Maydanoz efendi, can sıkıntısıyla işten çıkmış sahilde bir banka oturmuş, muz balıklarını izlemektedir. Düşünmektedir hayatını, düşlerini, aşklarını.. Birden bir muz balığı yaklaşır kıyıya, maydanoz efendi cebinden 3 gün önce yemiş olduğu antep fıstığından arta kalan 3 adet antep fıstığını uzatır muz balığına. Balık müteşekkir bir şekilde, tekrar suya dalıp gözden kaybolur. İşte tam bu esnada tüm kaybedişleri geçmektedir maydanoz efendinin aklından. Kendini denize bırakmaya karar verir, sonsuzda bir nokta bile olmadığını düşünerek.. Cebinden ketchup aromalı sigarasını çıkarır ve yakar gözleri mevki-i müncemide de asılı. Bu aslında bir mucize olmadır çünkü bir kuş gelir yanına patlıcan renkli ve şöyle fısıldar. " Her şey, geçer"
Not: Bu öykü mevki-i müncemide de katledilmekte olan yüzlerce fok balığı için yazılmıştır. Bu öykü şuan bu yazı okunduğu anda dünyada öldürülen masum insanlar için yazılmıştır; onları bir an için bile olsa aklınıza getirmek için. Bu öykü açlıkla savaşan insanlar için yazılmıştır, fakir komşunuzu hatırlamanız için yazılmıştır. Yolda geçerken yüzüne bakamadığınız tinerci çocuklar için yazılmıştır. Bütün bu kelimeler sizin içindir dünya ya tekrar bakmanız içindir, yani kendinize...
geçtiğimiz cuma günü bir dostumla iki çocuk yuvasına ziyarette bulunduk.
kimsesiz çocuklar...
yuva müdürleri ile birlikte bir yandan çocukların yaşam mekanlarını gezerken bir yandan onların ihtiyaçlarını ayrıntılı öğrenmeye çalışıyorduk.
"çalışıyorduk" diyorum çünkü, bir sürü çocuğun gözlerinin içine bakıp o çocukların anlattıklarını dinlerken ve elimizden tutup oyun bölümüne bizi çekip götürürlerken, müdürlerin anlattıklarına konsantre olmak bir hayli güçtü.
tıpkı yukarıdaki yazıyı okurken içimin sıkışması gibi bir sıkışma yaşıyordum. hayat dediğimiz bu dar vakit içerisinde kiminin ebeveyni zamansız göçüp gitmiş, kiminin ebeveyni onlara ilgisiz ya da hayat hakkına tecavüz edecek kadar kötü davranmış, kiminin ebeveyni ise hayatın ağır yükü boğazlarına yapışacak raddeye geldiğinde çocuklarını devletin kollarına emanet etmişti.
peki sonuç neydi?
sonuç, bu çocukları ziyarete gelenlerin ellerinde getirdikleri oyuncaklar, yiyecekler, giyim eşyaları, okul malzemeleri, spor malzemeleri v.b. ile değişmiyordu. sonuç müdürlerin ya da diğer görevlilerin verebilecekleri disiplinin yanısıra verdikleri sevgi ve şefkat ile de değişmiyordu. her ne zaman bu ziyaretleri (kimi devlet bünyesinde olsun kimi de özel hayır kurumlarının bünyesinde olsun) gerçekleştirsem, bütün farklı yuva mekanlarında ortak olan bir şeyi açık seçik görüyordum. her bir çift gözde sevgi ve şefkat ihtiyacı öylesine parlıyordu ki; insan çıplak gözle güneşe bakar gibi hissediyordu.
bunu bir yazıya dökmeyi çok düşündüm ama vazgeçtim. sonunda biliyorum ki; bir yazıyla, bu sitede okuyucu olan insanların bütün bir gününü mahvedebilirdim. bunun yerine sayın @zen'in bu yazısı aracılığı ile verebileceğim tek mesajı iletmek istiyorum.
mesaj ne mi? benim teyit etmeme gerek yok aslında, siz zaten mesajı aldınız... anlayışınız için teşekkürler!
zen;
iz tv' de fok balıklarının katli ile ilgili araştırma yapan deniz araştırmacılarını ve belgesellerini gördüm,
nasıl kıyıyorlar:(((
beraber ne güzel yüzdüler ekiple,
insan gibi...
Pilli pati insanı, bence günümüzü mahvetmekten çekinmemelisin.. İçten dıştan tüm paylaşımlarınız için teşekkür ederim hafif insanları...
Her canlinin yasama hakki vardir. Konu sahibi Arkadas, bunu buraya tasidigin, ve bizlere hatirlattigin icin Tesekkür ediyorum!
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
