"Senin gölgen yok" dedi bana. Doğruydu, gölgesizdim ben."Neden" demedi,"niye" hiç demedi."Olduğun bu ise, sen olmaya devam et" dedi.
“Ben” mi?
“Ben”
Sonra hatırladım “ben”i uzak diyarlarda “gölge”mle bırakmıştım.
"Ben karayım, can yakarım, mutsuzluktur adım" dedim.
"Merhaba” dedi.
Birde yağmur tanesi verdi.
Şimdi buradayım yağmur tanesiyle yıkandım, gözlerimi açtım. Saf dostluğun, arkadaşlığın salt güzelliğin ne demek olduğunu öğrendim."Ben" in her zaman içimde olduğunu, gölgemin ise saf ışıktan kaynaklandığını öğrendim. Bu ışık karşıdan gelmeliydi.
Karşımdan...
Yanlış anlamadıysam birşeyleri çok aşikar etmeden,yüzeysel anlatmak istemişsiniz
Güzel yazı
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
