hafif.org

Zamanda o güne yolculuk...
KADIN: BİR SONDAN ÇIKMIŞ KALBİMLE YIKIK BİR ŞEHİRİM
ADAM: SONU OLMAYAN BİR YOLUM
KADIN: HER ŞEYİN BİR SONU OLMALI BENCE…
ADAM: SONU OLAN HER ŞEY BİTER. BEN BİTMEZLERİN BAŞLANGICIYIM.
KADIN: HİÇBİRŞEYE GÜCÜM YOK. NEFES ALIŞ VERİŞLERİM DÜZENSİZ.
ADAM: BEN NEFESSİZ YAŞAMIM. BENİM DÜNYAMDA KENDİNİ DEĞİL BENDEKİ SENİ DÜŞÜNÜRSÜN.
KADIN: SENİN BAŞLANGICIN NEYİN SONU?
ADAM: UMUTSUZLUĞUN SONU…
KADIN: SENİ ŞİMDİLERDE ANLAMAMA RAĞMEN SENİN YANINDA KENDİMİ ANLIYORUM.

ADAM: 'ASLINDA ANLADIĞIN BENDEKİ SEN ONA BİR ŞANS VERMELİSİN''
İNSANA ANLAM KATAN ONU ANLAYANDIR.
KADIN: BU İLTİFATSA TEŞEKKÜR EDERİM.
AMA ANLAMADIM:)
ADAM: BUNU ANLATMAM İÇİN UZUN BİR ZAMAN LAZIM. ''BANA ÖMRÜNÜ VERMELİSİN''
KADIN KORKUYORUM…
ADAM: KORKMA KORKULARINI ALACAĞIM DÜŞLERİNE GÜLLER EKECEĞİM VE NEYİ DÜŞÜNÜRSEN DÜŞÜN ASLINDA KENDİ GÜZELLİĞİNİ BULACAKSIN.
KADIN: SEN NEDEN BENLE İLGİLİSİN BU KADAR?
ADAM: İLGİLENDİĞİM ŞU AN SEN DEĞİLSİN
SANA KENDİMİ ANLATIYORUM VE SENİN YANINDAYIM…
KADIN: ANLATTIĞIN ŞEY SANA DEĞİL BANA BENZİYOR. NEDEN?
ADAM: KENDİMİ TANIYORUM…
SENİN YANINDA İKEN TANIDIĞIM SENSEN EĞER SEN BENSİN ''BENİMSİN:)''
HUZURLUYUM. SANA DA HUZUR VERMEK TEK NİYETİM.
KADIN: SEBEP SEN MİSİN BEN Mİ?
ADAM: SEBEP YANINDAYKEN SANA UZAĞINDAYKEN DE BANA BENZESE DE
ASLINDA BİZE BENZİYOR…
O ZAMAN Kİ BİR BİZ KAVRAMI ORTAYA ÇIKIYOR VE BEN BİZ OLAYINI DAHA ÇOK SEVDİM SENİNLE
VE SENİ DE….

Zamanda yoluluğunu tamamlarken kızdı önce kendine. Mutluluğu ertelemek için ne kadar çok direnmişti. Sonra adam hayatında olduğu için ne kadar şanslı olduğunu düşündü.

KADIN: Herşey böyle bir konuşmanın anlaşılmaması ile başladı. Tüm güzellikler başladı aslında bu konuşmayla… Kim derdiki, kim inanırdıki hayatın bir anda bu kadar değişeceğine ve özel olacağına. Evet sen söylemiştin. Ama ben inanmamıştım, aslında güvenmemiştim. Senden çok kendimleydi sorunum. Acı çekmeye o kadar alışmıştım ki unutmuştum mutlu omayı, bir insanın gözlerinde kendimi görmeyi, bir yüreğe dokunmayı, mutlu olmak için sevmek gerektiğini unutmuştum. Herşey birgün biter düşüncesi kafamdan hiç çıkmazken nasıl olurda seni severdim. Ya sende mutsuz olursan. O kadar içe dönüktü ki gözlerim aslında tek amacının yanımda olmak olduğunu göremedim. Biz olarak mutlu bir hayat sürdürebileceğimize inanmadım. Hem inanmadım hem de korktum senden. Gözlerine bakmaya korktum ama elimi tuttun. O an içimi kaplayan huzur kelimelere sığamayacak, hiçbir şiirin dizelerine dökülemeyecek kadar anlamlı ve uzundu. Artık daha çok korkuyordum… Ya bir gün biterse… Ya sana aşık olursam.. O kadar çok gözyaşım vardı ki dökülmüş haketmeyenler için Neden sana da bir şans vermiyordum aslında ben de bilmiyordum. Madem herşey bir gün biter acı da geçer, gözyaşım da diner. O gün bilseydim seninle bu kadar mutlu olacağımı hiç tereddüt etmez ben tutardım elini. İlk sarıldığında bana ellerim bedenime paralel durmazdı. Bilseydim dünyanın sen olacağını sımsıkı sarılırdım sana. Duygularım düşüncelerimle, düşüncelerim seninle savaşırken sana aşık olduğumu anlamamı sağladın. Bunu bile sen yaptın:) Bizim için yarattığın dünyamızda bu kadar mutlu olmak hayalin bile ötesindeydi o zamanlar. Ama şimdi hayal bile edilemeyecek kadar güzel ve mutluyum seninle. Aşk, sevgi, emek, huzur, mutluluk ve güzel olan ne varsa yaşama dair seninle öğrendim, sende gördüm. Bir şiirde geçiyordu hani ''sevgi emekmiş…'' … Artık biliyorum, seninle öğrendim ''aşk sensin'' ' mutluluk sensin'', ''hayatım sensin'' …

Herşey sensin artık benim için. Bir tek sen mutlu olmak için tek nedenimsin. Seni karşıma çıkardığı için hayata, hayatım olduğun için sana sonsuz teşekkür ederim...