hafif.org

Gece, sokaktaydım, yanımda bir arkadaşım vardı. İnce bir çığlık içimde yankılanıyor ve sanki beni cehenneme çağıran kutsal bir çalgı sesiymiş gibi anlaşılmaya çalışıyordu. İnsan gürültüleri, homurdanmalar ve anlaşılamayan konuşma sesleri medeniyetin içinde olduğumu hissettiriyorlardı. Bunun dışında tamamen rahatsız ediciydiler. Başım ağrıyor ve yalnızlığımı özlüyordum. Görüntüler aklımda anlam kazanıyordu. Çoğu birbirine girmiş imgelerden oluşan bu dünyanın görsel dalgalarında, rasgele görüntü hareketlerini daha önce görmüş olduğum imgelerle ilişkilendirip, onları kafamda oluşturduğum kategori kutucuklarına yerleştiriyordum. Bunu istem dışı yapıyordu aklım. Hissediyordum…

Arkadaşım elini omzuma attı, irkildim, onu tamamen unutmuştum. Dedi ki: “Şu Çinliler o kadar paylaşımcı insanlar ki; yakında ülkece grup seks yapmaya başlayacaklar.” Bunu söyledikten sonra arkasını döndü ve biraz eğilip, henüz yanımızdan geçmiş olan mini etekli Filipinli kızın kıçına baktı.
“Oraya da gittin mi?” diye sordum, dünyanın birçok yerini gezmiş olan arkadaşıma. Böbürlenir gibi bir tavır takındı, gülümsedi ve “Evet…” dedi “…çok kılsızlar hacı, bir tanesinde, bir tane bile kıl yok.” Oraya gitmiş ve hepsinin kıllarını teker teker kontrol etmişti. Gurur duydum arkadaşımla, milli bir kahramandı artık gözümde. Tekrar yola baktım İstiklal caddesine. Devamlı ayaklarımıza dolanan, arabaların geçmemesini sağlayan o ince yerden bitme silindirlere baktım. Sarıydılar ve uçları toparlaktı. “Yukarıdan biri bunun üstüne düşse, bir bıçak gibi saplanmaz” diye düşündüm. Yuvarlak uçlar şefkatli, sivri uçlar acımasızdı sanki.
“Dostum…” dedi dostum, “Fas’a gittim ve bir otelde kaldım, inanır mısın o kadar pis insanlar ki, beş yıldızlı otelin içi bile pislik kokuyordu. Lobide kokudan baygınlık geçirdim.”

Pislik, insanın yaşadığı yere göre kavramlaşıyordu. “Peki ya Almanya?” diye sordum. “Yerlerde bir tane çöp göremezsin” dedi, İstiklal caddesine ve köşedeki şarapçıya iğrenir gibi bakarak. Şarapçının elinde yarısı kesilmiş bir pet şişe vardı. Diğer eli yırtık cebinde bir şeyler aranıyordu. Ayaklarında ayakkabı yoktu, bunun yerine kalın poşet bağlamış, ip olarak da sağlam olması için sokaktan bulduğu paslı telleri kullanmıştı. Elindeki pet şişeyi küçük bir çocuğun sevinciyle fırlattı havaya, yere düşüşünü bekledi ve poşetli ayaklarıyla bir tekme attı. Ploffff! Sular fışkırtan pet şişe, arkadaşımın omzunu sıyırarak geçti. Şarapçı güldü, arkadaşım sinirlendi ve ben her zamanki gibi izledim. Sadece izliyordum…

Gece sokaktaydım, arkadaşım yanımdan ayrıldı, kendi küçük beton kutucuğuna gömülmek üzere bana el salladı. Beklediğim yalnızlığım gülümsedi bana. Başımın ağrısından ve o garip uğultudan eser kalmamıştı. Tramvay durağının hemen dibinde durakladım ve eve dönmeden önce son bir kez insanların ne yaptıklarına baktım. Hepsi bir yerlere gidiyorlardı, çok önemliydi hepsi, dünyayı kurtaracak adamları heyecanla selamladım. “İnsanlarım” dedim. “Sizi bağrıma basmak istiyorum, hayatı bu denli sevdiğiniz ve hala onun için bir şeyler yaptığınız için.” Yıldızlar belirmiş ay parlamıştı. Gece, gece olduğunun tamamen farkındaydı.