06 mayıs 2003...
anlamsızca sıkıntı veren diğer günlerden pek bir farkı yoktu. hatta daha da sıradandı. belkide "o"nun gitmek üzere olduğunu bilmek biraz daha boğuyordu. lakin farklı birşey daha vardı. pis pis esiyordu rüzgar. gereğinden fazla soğuktu. ağaçlar tepki bile vermiyordu rüzgara. ama ben zor yürüyordum. sıkıca iki yakasından tuttuğum montum beni koruyacak gibi değildi. üşüyordum. güneş sadece etkisiz bir resim gibi tam üstümde parlıyordu. okul da hayatımda beni mutlu edebilecek şeylerden biri değildi. stresse sürüklenmemin başlıca sebeplerinden biridir hatta. ve mayıs demek okulun bitmek üzere olması demekti. yine "başarısız" uzantılı derslerin sıralandığı bir transcript.
peki ya zaten bu kadar sorun varken neden birde böyle üstüme geliyordu hava? neden beni daha kötü hissetmem için zorluyordu? akabinde gelen bir telefon ile herşey bir anlam kazandı. aslında birden bire herşey anlamını yitirdi. hemen bilet almak için koştum. istanbul'a dönmem gerekiyordu. o kadar soğuktu ki gözyaşlarımın gözümden çıkmadan donduğunu hissediyordum. manasızca koşuyordum. ciğerlerimin patlamak üzere olduğunu hissediyordum. yarım kalan herşeyimle hemen izmirden ayrılmak zorundaydım. eve gitmek zorundaydım. sonrada "o"nunla son kez olduğunu bilmediğim o yolculuğa çıktım. yol boyunca beynimdeki her soruya cevap bulmaya çalıştım. biri hariç. neden ben?
o gün hayatım değişti. hayatıma devam etmem için güç veren iki insandan biri ile son kez beraberdim. bir diğeri ise, babam, onu hemen görmem gerekiyordu.
o telefon hiç çalmamalıydı. sadece o gün değil. hiçbir zaman çalmamalıydı. hayatımın değiştiği gün o telefon çalmamalıydı....
telefondaki annemdi: "oğlum, hemen istanbul'a gelmelisin. babanın sonuçları pozitif çıktı. Kanser!"
o kadar içim acıdı ki, o kadar zorladım ki kendimi. canım annem tutamamıştı kendini. ağlıyordu. boğazına düğümleniyordu kelimeleri. bense cevap bile veremedim. tek bir kelime bile edemedim. sadece koştum...
(bunu uzun süredir paylaşmak istiyordum. en azından rahatlamak için anlatmam gerektiğine inanıyordum. ilk ben değilim, son olmayacağımda kesin. şimdi daha iyim, teşekkürler...)
rahatlamışsındır..son zamanlarda okuduğum en samimi yazıydı
tamam sen de gel şu cipe
Ben biraz tas kalpliyimdir ama bu tas bile dayanamiyor baskalarinin uzulmesine. 'niye ki ya' demekten biktim artik. Asliinda bir kurenin etrafinda curuyoruz hepimiz, dunluk ya da bugunluk...
çaldığında saat gecenin üçüydü.. yeni işten gelmiştim evime. Sabahın erken saatlerine kadar otobüs aramıştım otogarda. eve geldiğimde çoktan gitmişti babam. Astımı vardı. bu yüzden hastaneye yatmıştı bir süre önce. Hastanede kanser demişler kardeşime. Oda bizden saklamış, diyememiş bir kaç ayı kalmış diye. Tam bir ay sonra 5. yıldönümü olacak gidişinin..
bir nedeni yok sanırım. varsa eğer, her ölümün de bir nedeni olmalı.. onların ölüm nedeni de kanser..
2 defa bırakmıştı sigarayı.. içkiyi kaç defa bırakıp yeniden başladı bilmiyorum bile. ama kendi demişti iki defa bırakmıştı, üçünsünde yeni bir şansı olmadı. en kötüsü de hastaneye yatmadan önce benim sigaraya başladığımı öğrenmişti. hem de hastanenin bahçesinde bizzat yakalayarak.
ben artık o kadar üzülmüyorum. Ondan sonra olanlara bakıyorum da aslında iyi yapmış buralardan giderek... yoksa eskisinden de çok üzülecekti..
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
