Bir gece yarısı, arkadaşlarının işlettiği barda son biralarını içip eve dönecekken, içeri giren beş kişilik bir grup tarafından önce sözlü dalaşma, sonra kavga neticesinde silahla alıkonulan, elleri, ayakları, ağızları bağlanarak sabaha kadar dayak, işkence ve tecavüze maruz kalan gençlerin dramının anlatıldığı ‘şiddetli’ bir film Barda.
Yönetmenliğini Serdar Akar’ın yaptığı film, sıradan tv dizilerinden bile daha özensiz bir reji, kurgu, ışık ve ses kullanımına sahip maalesef. Filmin başlarında gençlerin aralarında geçen diyaloglar zar zor duyulup anlaşılıyor, bu sıfır sigara dumanlı ve şıkır şıkır aydınlık barda. Anlaşılabilen diyaloglardaki zorlama birtakım felsefî repliklerse, itici ve didaktik bir etki bırakıyor izleyici üzerinde. Oyunculuklar genelde iyi olmakla birlikte, Eray Özbal’ın performansı, 80’li yıllardaki bazı kitsch Türk filmlerindeki oyunculuğunu anımsatıyor ve elinizde olmadan gülümsüyorsunuz, bu inandırıcılıktan ve gerçeklikten uzak tiplemeye. Finaldeki ‘dört yönetmenin ilahî adaleti’ sahnesi ve oradaki oyunculuklar içinse hiçbir şey söylemesem daha iyi…
Nejat İşler, iyi bir performans ortaya çıkarsa da, Aliye’deki ve gerçek hayattaki halinin biraz daha serti, biraz daha kötü bakışlısı ve bağıranı sanki. Aynı konuşma şekli, aynı tonlamalar, aynı kaytan bakışlar ve –nedense- gayet güzel, temiz bir İstanbul türkçesiyle konuşan bir varoş sert abisi bu kez. Böylesi sadist bir katil rolünde 13-33 yaş grubu hemen hemen her Türk dişisinin hayran olduğu bir jönü oynatmak, risklinin de ötesinde gayet bıçak sırtı bir durum sanırım bir Türk yönetmen açısından. Mesela, Nejat İşler’in göründüğü her planda erkek arkadaşlarının yanında iç geçirip neredeyse çığlıklar atan bir genç kız güruhu vardı filmi izlediğim salonda. “ Yakışıklı karakter/baş rol oyuncusuyla özdeşleşme” tehlikesi, maalesef gerek bu kızların yanlarında bulunan, gerekse sinema salonunu dolduran hemen hemen tüm diğer genç erkekler için yine geçerli oluyor böylesi bir durumda bile. Bu insanlar, o kadar yabancılaşmış, o kadar kanıksamış bir şekilde izlediler ki şiddet sahnelerini; tecavüz edilip jiletlenmiş, kanlar içinde ve ölmek üzere olan kızı gördüklerinde kahkaha atıp, aralarında fingirdeşip eğlenen bu güruh, midemi bulandırmaktan öte, korkutup dehşete düşürdü ve hayli düşündürdü beni. Bu sahne izlenirken sinema salonunda şöyle konuşmalar geçiyordu aralarında:
1. Genç Erkek: Niye herkes bu kıza kayıyo lan?
2. Genç Erkek: E en güzel o karı da ondan oğlum!
Filmde barı basan, “Ellere var da, bize yok mu?” mantığıyla hayattan alamadıkları bazı hak(z)larını almaya çalışan, şımarık ve iktidarsız olduklarını düşündükleri gençlere cezalarını vermeyi uygun gören, bol küfürlü türkçeyle konuşan, faşizan, maço kılıklı, şekilsiz, içici/çekici lumpen adamlar, -yönetmen bir süredir bu grupla yollarını ayırmış olsa da- Yeni Sinemacılar Grubu’nun kimi filmlerinde karşımıza çıkabilen türden tiplemeler aslında şu veya bu şekilde. Kadınlar da çoğunlukla becerilmeleri gereken ya da beyni olmayan arzu nesneleri olarak gösteriliyor yine. Bu kez, böylesine iğrenç adamları savunacak kadar karaktersiz bir kadın avukat tiplemesi de eklenmiş bunların arasına.
Şunu unutmamalı ki; karşımızda ne bir Peckinpach, ne bir Haneke, ne de bir Tarantino filmi var. Ve işin aslı, ne de öyle bir beklentimiz var.
Ancak sonuçta şiddeti eleştiriyormuş gibi yapıp, daha çok şiddeti sergileme ve prim yapıp ekmeğini yeme işi, sinema sektörü (sanatı) devam ettikçe sürecek ve izleyicileri de kendi ararında ikiye bölecek gibi görünmekte bu topraklarda da.
Herkese iyi seyirler, akl-ı selimler…
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
