hafif.org

İlk okul hocam "bu vasat, hayatı boyunca böle gider" dedi..
IQ'um ve hayallerim bana ve işimi yapmama yetecek kadar Allaha şükür.
İnsanların anlık, dönemlik yorumları moralimizi bozuyor olabilir,ama ancak biz bütünü görebilirz. Başkası göremediği için onlara kızmamak lasım.

bu güzel yazından dolayı çok teşekkür ederim sıkıntılar içinde olan insanlara umut veren bir havası var desem abartmış olmam bir dahaki yazınızı heycanla bekliyorum...

bu güzel yazından dolayı çok teşekkür ederim sıkıntılar içinde olan insanlara umut veren bir havası var desem abartmış olmam bir dahaki yazınızı heyecanla bekliyorum...

ben de çok beğendim yazını.
bir kez daha kendi değerimizi küçümsemememiz gerektiğini idrak ettim. ve zaten hep çabalayan biri olsam da bundan sonra da herşey için çabalamaya devam edeceğimi anladım.bak gaza geldim.

evet çok hoş bir yazı
kimin ne olacağı belli olmaz
dolayısıyla ümidi kesmemek fazla arabesk düşünmemek lazım
bir de vasat diyenlere inat bazı şeyleri başarmalı insan..
inat duygusundan nefret ederim, kötü bir huy aslında
ama bu dünyada varsa bu his,
tadılması gerekiyorsa
etik rekabet, kimseye zarar vermeden kendini ispat şeklinde vücud bulmalıdır

LeSorcier, ilkokul öğretmenin hata yapmanın da ötesinde öğretmenlik vizyonu ve misyonuna uymayan birşey yapmış derim ben.
Özellikle son zamanlarda eğitimde her bireyin iyi yapabildiği birşeyler olduğu ve asıl hedefin de bu beceriyi bulmak, keşfetmek ve geliştirmek olduğu üzerinde duruluyor. Bu hedefe uygun bir eğitim sistemi var mı yok mu o ayrı bir tartışma konusu elbette. Ancak bu yazıyla bağlantısı olduğunu düşünerek belirttim bunu: Her bireyin içinde birşeyleri başarabilme gücü var. Asıl mesele bu güce inanmak, onu doğru teşhis edip geliştirme yoluna gitmek...bu yolda da asla vazgeçmemek; size "hayır" diyenler olsa bile.
yazı çok önemli, anlamlı.
teşekkürler glsh:)

enteresan bir notta ekleyeyim.ortaokuldayken sınıftaki en iyi 3 kız arkadaşım Amerikan Kültür merkezine gidiyorlardı.Okuldaki ingilizce dersleri herkesten iyiydi böylece.ben hep 2 alıyodum onlar hep 4 yada 5. çok uğraşırlardı beni,severlerdi de ama..
bugün ben ingiliz dili ve edebiyatı mezunuyum, mesleğim ingilizce öğretmenliği..
hala o günleri konuştuğumuzda güleriz çünkü şuan ingilizce bilgileri neredeyse 0... herşeyi unuttular..
ben onlara hep desteğim.

benımde lisede sınıf bırıncısı bi salak arkadaşım vardı. butun derslerden 10 alır havasını basardı. gıcık olurdum. kızlar dersleri ona sorardı. sınıftaki erkekler gurubu olarak ondna nefret ederdık. halen nefret ederim. bayan kuaförü olmak hayelim vardı hep. o yuzden boşverırdım dersleri. sonra manav açarım dedim. bi süre sonra boş ver dedim okumak lazım. yani ben bu konuyu bi yere bağlıycaktım ama unuttum. saçmalayıp duruyorum. konuyla alakalı bi anım yokki yazım. biraz duşunup oyle yazayım..çilek senın ılk okul öğretmenide öğretmen değil aristoymuş mubarek. bızım hocalar anca sınıfta kek felan yerdi.

Cesaret verici bir yazı. Lakin ben de yayınevi olsam Richard Bach'ın o kitabını basmazdım. Kimileri seviyor kimileri sevmiyor.

Şu kitapta bu olayı anlatıyordu diye hatırlıyorum paylaşayım dedim.