Arkadaşlar, Aikidoya başlamış bulunmaktayım. Umduğum gibi süper geçti. Türkiye’de en iyi beş hocadan birinden özel ders alıyorum. Adam atıyor mu diye araştırdım, şimdilik doğru görünüyor.
Oldukça estetik bir spor. Bir de hoca nasıl deneyimli. Ben o kadar estetik değilim diye çekindim, yapamam diye çekindim. Öyle olmadı diyebiliriz. Hareketleri ilk ders olmasını göz önünde bulundurursak yaptık.
Üstelik sakatlanmadan) Bileğim biraz acıdı, onu da söylemem lazım. Heyecanlandım ama selam veriyorsun, Japonca terimler var. sürekli doğu felsefesini anlatıyor bana. İşin öz’ünü.
Sonra zaten ben 15 yıldır meditasyon ve psiko yoga yaptığımdan bu felsefe yakın. Dediği her şeyi biliyorum.
Durum bu. Adam benden daha çok güveniyor bana. Bu durum biraz enteresan geliyor ama çıkar ortaya. Gerçekten mi kişiliği böyle yoksa ben seziyor muyum bir şeyler diye. Bilmiyorum bu mevzuyu.
Yarın gene ders var. Olaya bak ters ve düz düşmeyi gösterdi bana. Yuvarlanıp duruyorsun. O çok güzel yuvarlanıyor. Ben seyrediyorum defalarca, neresini nereye koyuyor, nasıl yapıyor diye bir de merak ediyorum ben mi kazmayım diye. Bir de özel ders diğerleri nasıl yapar ben miyim tuhaf olan ölçemiyorum da. Sanırım değilimdir ama. İlk ders ya!!
Olsun gene de yaptık. Her şey enteresan kardeşim. Haşama giyiyorsun. Bana kocaman oldu. Öyle olurmuş. Sonra anladım nedenini: o kadar hareket de, rahat ediyorsun.
Bir de mistik her şey: duvarda aikidonun kurusunun resmi. Farklı bir ortam. Çıplak ayak minderde çalışıyorsun. Doğu felsefesi sinmiş her tarafa. Ben zaten aşığım buna. Bir heyecan durumu mevzu bahis.
Sen hoca olarak yetiştirebilirsem kazancım budur diyor: aslında benim gibi felsefesini bu denli içselleştiren birinden iyi öğretmen olabilir. Lafları öyle güzel ki: başlarken ‘herşeyi dışarıda bırak ve yalnız içini dinle’ deniliyor. Meditasyonda bu var. sonra, nefesle yapılıyor. Ben zaten yıllarca yoga çalıştım. Oradaki teknikleri şak diye kullandım bugün.
Hem heyecan hem de biraz ürkme söz konusu.
Kalbim ağrıyor mesela: ben meditasyon yapmazsam hayatta geçmez. Çalışabilmem için de geçmesi lazım. Demek ki, meditasyon yapacağım az sonra. İşte böyle. Huzur versin diye başlamayı düşündüm. Dingin yanım artsın diye.
her tarafım ağrıyooooooooooooo
savunma sporu diye geçer ancak, gerçekten savunma yapabilmek için yıllarca aralıksız çalışmak lazım. bence en büyük katkısı insana gerçekten bir rahatlama vermesi
hmm..
Türkiye'deki büyük ustalar, 80li yılların başında, kenji kumagai ekolünden ders almış ve yetişmiş insanlardır.. lâkin kumagai'nin tekniği aikido'nun estetik yapısını bozmaktadır.. yumruklar ve sertlik üst düzeydedir.. karşıdakini bir hasım, düşman, rakip gibi görme yanlışına düşmektedir.. aikidonun felsefesini unutarak, rakip ile bir olma felsefesini, sadece rakibin hareketlerine uyum sağlamak olarak algılama seviyesine inmişlerdir.. aikido nun içindeki sevgi ve saygının hamuru ile yoğrulmamışlardır.. o ekolün takipçisi olarak, federasyonun dojosunda (burhan felek) başlamış ve neredeyse aikidodan nefret edecek duruma gelmişken buraya rastlamıştım.. tavsiyem gidin bir görüşün.. ben 2 senedir devam edemiyorum, işimden dolayı zaman ayıramadığım için.. o dojonun içindeki huzuru özledim.. dışarıdan bakan gözler bile karşısındakini oradan oraya vuran senseinin ve çalışan öğrencilerin yüzündeki huzuru ve sevgiyi hissedebilir.. komik bir tabir belki.. ama inanın şaka değil..
aikido'nun anlamı bir spor veya dövüş sanatından çok ötededir.. kimseyi incitmek yoktur içinde.. fakat uygulayış farkları dolayısı ile ya bir dövüş sporu ya da iç dengenin bulunabileceği bir yol olarak iki yöne ayrılabilir.. kumagai ekolü aikidoyu, felsefesi yoğun bir dövüş sporu olarak yaşamaktadır..
neyse.. zaten bir çok yerde aikido hakkında açıklamalar var.. oturup ahkam kesmeyeceğim.. tek söyleyebileceğim, kumagai ekolünün yanlış tercih olduğudur..
selametle kardeşim..
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
