Mutsuzluğun dibine vurduğum o sabah keşfetmiştim bu yöntemi. Bir oyundu bu. Oyuncusu sadece bir kişi olan garip bir oyun. “Zaten hayat bir oyun değil mi!” diyerek iyice benimsedim bu oyunu.
O sabah… Gözümün uykusuzluktan ve öfkeden kan çanağına döndüğü, tüm umutlarımın elimden kayıp gittiği o sabah oldu her şey. Güneş doğuyordu berbat odama ve bu iğrenç şehre. Pencereden izliyordum güneşin doğuşunu. Hatırlayabildiğim her şeye küfürler savurmaya çalışıyordu dudaklarım. Tükenmişlik hissi ve ümitsizlik ruhuma ızdırap veriyordu. Yaşamaktan korkar hale gelmiş ve akıl hastanesinde yatması kaçınılmaz görülen zavallı bir yaratık oluvermiştim.
Gözlerimi dikmiş güneşe bakıyordum. Birden bir soru saplandı iyice uyuşmuş beynime. “Güneş kimin için doğuyor dedim?” kendi kendime. Ağaçlar için, su kıyısındaki ördekler için, menekşeler için, bebekler için, kurbağalar için, yılanlar için, serçeler için… Ben de bu şehirde yaşıyorum. O zaman bu güneş benim için de doğuyor. “Benim için…”
Benim için… Hımm… Benim için…
Garip bir his içimi ısıtmaya başlamıştı. Mutluluk gibi ama tam olarak mutluluk da değil. Huzur… Farklı bir farkındalık. Evrende benim için bir şeyler yapma çabasında olan varlıkların olduğunu fark etmem beni bu dipsiz kuyudan nasıl oldu da kurtarabildi, hala bunu anlamış saymam kendimi.
Daha sonraları güneşin yalnız benim için doğduğuna ve bu koca evrende ilk beni selamladığına inandırdım kendimi. Her sabah “kutsal” sandalyeme oturup güneşin doğuşunu izleyip selamına karşı gülümseyerek kafamı sallamak benim en önemli oyunum olmuştu artık. Ne demiştim: “Yaşam da bir oyun değil mi zaten!”
Kimileri bunu buradaki yazımda bahsettiğim manik ataklar olarak görse de, bu benim kurtuluşumdu. “Kimileri” umurumda bile değildi.
İnanıyorum ki bu oyunda yalnız değilim ve şu yeryüzünde benim bu sıra dışı oyunuma eşlik eden insanlar var ve onlar da güneşin dostları…
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
