hafif.org

“İçimde seni bana özleten bir güç var, her dakika büyüyor ve daha çok eline alıyor kontrolü… Aşk dedikleri buymuş demek ki, şimdi bu benim olmayan güçle ne yapacağımı bilemiyorum. Tek bildiğim sensin, hayatıma anlam katan ve onu istediği zaman geri alan.”

Yağmur, çılgın bir köpek gibi suçsuz olduğum halde bana havlıyor ve diş gösteriyordu. “Anlamsızsın sen, bu hayatta tek başına” diye çığlıklar atarak beni aşağılıyor ve suratıma tükürüyordu. Senin nerede olduğunu düşünüyordum. Yanımda olmadığında bana çok uzaktın nerede olursan ol. Bir parçam kopmuş ve uzaklarda kalmış gibi hissediyordum. Sadece daha çok âşık olmak isteği vardı içimde. Bazı istekler sebepleri düşünülmeden öylece içimde gelişiyorlardı. Kot pantolonunun deseni, parfümünün kokusu, birkaç bakışma ve ses tonu… Bu muydu aşk? Yalnızca kendi âşık olma becerilerimize âşık oluyorsak eğer, seni seçmemi sağlayan şey neydi herhangi biri olarak? Özel bir insan olmanı sağlayan benimle yaşadığın herhangi şeylerse, benimle bir şeyler paylaşan herkese âşık olmam gerekmez miydi? Şimdi sadece seninle olma isteği nereden geliyor içime? Beni artık istememenden mi? Güçsüzlüğe olan özlem olmasın gerçek aşkın tam anlamı? İçimde güçsüzlüğe karşı özlem var. Aşk dışında neye yazılır ki? Kendini kandırmak dışında ne üzerine yazılabilir bu hayatta? Her harfim seninle dolup taşmışken hiç haberin yok bundan. Bilemez bir kadın bir erkeğin ne kadar çok âşık olabileceğini çoğu zaman ve ne kadar gizleyebileceğini onu herkesin içine apaçık atabilmişken. Bilemez bir erkek kendi içindeki âşık olabilme gücünü, fark edemez çoğu zaman bunca koşuşturma içinde. Sadece basit fanteziler vardır erkeği kurtarabilen hayatın içinde. Yoksa kim dayanabilir her an ölüp dirilebilecek bir bedene? Ruhunu kim atabilir sokağa zaman içinde yok olacak bir aşk uğruna? Aşkın tanımını yapabilen biri var mı kişiselleştirmeden? Ancak böyle anlatılır aşk, hazır içindeyken…

Antep fıstıklı çikolata istemiştin benden ve gördüğünde nasıl mutlu olmuştun hatırladın mı?

İçimizde canlanan ateşi kim söndürebilir âşık olduğumuzda? Ve inanabilir miyiz onların bir süre sonra kendiliğinden söndüklerine? Bu kez vuracağım onu alnından ve kalacak aşkın içimde. Bu kez yanarak ve büyüyerek parlayacak hislerimde kendi yaratılmasında büyük payım olan gizli ateş. Aptallaştırmadan beni, sadece güçlendirerek… “Seni seviyorsam bundan sana ne?” Demişti Nietzsche.
Bende eminim artık sana olan aşkımın seni ilgilendirmediğinden. Ama bu benim için bir engel değil, platonik takılacağım en kötü ihtimalle. Seviyorum seni sevmeyi ve bilmeden yaşamak istiyorum bazı şeyleri. Öylece, olduğu gibi…

Kahkaha atan küçük bir çocuk görüp neşelenmiştik hatırladın mı?

Aşk mektupları ulaşmaz genelde sahibine. Âşıkken mektup yazmak büyük bir yanlıştır çünkü. Mektup yazacaksan ve âşıksan o mektubu başkalarına göndermelisin. Ben hep böyleydim biliyorsun. Okuduğunda önemsemeyecek kişilere gönderdim, zayıflığımı veya güçlülüğümü… Aşk her zaman zayıflığın gücü olarak kaldı içimde. Sen de!

Huzursuz bir acı ve belirsiz bir mutluluk var yüreğimde. Seni kaybetmekten korkuyorum kaybettiğim halde. Yağmurda yürüdüm ıslanarak. Bir mesaj çektim sana yine cevap vermediklerinden.

“İçimde seni bana özleten bir güç var, her dakika büyüyor ve daha çok eline alıyor kontrolü… Aşk dedikleri buymuş demek ki, şimdi bu benim olmayan güçle ne yapacağımı bilemiyorum. Tek bildiğim sensin, hayatıma anlam katan ve onu istediği zaman geri alan.”

Bana hiç kızmayacağını söylemiştin hatırladın mı?

Bana kızdın, çocuk ağladı, çikolata eridi, oyun bitti…