Doğan Canku’nun Sokaklar Geçiyorum parçasını dinliyorum. Geçmişe gidiyorum. Hayır, bu parça bir aşka ait değil.
Ne hissediyorum? Hüzün, melankoli.. niye? Benim bilmediğim bir şey mi var?
Sırtımda daim kalp ağrım..
Ne olduğunu anlamadığım, hiçbir zaman anlamadığım hissiyat bolluğu. Mutsuz muyum? Değilim. Şükür, yalnız yaşıyorum, çalışıyorum, okul bitti, beğenilen bir kadınım, sağlıklıyım.. nedir, belamı mı istiyorum yoksa insan oğlunun şımarık yapısına mı atfetmeliyim içinde olduğum ruh halini?
İçimde neyin sorgulaması? Nedir bu evimde oturma, film seyretme, kuram kitaplarımı okuma niyeti daima,, bazen bir iki dostla sohbet o kadar..
Tütsümü yaktım, sırtımdaki sancıyı azaltsın diye. Yeşil çay yaptım, yumuşatsın beni ve ruhumu.. Böyle durumlarda bu sandalye daha bir rahatsız geliyor.. bir yastık daha koydum arkama, böyle daha rahat.
Bugün çalmayan telefonumu da her gün olduğu gibi duvara fırlatasım gelmiyor. Ne o, kanıksadım mı yoksa bu durumu. Komik. Bir yazardan okumuştum, telefon beklendiğinde, çalmayan telefon işkence aletine dönüşürmüş. Ah, ne doğru. Bilirim.
E, peki. Daim soru: ben eksik miyim ey ahali?! Yalnız olmak ya da illa hayatımda benim gönlümün akıp gideceği ve bu zat-ı muhterem kişinin de bana deli gibi ilgi göstereceği bir yaratık mı olması gerekiyor??
Kendimle anlaşamadım bu konuda. Söyler misiniz bana, bu aşk mevzu her daim olacak bir konu olmanın dışında bazı zamanlarda insanın karşısına çıkıveren bir şey değil midir? Ay, yoruldum ben. Her gün bunu kendime hatırlamaktan ve salak ruh halinin hala devam etmesinden. İrade yok mu insanda canım? Bu kadar mistik bir yaratık olarak ben, öncelikle kendimle başa çıkabilmeliyim..
Ben de bir akustiklik mi var yoksa bu akustiklik insan vasfına mı ait?? Meditasyon, çakraları açmak, kişisel gelişim kitaplarını okumak.... olumlu olma zırpıntısı.. Bu, bu kadar zor bir işlem mi?
Kendime kızıyorum öncelikle. Bu şımarık ruh hali niye? Ey, kadın! Onca yapman gereken şey var. Ömrün geçti gözlerinin önünden o motivasyon deryasından kazanabildiysen, o elde ettiğin motivle ‘hadi çalışsana!!!’ sokağa çıktığımda bir sürü densiz ve yetersiz insanı gördüğümde ‘Aman allahım kafamı kaldırmadan çalışmalıyım’ diyen kim?
Ah, öz yoruldum!
E, peki. Daim soru: ben eksik miyim ey ahali?!
Kendini tamalamazsan kimse gelip seni tamamlamaz, tam olacaksın ki biri yanına süzülüversin demişti bir arkadaşım...
belki aşk, eksik olanı tamamlamıyordur da tam olanı ağırlaştırıyordur sadece.
yaşarken an be an baktığımız bir falı yaşıyor gibiyiz hepimiz. elimize bi liste vermiş olsalardı, "hayatında şunlar şunlar olacak işte, işte bak evleneceğin adam, gideceğin okul" vesaire...olacak olandan ya da olmuş olacak olandan ( hiçbir dilde miş li geçmişin gelecek kipi olmamasına şaşmamak lazım) çok mu farklı olurdu yaşayacaklarımız. okul biter, işe başlarsın, evlenirsin...sonra bi gün sabaha karşı bi adam(ne kadar da az tanıdığını düşündüğün bir anda) yanında osuruverir. sorgulamanın en iğrenç çağrışımıyla tüm hayatını o komik sesle ilişkilendirirsin o anda.burda sonuç: 1-hayatını sorgulayarak ne kadar genişletmezsen hayat da sana o kadar tam oturur.(üzücü olsa da bu budur) sonuç-2: baştaki cümleye dönüş.
eksik değil fazlasınız.
yaşamını doğru adımlar atmak adına sorgulayan bir yapıdasınız,sadece öz ve sıcak bir anlatım.
68KUSAGI söyleyeceklerimi güzel ifade etmiş katılıyorum.
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
