti. Öteki kalkarken bak gidiyorum edasıyla berikinin ayağına vuruverdi. Yok bu kadarı fazlaydı. Hemen köprüye gitmeliydi. hangi köprüye mi boğaz köprüsüne . televizyonda hep öyle yapmıyorlarmıydı. oda öyle yapmalıydı bu aşk acısına daha fazla dayanamayacaktı. Ayağa kalktı. Pantolonunu silkeledi. Kollarını kartal kanat yaptı hafifden . E köprüye de gitse racona göre gitmeliydi. Ötekini geri geldiğini gördü bu arada. Suratı düşmüş morali oldukca bozuktu. Hay aksi şeytan kankisini bu halde bırakıpda köpriye gidemezdi ya ... --Ne oldu kanki ? --Bu sana ... Uzatılan kağıdı. Aldı. iyide daha okuma bilmiyordu ki? --Ne bu anlamadım. ---Anlamayacak bir şey yok sen nasıl kankisin arkadaşının aşkına göz koyuyon. --- Ne diyon ya anlamadım ? ----Kız senin peşindeymiş olum racona yakıştımı bu şimdi ? Sor bakalım Erco Abiye yazar mı delikanlın kitabında böyle şey. ( Erco abi 3 ncü sınıfında okulun delikanlısı) ---İyide sende bende o da okuma bilmeyiz. neyin nesi bu --- Aç işte uzatma. Kocaman bir kalp şekli ve çöpten çizilmiş bir erkek ile kız kalbin ortasında yamuk yumuk bir yazıyla baş harfler yazılmış. Bir anda bocaladı. Aşkı boş değildi. İşte oda onu seviyordu. Demek ki ona ulaşmak için arkadaşının peşinde gezmiş. Uzakta onları izleyen bir çift gözü fark etti. Önce gülümsedi. İkisinin de küçük yürecikleri pır pır etti. Sonra bir an ters ters bakan kankisini fark etti. bir kankiye bir kağıda bir aşkına baktı. İçinde birşeyler koptu. Kağıdı anibr kararla ikiye böldü. Sonra bir daha bir daha bir daha bir daha...... Hızını alamıyordu küçük elleri var gücüyle bölüyordu kağıdı. Uzakdan onu izleyen bir çift göz çokdan hıçkırıklara boğulmuş. Aldığı bu tepkiye anlam verememişti. Yakşalan dördüncü boyuttan biri. ( Bu öğretmeni oluyor) ---Ne oldu buse kızım. ----ben ben ben evlenmeyeceğim öğretmenim. Annemler konuşuyordu evde bu erkek milletine gerçekten güven olmaz. hıçkırıklar devam ederken koşarak uzaklaştı ordan. küçük delikanlı sırtını sıvazlayan el ile irkildi. Kankasının eliydi bu. İyice dikildi. Ne de olsa racona uygun hareket etmişti. Arkadaşını satmamıştı. Ya küçük yüreği ? O çoktan milyonlarca parçaya bölünmüş ilk aşk acısını yaşamanın ve yaşatmış olmanın girdabında sürükleniyordu. Ama yinede başı dik omuzları dikti. Kankisi elini omzuna attı ve yavaşça uzaklaştılar okul binasına doğru.

devamını oku »

bu yazı universideli tarafından hafif.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.