Zamanın Anaforunda debelenip dururken, karşıdan geçen vakvakları ürkütmeden. Aynı zamanda söylenip söylenip, hiç göze batmadan. Kendini aşabilir mi insan? Kendi düşünce anaforunda boğulmadan, tipik boğulayazma drumlarını aşıp, cinsimidi takviyesi olmadan yüzebilir mi insan? Bir ağacın dalları gibi meyvası yere düşüp, dallarındaki yapraklar kuruyup dökülmeden, her daim taze, her daim yeşil kalabilir mi? Kendimizi aşmanın bahanesi daha iyi olmak ise eğer, neden bunun için kendimize acı çektiriyoruz. Cennete ulaşmanın yolun cehennemin kanlı kuyularından mı geçiyor? Tekerrür eden tarihi hezeyan içerisinde, deliriumlarda mantıksızca içine doğru çeken sarkmalın yoluna kapılıp kendi kısır döngümüzde boğulmamız mı gerekli? Daha iyiye güzele, akabinde kendimizi aşmaya gitmenin yolu abuk-sabuk mantıklarla yoğrulup, hayvansal gıdalarla beslenen bir HAYVAN olmaktan mı meydana geliyor. HAYIR! MI? DD
sorun aklımızın ne işe yaradığını bilmeyişimiz şüphesiz o bizde aslandaki pençe gibi fakat bir arızası var. pençeyi hedefe yöneltemiyor bir türlü ve vazgeçiyor ve ne yapaçağını bilemiyor amaçsız artık insanın akla ihtiyacı yok yaşamak için düşünmüyoruz artık. yiyecek için korunmak için ve ya yaşamsal başka bir faliyet için düşünmüyoruz. eğlenmek için kibirlenmek için düşünüyoruz sorun şu ki artık bu dünyanın karşılığı yok cevabı yok
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.