2 Temmuz 1993. Sivas. Pir Sultan Abdal şenlikleri sırasında Madımak Otelinde çıkarılan yangında tam 35 tane yazar, şair, aydın ve canlarımızı yitirdik. Üzerinden 14 yıl geçti. Hala unutamadık.
Yitirdiklerimizin arasında bana en çok acı veren Behçet Aysan olmuştur. Kendisini bu dizelerle yâd etmek istiyorum:
sen bu şiiri okurken
ben belki başka şehirde olurum
...
sen bu şiiri okurken
ben belki başka bir şehirde
ölürüm.
UNUTULMAYAN
durmadan taşırdım yanımda üç şeyi
iri çakıl tanelerini, çatlamış bir narı
bir öpüşün bıraktığı harlı lekeyi
ipekten
çalınmış
umutlarla taşırdım
ah sevgilim derdim, ölüm
ne kadar çoktu yaşadığımızda.
bize hep beyaz mendil
sallayan
ölüm ki,
iki kapısında
haki bir yalnızlık
dikilirdi
ve hatırlatırdı
bize, güz kuşlarının
uçup gittiği denizleri.
bense, yulaf kokan
dağlı ellerinde
dolaşmak gibi kolaydır
sanırdım yaşamak ve sana kansız
bir gökyüzü
getirirdim
getirebilsem ah,
- avlusunda çocukların
korkmadan oynadığı -
lalelerle
donanmış simli bir gökyüzü.
bir öpüşün bıraktığı harlı lekeyi
çatlamış bir narı, unutmadım.
Behçet AYSAN
Hz Muhammed “ben ilmin şehriyim Ali kapısıdır.”demiştir. bunun içindir Ali kapısından geçmeyen hakikati Muhammed’e eremez, ermemiştir.......bu katliyamda hakikata ermeyen lerin mührüdür.
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.