Saçak altından geçme yazıyordu duvarlarda
Yalnızlık kokuyordu boş sokaklar
Dağlar arasındaydı bedenim
Bedenimin arasındada bir sevda
Geceleri ayaz vuruyordu özlemli yüreklere
Gözler nemleniyordu karanlıklarda
Ya sigara dumanıydı sebebi
Ya da bir toz parçası
Kimse özledim diyemiyordu
Yalnızım diyemiyordu
Bir bahaneyle dökülüyordu gözden yaş
Süzülüp yanaklardan yere
Hangi damlası boş yereydi ki
Hepsinde bir anı bir acı vardı
Yakıyordu toprağı göz yaşları ıslatıyordu
Kaçmalımıydı acaba bu şehirden
Yoksa kalıp devam edilmelimiydi
Geldiğimde kar vardı şehrin üstünde
Beyaz bir yalana bürünmüştü şehir
Sonra yapmurlar yapdı
Benle beraber ıslattı bu şehri
Sonra güneş doğdu doğudan
Doğunun güneydoğusundaydım
Bu güneş benim değildi
Benim için yükselmiyordu gökyüzüne
Sevinemiyordum güneşi görebildiğime
Üzülüyorda değildim buna
Tarifsiz bir duygu duygusuz bir şehir
Benim isyanım şehreydi
Doğan güneşe değil
Zor olan düşünmeye çalışmaktı
Beklenen günün uzaklığı veya
Sevdiklerimden uzak oluşum
Acıtıyordu canımı sızlıyordu yüreğim
Bildiğim halde bir gün biteceğini
Sanki çok uzaktaymış gibi zor geliyordu
Tek ben değildim böyle düşünen
Herkesin gözü dalıyordu uzaklara
Soruyordum bir şeymi var diye
Sessizlik cevaplıyor beni
Sadece sessizlik
Ve herkes kendi sessizliğinde bitiriyor günlerini