İlk iş olarak bilincimi çıkarttım..Tuhaf, altından sen çıktın..

Ama ben, benle olmak için bulunduğun her girişimi sanki kendime kurduğum, boyunun yetişmediği duvarların arkasında kalan dünyacığıma saldırı olarak algıladım.
Çaresizce girdiğim bir hayal kahvesinde karşıma bir çocuk dikildi. O’nu düşünüyordum ki çocuğu çok geç fark ettim. Aslında düşündüğüm O’ndan ziyade O’nun yanında ki ben, benim içindeki anlam veremediğim adiliğimdi. Çocuğu fark etmeden az önce, ruhumun kanayan yerine tampon niyetine koyabileceğim, kendime ait olmayan bir hataydı arayıp da bulamadığım.
Çocuk hala oradaydı. Büyüyen gözbebekleriyle bana bakıyordu. Tam “sktiir git ufaklık” diyecekken gözlerindeki beni gördüm. O’nun yanındaki kendimi, cehennem siyahıyla şekillenen beni..
“Hani çocuklar masumdu!”

Hazırdım artık..
Bir sonraki faşistçe sevişeceğim bir geceye..
“Seni sevdiğime mi inanmadın yoksa ne kadar sevilesi olduğuna mı?” dedi.
Beni sevdiğine inanıyordum. Bu yüzden cevap veremedim..
Kestiğim bedenimden(ruhumdan) kandan önce yeşil bir şey aktı..
Sanırım "Vicdan"dı.
Durmak bilmedi..
Beni boğdu..
Kestiğim bedenimden(ruhumdan) kandan önce yeşil bir şey aktı..
Sanırım "Vicdan"dı.
Durmak bilmedi..
Beni boğdu..
tuttum bunu da yazıyı da, ellerine sağlık...
''Vicdan'' ı şekeri elinden alınmış çocuğa benzetirim..Hep ağlar.. Anlaştığın anda problem biter...
Xerre yine yazmışsın yazını..
Yıldızlarım senin olsun*****
uyandığımda yatağımı kargaların istila ettiğini keder içinde izledim..
kargalar için değildi oysaki..
yastığımın altında bir korkuluğa sahiptim..
@results-@DevilorAngel-@pillibebekkuyuda-@guney-@suphi
@sahinden ve diğer gönül dostları(bu "gönül dostları" doğru kelimeler değil ama ilk aklıma geleni)teşekkürler..
sonradan gelen düzenleme: bak hep bunlar senin işin @xnicox..ben de nerden çıktı bu diye düşünüyordum.
(teşekkürler hatırlatma için @DevilorAngel)
xerre;
hani denir ya; vicdan azabı gibisin!
öyle yapışır kalır bünyeye, ortama, her odaya, her sokağa, her gözünü kapattığında kaçacağını düşündüğün ve aldandığın yalan sessizliklere...
çare yok, yok edilmez,
ama güzel olan zaten yok olmaması zaten, var olabilmesi bünyede...varsa, karakterin var...
(bu duygunun olması gerekliliğini elbet savunmuyorum ,zira yaşanan bir tatsızlık sonucu insana ulaşacak birşey muhakkak ama, mühim olan bunun hissedilebilmesi...herkesin hissetmediğini biliyoruz)
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.