Aslinda bu yaziyi yazip yazmama da cok kararsizdim. Fakat arkadasim Cristian'in ilk astral yolculugunu yazinca, bunu yazmaya sizlerle paylasmaya karar verdim...
Mesnevi-i Serifi ilk okudugum zamanlarda, cok degisik hallere bürünüyor, ve sadece agliyordum. Neden? Nicinini bilmedigim bir duygu cemberi etrafimi sariyor, beni ha bire aglatiyordu. Her aglama sonucunda da büyük bir yük üstümden gidiyor rahatliyordum...
Bir gece yarisi kalkip boy abdesti aldim. Icime namaz kilma istegi geldi. Aslinda neden kalktigimi, ve neden boy abdesti aldigimi da bilmiyordum. Sanki bilmedigim bir güc beni yönlendiriyor, bunlari yapmami istiyordu. Gece o kadar sakin ve sessiz di ki" sanki tüm canlilar yok olmus tek ben vardim. Belki de bu benim icin böyleydi...
Serdim seccademi namaza durdum. Fatihadan sonra hep baska sureleri okuyan ben, birden Ayetelkürsüyü okumaya basladim. Ve her rekatta fatihadan sonra bunu tekrarladim. Kac rekat kildigimi inanin hatirlamiyorum. Tek bildigim dizlerimin yoruldugu, ve benim uykumun geldigi idi...
Namazin sonunda actim ellerimi ilahi dergaha basladim duaya; Ya Rab ne olur ledün ilmini bana ver. Biliyorum günahkarim ama beni sen yarattin. Yarattigin bu kulunu sahipsiz birakma. Gibi cok icten, yürekten dualar ettim...
Yataga yattim. Sag tarafima döndüm ve öylece uyumusum...
Rüyamda bir dagdayim. Yanimda bir kac kisi daha var. Biz dagdan bir türlü inemiyoruz. Sonunda nasil oldu ise ben inebildim. Ve önüme bir yol cikti. Yol ince ve uzundu. Fakat yolu yürümem imkansizdi. Cünkü yol beyaz iplerle örülmüstü. Önüme biri gecip ipleri ayirarak bana yardimci oluyor, ve ben böylelikle o yolu yürüyordum. Yolun sonunda bir kücük kiz cocugu; "Babacigim iste evimiz diye iki katli bir villayi gösteriyor, eve gitmemizi söylüyordu". Buraya kadar bu bir rüya idi. Ve cok normal herkesin görebilecegi bir rüya. Burdan sonrasi rüya degil, tam tamina gercek yasadigim bir olay, ya da bir ilizyondu...
O, kizla ben konusurken birden sag tarafimda bir ates belirdi. Ne kiz kaldi ne villa. O, ates nur yüzlü biri oldu. Ve gercekten de, gercek diyebilecegimiz olaylar zinciri basladi...
Kendi adinin Ali oldugunu, ve Allah tarafindan görevli oldugunu, ve beni biraz gezdirecegini söyledi. O, an'dan itibaren bir baska boyuta gecmistik. Kolumdan tuttu ve ucurmaya basladi. Bir müddet sonra bir yere geldik. Bak, dedi gögü gösterdi. Gökte yildizlar yerine benim portrelerim vardi. Rabbin seni seviyor, sen önceden secilmislerdensin. Sen Ehlibeyttensin. Sen Hz. Ali'nin torunusun dedi. Cok sasirmistim. Yere diz cöküp ellerimi actim: Sükürler ettikten sonra, Ya rab; ne olur istegime beni kavustur diye dua ettim. Yanimda ki nur yüzlü kisi de duama istirak ederek; "Ya Rab; bu kulunun istegini ver diye dua etti". Ve bana dönerek; Sabreyle sen daha cok seyler göreceksin. Ve istedigin olacak dedi. Bundan sonra yasadiklarim, ya da yasatilanlar anlatilacak gibi degildir. Bu ancak yasanir anlatilmaz. Zaten anlatabilsem de kimse kavrayamaz. Cristian'in astral yolculugu beni etkiledi, ve bunu sizlerle paylasmami sagladi. Yoksa bunu yazmak aklimin ucundan dahi gecmiyordu...
Saygilar
Anlamassiniz demistim ama. Bu olaylar ne denizde tekne ile gezmeye ne de oralarda balik tutmaya benzer. Bu olaylar gercek üstü gerceklerdir. Anlatilamaz sadece yasanir. Ucu bucagi belli olan denize dalmak gibi degildir. Basi sonu olmayan ummana dalmayi orda ki sevinci coskuyu kimse anlatamaz. Dilin tutulur. Orda yasanilan olaylarda bu dille konusulmaz. bu dil bu dünya icin yaratilmistir. Iste bunun icin de orda konustugun hal dilini bu dille anlatmak mümkün olmaz...
Bu yaziyi yazdigima inanin pisman oldum. Keske yazmasaydim...
pişman olacak bir durum yok ki. bu tarz olaylara inanan insanlar kadar inanmayan insanlar da var. çok saçma külliyen yalan bile diyen olur o ne muhteşem deneyim diyen de.
Manso, yazdigim senin icin degildi. Bazi sinekler gercekten mide bulandiriyor. Her yaziya atlayip bi seyler yazma hissi nerden hasil oluyor anlamiyorum...
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
