hafif.org

Bir insanın en temel mutluluğunun kaynağında eski filozofların dediği gibi o insanın karnının doymuş olması vardır.
“Aç bir insan asla mutlu sayılmaz”
Karın tokluğu, bünyenin yeni yiyeceklere kavuşması ve o yiyeceklerden aldığı vitaminleri, proteinleri hormonlara çevirebilmesi demektir. Beyinde mutluluk hissini veren ve büyük bir güven yanında da huzur sağlayan hormonlar vardır.
İnsanı bir makine olarak düşünüp çalışma sistemini incelediğimizde karşımıza çıkan şey budur. O halde mutluluk basit bir organik sistemin beyindeki işleyişinin sonuçlarından biridir.
Bu sistemin amacı o makineyi ayakta tutmak ve yaşamını kendisi için daha yararlı hale getirmektir.
Aşk dediğimiz şeyin fiziksel sebebi, ilişkideki diğer kişi sayesinde insanın mutluluk hormonlarını salgılayan hücrelerinin sürekli uyarılmış olmasıdır.
O halde aşkın özünde yatan bu sulu vıcık beyin hormonları ne kadar nesnel ve aslında hiç de masalsı olmayan bir dünyada yaşadığımızı anlamamıza yeter.
Şimdi bunlardan sonra insanın aklına şu gelmiyor mu; Bütün bu peri masalları, kurt adamlar, cinler, zebaniler, üç boyutlu görsel efektler, Karagöz- Hacivat ve çizgi romanlar, zihnimize filmler ve kahramanlar olarak nereden geldiler?
İmgesel dünyaya yeniden hoş geldiniz. Sevgilinizin parlak dudaklarını doya doya öpün. 14 Şubat’ın bütün ihtişamı üzerinizde olsun. Sormak istediğim şu; Bazen sevişirken o sevişmeden sadece sizin o kadar zevk alacağınızı düşündüğünüz oldu mu?
Bana oldu ve sebebini düşündüm. O kadını sadece ben o kadar istiyordum, inlemesinden ben zevk alabilirdim onu tanıdığım için. Onunla yatağa girmeden önce başka yerlere girmiştik beraber. Bunların sebebi o kadını o kadın yapan şeyin benim sulu vıcık beyin hormonlarımın kımıldanmasıydı. O halde aşkın kendini kandırabilme gücüyle orantılı olduğunu düşünmeden edemedim. Kendimi çok yakışıklı veya çirkin hayal edebilirdim, kızlar kendilerini çok güzel hayal edebilirlerdi. Senin yakışıklı veya çirkin olmanı sağlayan şey de, karşındakinin sana olan bakış açısıyla, görsel dünyasında edindiği imgelerden oluşturduğu siluet çorbası arasında bir yerdeydi. O zaman ben aslında beni tanıyanlar ve benden oluşan küçük hayali bir filmin başrol oyuncusuydum. Herkes kendi başrolünü oynuyordu ve bu yüzden aslında anlatılacak fazla şey yoktu.
Yeniden görsel dünyayı düşünüp biraz eğlenmek istedim. Böyle bir şey vardı, bütün bunlar gerçekti ve sebepleri ne olursa olsun bana yararı olan her şeyi seçmek zorundaydım. Kendimi kandırabileceğim bir kadın olmalıydı, uğruna ölecek kadar…
Başrolünü oynadığınız bu küçük sosyal filminizde senaryo değişikliğine ihtiyacınız olup olmadığını düşündünüz mü? Ben düşündüm. Bir yandan oynayıp bir yandan senaryoyu değiştirmek oldukça zor geldi.

Aşk, kendi filmimizdeki en güzel hissi verebilen sahnelerden oluşuyordu. Filmi güzel sahnelerle doldurmak, defalarca izlenecek bir film senaryosu yazmak, canlı tutmak ya da sinemanın kapısını çarpıp gitmek bizim elimizdeydi. Gerçekten bize ait olan ve bizi hiçbir zaman terk etmeyeceğine emin olduğunuz düşüncelere âşık olmalıydık. Kendimize âşık olmalıydık. Utanç verici gözüken ve öyle olması gereken bir gerçeklikle yeniden yüzleşmiştim.

Sonuçta sonuç sonuçtur.
Aşk dediğimiz yoğun mutluluk hücrelerinin sürekli uyarılması durumu fiziksel olarak en çok dört sene sürer. Dört senelik sevgililerinizi değiştirin.

Daha çok mutluluk hormonlu sulu vıcık günler dilerim.