hafif.org

O'nu, bir kere görebilmek icin balkonda sabahlardim. O kadar cok seviyordum.. ya da öyle saniyordum...

Sadece Dayim'a acilabiliyor O'na anlatiyordum. O'da; Koc bunlar cocuksu asklardir gelip gecidir gecer diyordu. Ama ben buna cok kiziyor asla diyordum...

Dayim dogru söylemisti, bu kiz yani elini bile tutamadigim, hatta yüzünü dahi yakindan göremedigim, adini ask koydugum sey 1 yil sürmüs ve gecmisti...

Iste o zaman aski arastirmaya, askla ilgili kitaplar almaya sonuna kadar okumaya basladim. Sorguluyordum, adeta cildirmis gibi nedir bu.. nasil bir duygu ki" insani insana köle yapabiliyor, ekmekten asdan kesiyor, hasreti yakiyor ayrilmasi kahrediyor...

Arastirmalarim hep devam etti, ama bir türlü sonuca ulasamiyor ve bir daha, bir daha baska kizlara asik oluyordum...

Bu arastirmalar Mesnev-i Serif-i taniyana, onu okuyana dek devam etti. Sonunda anladim ki, yasadigim mecaz asklardi sadece bir ögreti idi, benim ask sandigim onun yansimasi idi, beni bir baskasina asik eden gercek "ask" baska idi. O idi beni yakan.. bilmemi istedi ögretti bana...

Mesnevi-yi okumaya basladigimda ilk beyit beni kendime getirmis buldum diye haykirmistim:

1. Dinle, bu ney nasıl şikâyet ediyor, ayrılıkları nasıl anlatıyor: Beni kamışlıktan kestiklerinden beri feryadımdan erkek, kadın… herkes ağlayıp inledi. Ayrılıktan parça parça olmuş, kalb isterim ki, iştiyak derdini açayım. Aslından uzak düşen kişi, yine vuslat zamanını arar.

Günlerce bu beyitin anlamini bulmaya calistim, yavas yavas anlamaya, anladikca hayran olmaya, hayran oldukca sevmeye, sevdikce de okumaya devam ettim...

10. Beyiti okudugumda adeta Mecnun gibi olmaya basladim, Mecnun Leyla'sina kavusunca; sen benim Leylam degilsin benim Leyla'm baska demisti...

10. Aşk ateşidir ki neyin içine düşmüştür, aşk coşkunluğudur ki şarabın içine düşmüştür. Ney, dosttan ayrılan kişinin arkadaşı, haldaşıdır. Onun perdeleri, perdelerimizi yırttı. Ney gibi hem bir zehir, hem bir tiryak, ney gibi hem bir hemdem, hem bir müştak kim gördü? Ney, kanla dolu olan yoldan bahsetmekte, Mecnun aşkının kıssalarını söylemektedir. Bu aklın mahremi akılsızdan başkası değildir, dile de kulaktan başka müşteri yoktur.

20. Beyit bana dünyaya ne kadar bagli oldugumu gösteriyor, kanaatkar olmami ögütlüyordu...

Ey oğul! Bağı çöz, azat ol. Ne zamana kadar gümüş, altın esiri olacaksın?

20. Denizi bir testiye dökersen ne alır? Bir günün kısmetini… Harislerin göz testisi dolmadı. Sedef, kanaatkâr olduğundan inci ile doldu. Bir aşk yüzünden elbisesi yırtılan, hırstan, ayıptan adamakıllı temizlendi. Ey bizim sevdası güzel aşkımız; şadol; ey bütün hastalıklarımızın hekimi; Ey bizim kibir ve azametimizin ilâcı, ey bizim Eflâtun’umuz! Ey bizim Calinus’umuz!

30. Beyit beni bana anlatiyor, kalbimin temiz olmadigini onu masivadan temizlemem gerektigini ögütlüyordu...

30. Her şey mâşuktur, âşık bir perdedir. Yaşayan mâşuktur, âşık bir ölüdür. Kimin aşka meyli yoksa o kanatsız bir kuş gibidir, vah ona! Sevgilimin nuru önde, artta olmadıkça ben nasıl önü, sonu idrak edebilirim? Aşk, bu sözün dışarı çıkıp yazılmasını ister; ayna gammaz olmaz da ne olur? Aynan, bilir misin, neden gammaz değil? Yüzünden tozu, pası silinmemiş de ondan!

Mesnevi oku hayatin bir anlam kazansin...

Bu âdem dedikleri, el ayakla, baş değil,
Âdem rûha denilir, surat ile kaş değil.

Beden et ve deridir, rûh bunun serveridir.
Hakkın kudret sırrıdır, rûhsuz kalıp hoş değil.

Âdem gerek, su gibi, temizlenip arına,
Harâmlardan kaçınır, nefsi de serkeş değil.

Âdemdedir emânet, ondadır ilmü hikmet.
Hakkın katında âdem, dâneyi haşhaş değil.